Back to list All Articles Archives Search RSS Terug naar lijst Alle artikelen Archieven Zoek RSS

Inleiding in de groepsdynamica

Film: Play

 

Het verhaal: In een winkelcentrum in Göteborg worden twee Zweedse jochies aangesproken door een groep oudere zwarte kinderen. Ze willen weten hoe laat het is. Als één van de blanke kinderen zijn mobieltje tevoorschijn haalt, wordt hij ervan beschuldigd het mobieltje te hebben gestolen. Het is de aftrap van een wreed psychologisch machtsspel.

 

Verplichte kost voor psychologen, want:

- De Zweedse filmmaker Ruben Östlund baseerde zijn film op gebeurtenissen uit de Zweedse actualiteit. Tussen 2006 en 2008 was een groep zwarte jongens van tussen de twaalf en veertien jaar verantwoordelijk voor een serie berovingen in een winkelcentrum in Göteborg.

Opmerkelijk genoeg maakten ze geen gebruik van fysiek geweld, maar wel van de psychologische effecten van groepsdruk, sluw rollenspel en de wetten van de retorica. Östlund reconstrueert de gebeurtenissen met een chirurgische precisie.

- “Bent u een racist?”, werd Östlund vorig jaar tijdens het filmfestival in Cannes gevraagd. Voor de goede orde: Play is geen racistische film, wel een heel ongemakkelijke en verwarrende film, die de kijker confronteert met zijn eigen vooroordelen. Östlund serveert geen politiek-correct lesje, kauwt zijn eigen oordeel over de gebeurtenissen niet voor, maar dwingt de kijker om zelf na te denken.

- Play laat maar weer eens zien welke fantastische resultaten te behalen zijn met van de straat geplukte amateur-acteurs.

 

Ongemakkelijk, maar nog nét niet op het niveau van Michael Haneke, want:

­- Östlund koos een visuele stijl – lange, afstandelijke takes met vaste cameraposities – die perfect past bij zijn observerende aanpak, maar de keerzijde daarvan is dat de kijker op afstand wordt gehouden, hetgeen gezien de lange speelduur van de film uiteindelijk gaat wringen.

- Het risico bestaat dat Play omarmd wordt door xenofobe politieke partijen; de keerzijde van het maken van een film die weigert zijn boodschap uit te spellen.

- De intermezzo’s met panfluitindianen en een achtergelaten wieg in een treinstel hadden beter op de montagetafel achter kunnen blijven.

 

Het salomonsoordeel: Eén van de meest prikkelende en ongemakkelijke kijkervaringen van dit jaar en een film die goed is voor urenlange discussie na afloop.

 

Mark Vluggen

 

Play is vanaf 17 mei in filmhuis Lumière te zien

Categories:Categorieën:

CommentsReacties

There are currently no comments.Er zijn geen reacties.

Post a Comment

Laat een reactie achter

Door een reactie te plaatsen gaat u akkoord met de verwerking van de ingevulde gegevens door Observant.
Voor meer informatie: Privacyverklaring
By responding, you agree to send the entered data to Observant.
For more info: Privacy statement

Name (required)

Email (required)