Back to list All Articles Archives Search RSS Terug naar lijst Alle artikelen Archieven Zoek RSS

Met dank aan Wiel

In 2005 ging de Nobelprijs voor literatuur naar de toneelschrijver Harold Pinter. Hij was toen al vijfenzeventig jaar oud. Vanaf ongeveer 1960 was het theater een uitzonderlijk begaafd schrijver rijker. Een vernieuwer, dus ook controversieel. Zowel in zijn eigen vak als in politiek opzicht. Bovendien was hij een knap acteur, ook regisseur van zichzelf en collega’s als Samuel Beckett. Tientallen jaren werd hij getipt voor de Nobelprijs. De oudere dames en heren van de Academie in Stockholm namen hun tijd. In 2005 was het zover. Pinter was niet aanwezig bij de prijsuitreiking. Wel was er een video met een toespraak waarin hij zijn bekroning aannam. Althans niet weigerde. De tekst heb ik indertijd in de krant gelezen. Deze maakte geen bijzondere indruk op mij. Van Pinter kon je verwachten dat hij flink zou uithalen naar het geweld in de wereld. In het bijzonder zoals uitgeoefend door de Verenigde Staten. Sinds afgelopen vrijdag weet ik dat ik ongelijk heb. Wiel Kusters, hoogleraar letterkunde, dichter en schrijver, hield toen zijn afscheidsrede. Op de dag dat hij vijfenzestig werd. Zijn verhaal ging over de waarheid. Niet over die van het laboratorium, het experiment of het survey-onderzoek, maar over de poëtische waarheid die we kunnen zien wanneer we onder de indruk raken. Zijn voorbeeld was de video van Pinter. Daar zien we een oudere man in een rolstoel die helder, maar niet zonder moeite praat. Naast hem staat geprojecteerd een jongere Pinter, in de kracht van zijn leven. Dan blijkt de tekst van Pinter tot leven te komen, te overtuigen. Het is theater van en in de werkelijkheid. Pinter was op dat moment al ongeneeslijk ziek.

Het toeval van de poëtische waarheid wil dat op die vrijdag een foto in mijn hoofd zeurde. Daarop hangt president Obama (50) de hoogste Amerikaanse onderscheiding om de hals van Bob Dylan (71). Dylan is gekleed in een soort smoking met zwarte vlinderdas, draagt een zonnebril en begint op de oude Albert Einstein te lijken. Waarom is Dylan al niet minstens dertig jaar drager van de MEDAL OF FREEDOM? Net als bij Pinter denk je: kan een late prijs ook vernederend werken? Obama beprijsde bij dezelfde gelegenheid ook nog eens drie beroemde tachtigers: former secretary of state Madeleine Albright, Nobelprijswinnaar Toni Morrison en oud-politicus Shimon Peres. Zouden ze wat mankeren?

 

 

Hans Philipsen

Categories:Categorieën:

CommentsReacties

There are currently no comments.Er zijn geen reacties.

Post a Comment

Laat een reactie achter

Door een reactie te plaatsen gaat u akkoord met de verwerking van de ingevulde gegevens door Observant.
Voor meer informatie: Privacyverklaring
By responding, you agree to send the entered data to Observant.
For more info: Privacy statement

Name (required)

Email (required)