Back to list All Articles Archives Search RSS Terug naar lijst Alle artikelen Archieven Zoek RSS

Coalitiespel

Deze keer geen cultuur zoals de redactie dat graag wil. Het is tijd voor harde cijfers. Over de val van de regering Rutte I en de totstandkoming van de tijdelijke Kunduz-coalitie in het parlement hangt een waas van goede bedoelingen, morele veroordelingen, beschuldigingen van incompetentie en uiteraard het gebruikelijke betwijfelen van andermans betrouwbaarheid. We laten ons gemakkelijk misleiden door alle in- en uitgepraat over deze beuzelarijen. De wolk van mediastof slaat langzaam neer. Het wordt tijd om eens nuchter te kijken naar de structuur van onze parlementaire democratie. Hiervoor gaan we zetels tellen. In een stelsel met meer dan twee partijen zullen altijd partijen afvallen in de onderhandelingen over regeringsmacht. Politici doen ons geloven dat daarbij hun verkiezingsprogramma’s doorslaggevend zijn voor het resultaat. Wij laten hen in die waan. De basisregel voor coalitievorming luidt: de kleinst mogelijke coalitie in zetelaantal met het kleinste aantal partijen verdient de voorkeur. Alleen in dat geval hebben de deelnemende partijen de meeste macht. Te weten: invloed op het beleid en op benoemingen in sleutelposities. Omdat de deelnemers feilbaar zijn, en partijprogramma’s niet tot elke prijs als oud papier kunnen worden behandeld, gaat de best mogelijke coalitie niet altijd door. Zelden of nooit echter valt de basisregel niet te herkennen in het eindresultaat.

De Kunduz-coalitie, VVD, CDA, GroenLinks, D66 en de Christen Unie, heeft de gewenste kleine meerderheid. Merkwaardigerwijze is in deze club de grootste partij, de VVD, met zijn 31 zetels de zwakste schakel. Niet omdat Rutte cs. het meest ‘rechtse’ programma hebben. Ze zijn echter zonder meer inwisselbaar met de Partij van de Arbeid die 30 zetels inbrengt. Beide combinaties hebben rond de 80 van de 150 stemmen als het er op aan komt. Wie zou er het meeste water bij de wijn doen om lid van de coalitie te worden? De VVD, het eerst aan zet, aarzelde niet en leverde heel wat stokpaardjes in op het gebied van werk, zorg en de verdeling van de belastingdruk. Zo is het spel en zo moet het gespeeld worden. De Partij van de Arbeid kwam zo terecht in de hoek van de partijen die al jaren, al of niet uit eigen keuze, niet voor het ‘eggie’ meedoen aan het coalitiespel: SP, Dierenpartij, SGP en op hun geheel eigen wijze, de PVV. Wordt vervolgd na 12 september.

 

 

Hans Philipsen

Categories:Categorieën:

CommentsReacties

There are currently no comments.Er zijn geen reacties.

Post a Comment

Laat een reactie achter

Door een reactie te plaatsen gaat u akkoord met de verwerking van de ingevulde gegevens door Observant.
Voor meer informatie: Privacyverklaring
By responding, you agree to send the entered data to Observant.
For more info: Privacy statement

Name (required)

Email (required)