Back to list All Articles Archives Search RSS Terug naar lijst Alle artikelen Archieven Zoek RSS

Brabant

“In de spleet, dokter, echt ín de spleet!” Ik ben qua lichamelijk onderzoek toch best grensverleggend bezig geweest de afgelopen twee jaar, maar zoiets doe ik nooit meer. Een chagrijnige, asgrauwe, doorrookte boerin van vierentachtig jaar. Mevrouw was duizelig; of de huisarts langs wilde komen. Ik mocht mee.

Het ooit witte, nu nicotine-gele keffertje stond ons op te wachten, manlief deed open, schopte het beestje het erf over zoals alleen een boer dat kan en wees ons de weg naar boven. Naar de echtelijke sponde. Uit een hoekje in het schemerdonker klonk het klaaglijke gekerm van de duizelige. “Gaat wel weer over, mevrouwtje”, luidde de diagnose. Maar mevrouw had ook last van de rug. Onderaan. “Die operatie aan het staartbeentje tien jaar geleden, dat zou het wel eens kunnen zijn.” Of ik even wilde kijken, ik moet tenslotte nog leren. De boerin op handen en knieën, het bleke achterste (te) ver omhoog, ik erachter. Zonder handschoenen. Een paar aarzelende duwtjes op de onderste wervels,  boven de bilspleet, maar ze kende geen genade; “Nee, ín de spleet zit ’t dokter, echt ín de spleet, bij het gat!” Oude mensen schamen zich eigenlijk nergens meer voor. U zit wellicht lekker te lunchen, dus ik zal het hier bij laten, maar u kunt zich een redelijke voorstelling maken denk ik zo. Ik zou mij voorlopig de hand niet schudden.

Verder is het goed toeven in Zuidoost-Brabant. De weilanden, boerderijen, de prachtige Brabantse (en Poolse) taal, vriendelijke, goudeerlijke mensen. Ik zit daar goed de komende twee maanden. Terug naar m’n Brabantse wortels, heerlijk. M'n zachte G voelt zich weer thuis. Vraag is alleen of ik mijn verblijf hier ook kan betalen. Brabo's of niet, het blijken net eksters, de dorpelingen. Als het glimt gaat het mee. Goed gesprek met een chique oude dame over de behandeling van haar borstkanker, en ik zat er lekker in. Een geduldig, empathisch, luisterend oor. “Wat fijn, dat had ik nodig dokter.” Tien minuten was die arme, zieke schat alleen op m‘n kamer; portemonnee leeg. Tweehonderd euro armer. Daar gaat je medeleven. De vorige co zag haar handtas nooit meer terug, die daarvoor het horloge.

Levensgevaarlijk. Ik ben nog niet zo wraaklustig dat ik met diagnoses, doseringen en uitslagen zou willen goochelen, maar de gedachte is verleidelijk na zo'n geintje. Oog om oog, tand om tand, volgens Brabants principe.

 

 

Gijs Hendriks

Categories:Categorieën:

CommentsReacties

There are currently no comments.Er zijn geen reacties.

Post a Comment

Laat een reactie achter

Door een reactie te plaatsen gaat u akkoord met de verwerking van de ingevulde gegevens door Observant.
Voor meer informatie: Privacyverklaring
By responding, you agree to send the entered data to Observant.
For more info: Privacy statement

Name (required)

Email (required)