Back to list All Articles Archives Search RSS Terug naar lijst Alle artikelen Archieven Zoek RSS

Amsterdam

Feestje in Amsterdam. Dan zijn de verwachtingen altijd hoog gespannen, zeker voor iemand ver, ver uit het zuiden. Amsterdam is toch een beetje the place to be, de gróte stad. Met hoeren, junks, openbare coffeeshops, glitter, glamour, metro’s, maffia, kortom, een stad met internationale allure. Hip en happening. Je moet er uiteindelijk ook heen willen. "Wat ik ga doen als ik afgestudeerd ben? Ja, richting Amsterdam natuurlijk, wat een vraag! Eindelijk naar Amsterdam,  I AMsterdam!" Zolang de treinen blijven rijden hoef ik absoluut niet per se naar Amsterdam, maar zonder “ik ga naar Amsterdam!” hoor ik er toch niet helemaal meer bij. Maar oké, de stad ís ook mooi. Zelfs de nazi’s konden het zeventig jaar geleden al niet over hun hart verkrijgen het plat te gooien. Het volk, de taal, de verhalen, in de hoofdstad gebeurt het, het is waar. Ik merk ook steeds dat ik niet op die stadsplattegronden wil kijken. Ik ben natuurlijk geen toerist. Vermoeiend hè, die toeristen? Het is de reden dat ik waar ik ook heen moet zeker een uur te lang onderweg ben voordat ik er op slinkse wijze (“ik heb Alzheimer en ik ben m’n huis kwijt”) ben achtergekomen dat ik inmiddels drie kilometer met zelfverzekerde tred precies de verkeerde kant op loop. Zo ook afgelopen zaterdag. Ik denk dat ik alle grachten zeker drie keer over ben geweest, maar ik heb het gevonden. Geen vraag gesteld, geen plattegrond gezien. Beetje zere nek van het getuur naar die straatnaamborden maar ik was er. Café de Sluyswacht op de Jodenbreestraat, u kent het natuurlijk.

Het was een geslaagd feestje, aan de foto's te zien. Ik zag m’n vrienden van vroeger weer eens en dat is leuk, in de meeste gevallen. Hoe vaak ik antwoord gegeven heb op de vraag “welk coschap loop je nu, en vind je het leuk?” ben ik vergeten, maar in elk geval te vaak. Gelukkig kan ik deze vraag inmiddels volstrekt op de automatische piloot beantwoorden. Als ik een vriendin had gehad zou zij ongetwijfeld in één adem mijn zin afmaken als ik me in m’n bier verslik. Je kent ’t van je ouders.

Maar het was weer ‘leuk en gezellig’, jammer van de vijf uur durende, treurige reis terug. “Wegens een aanrijding met een persoon rijdt de intercity niet verder dan ...” Drie keer. Drie springers. Met de excuses van NS voor het ongemak. Tja, ongemak. Ongemakkelijke woordkeus.

 

Gijs Hendriks

Categories:Categorieën:

CommentsReacties

There are currently no comments.Er zijn geen reacties.

Post a Comment

Laat een reactie achter

Door een reactie te plaatsen gaat u akkoord met de verwerking van de ingevulde gegevens door Observant.
Voor meer informatie: Privacyverklaring
By responding, you agree to send the entered data to Observant.
For more info: Privacy statement

Name (required)

Email (required)