Back to list All Articles Archives Search RSS Terug naar lijst Alle artikelen Archieven Zoek RSS

“Mijn oudste had vanavond graag mee willen komen”

“Mijn oudste had vanavond graag mee willen komen”

Photographer:Fotograaf: Joey Roberts

Prof. Jean-Jacques Herings aan tafel bij afhankelijk damesdispuut Daps Decentium

“Wacht even, hier stond toch mijn fiets?” De verslaggever kijkt verbaasd rond. Het is half elf ‘s avonds, het etentje met damesdispuut Daps Decentium in het appartement aan het Bourgogneplein is behoorlijk uitgelopen. Alles wat rest is een kapot geknipt kettingslot. “Staat die van jou er wel nog, Jean-Jacques?” Hoogleraar Herings, de gast van vanavond, ziet ‘m staan.
Een domper op een mooie avond, want zo’n diner en gezelschap zou je alle hoogleraren toewensen. De vier dames kwebbelen weliswaar heel wat af – serieuze en minder serieuze zaken passeerden de revue – maar ze vragen regelmatig aan hun gast wat hem bezighoudt. Terwijl deze speciale avonden doorgaans hooguit drie uurtjes duren, gaf Observant deze maandagavond na bijna vier uur een seintje dat het schrijfschrift zowat vol staat en er echt maar één pagina is gereserveerd.
 
Alle 16 dames van Koko’s dispuut Daps Decentium wilden aan tafel met de hoogleraar. “We hebben geloot”, zegt Romy Verweij. Als Herings de anderen wil ontmoeten, mag hij terugkomen, klinkt het enthousiast. Iedere week wordt er samen gegeten op woensdagavond. “Zelfs toen we met 24 waren, kwamen we samen,” zegt Iris Brandts. “En altijd voor, hoofd, na, en heel veel wijn,” zegt Van den Bekerom. Gelach. “Daarna snaaien we nog wat en dan vertrekken we naar de kroeg van Koko.” Herings ziet vriendelijk af van de uitnodiging. Enigszins begrijpelijk, want “de gezellige chaos”, zoals de meiden de sfeer omschrijven, is voor een buitenstaander waarschijnlijk iets té chaotisch. Verweij: “Iedereen wil iets zeggen, praat door elkaar heen, haha, je moet er wel tegen kunnen.” Een belangrijke regel op woensdagavond: geen telefoons op tafel. “Dat is veel gezelliger”, vindt Maaike Hooghiemstra.
Het eerste gerecht verschijnt op tafel: hapjes van zoete aardappel, brie en peer. Niet voor niets houden alle dispuutsleden van lekker eten;  Daps Decentium is Latijn voor feestmaal der welgevormden. “Wij eren Fraetitia, godin van het eten.” In 1991 werd het dispuut officieel opgericht door meiden die “eerst graag wilden diëten, maar eten veel te lekker vonden”, lacht Van den Bekerom.
Hooghiemstra: “Charlie, mag ik het water?”
Herings: “Charlie? Jij bent toch Romy?”
Verweij: “Charlie is mijn bijnaam. Als we al een meisje in het dispuut hebben met dezelfde naam, krijg je een mannennaam.”
“Wist u eigenlijk dat u bij dames kwam eten?” willen ze weten als ze enthousiast een vogelhuisje met paaseitjes in ontvangst nemen. “Ja, dat wist ik.” Van den Bekerom, grinnikend: “Gelukkig maar. Ik zie het al voor me: U overhandigt het huisje aan een herendispuut, ze roepen ‘bedankt’ en hup, het verdwijnt ergens in een donkere hoek van de kamer.”

Als Herings het woord neemt, komt er regelmatig een vermakelijke anekdote of weetje achteraan. Zijn wieg staat in Schinveld, Zuid-Limburg, tegen de Duitse grens aan. “En dan toch een Franse voornaam?” vragen de dames. “Mijn ene opa heette Jan, de ander Jacob, in het Frans dus Jean-Jacques. Mijn vader was docent geschiedenis, hij had een zwak voor Jean Jacques Rousseau." Dan: “Kennen jullie het Heringsbos?” Ze schudden hun hoofd. “Dat is een buurtschap bij Schinveld aan de straat Heringsbosch. Het buurtschap is van de rest van Schinveld gescheiden door bossen. In de buurt ligt een prehistorische ringwal en een greppel, een Heerring, volgens sommigen het oudste archeologische monument van Limburg. Mijn voorouders hebben er hun naam aan ontleend.”
Van den Bekerom: “Wow, my mind is blown.” Herings: “Ik heb het allemaal van internet.”

Het had niet veel gescheeld of Herings had een andere afspraak deze maandagavond. “Ik ben voorzitter van mijn vakgroep, ik moet de club leiden, en we zitten midden in sollicitatieprocedures. Het is niet ongewoon om overdag een sollicitatiegesprek te houden en ’s avonds met de kandidaat een hapje te gaan eten.” “Toe maar, voorzitter, nice!” roept het gezelschap. “Nou, not so nice”, lacht Herings. “Het is erg druk.” Ondertussen komen er borden met bulgur, pruimen, spinazie, pistache en feta uit de keuken.
Ongeveer één week per maand zit Herings in het buitenland. “En uw vrouw mag het dan in haar eentje klaarspelen met vier jongens thuis?” reageren ze grinnikend. “De oudste – zeventien – had vanavond graag mee willen komen”, lacht Herings.
Herings studeerde in Tilburg waarna hij een jaar in Louvain-La-Neuve verbleef. “Begin jaren zeventig werd de Franstalige afdeling van de Katholieke Universiteit Leuven verplaatst naar een nieuwe stad, ten zuiden van Brussel, in het Franse taalgebied. Dat werd Louvain-La-Neuve. Ik kwam uit Tilburg, was wel wat alcohol gewend, maar wat ik daar zag! Ik zag de eerste twee, drie maanden iedere nacht studenten die niet meer rechtop konden lopen en niets konden binnen houden. Daarna werd het gelukkig iets minder. Er waren natuurlijk ook alleen maar studenten, er was bijna geen sociale controle.” “Maar dan ben je niet in Schotland geweest”, lacht Van den Bekerom. “Ik zat een tijdje in Aberdeen. Daar kunnen ze er ook wat van.” Verweij dronk begin vorig jaar, drie maanden lang, geen slok alcohol, “omdat ik het graag wilde uitproberen. Maar als ik op feestjes een watertje bestelde, werd ik aangekeken alsof ik een alien was.”

Verweij: “Doet me denken aan die zakenlui die zo zielig aan de bar gaan zitten van een vijfsterrenhotel. Brandts: “Doet u dat ook?” Herings: “Op congressen ben ik vaak een van de hoofdsprekers, dan heb je veel aanspraak. De eerste avond, als ik net ben gearriveerd, vind ik het lekker om even alleen te zijn. Soms ga ik een hamburger eten bij de McDonalds.”
Van den Bekerom: “Hoor je dat Charlie? Charlie is helemaal gek van McDonalds en alles wat met fastfood te maken heeft.” Verweij: “Ik heb een halfjaar in Canada gestudeerd, daar had je zo’n fastfoodketen Five Guys. Ik hoorde dat er een filiaal naar Utrecht komt. Heerlijk!”
Ook Herings was ooit in Canada. Met zijn staat van dienst heeft Herings een hele lijst buitenlandervaringen, maar Japan is favoriet. Ook aan zijn drie maanden in New Haven, Yale University, denkt hij met veel plezier terug. Hij was er visiting professor. “Nice”, klinkt het wederom. “Ik ging er op de fiets naar de universiteit, omdat ik in de buurt logeerde in een huis van een professor die op sabbatical was. Het was niet goedkoop, ik geloof iets van 2000 dollar per maand, maar dan had je wel vierduizend vierkante meter grond en zeven badkamers.” “Hoeveel feestjes heeft u daar gegeven?” grapt Verweij. “U had in elk geval geen fitnessabonnement nodig.”

Ps. In het stuk zijn we vergeten te melden dat er ook een dessert is. Iets dat natuurlijk niet ongenoemd mag blijven als het om een eetdispuut als Daps Decentium gaat. Bij dezen: Griekse yoghurt met slagroom, mandarijn en gestampte muisjes.

Jean-Jacques Herings * 47 * hoogleraar micro-economie * getrouwd, vier zonen * woont in Cadier en Keer

Romy Verweij/ Charlie * 22 * master Psychology and Law * secretaris damesdispuut Daps Decentium van Koko

Iris Brandts/ Ron * 21 * bachelor Arts & Culture * voorzitter Daps Decentium, penningmeester Koko

Maaike Hooghiemstra * 19 * tweedejaars econometrie * lid Daps Decentium

Roos van den Bekerom/ Nico * 24 * master Nederlands recht * lid Daps Decentium

 

Score (maximum vijf sterren), gegeven door prof. Herings:

Kwaliteit eten 5 sterren “Prima!”

Properheid 4 sterren “Behoorlijk netjes”

Gastvrijheid 5 sterren 

Categories:Categorieën:
Tags:

CommentsReacties

There are currently no comments.Er zijn geen reacties.

Post a Comment

Laat een reactie achter

Door een reactie te plaatsen gaat u akkoord met de verwerking van de ingevulde gegevens door Observant.
Voor meer informatie: Privacyverklaring
By responding, you agree to send the entered data to Observant.
For more info: Privacy statement

Naam (verplicht)

E-mail (verplicht)