Back to list All Articles Archives Search RSS Terug naar lijst Alle artikelen Archieven Zoek RSS

Ereburger of nestbevuiler?

Ereburger of nestbevuiler?

Film: El Ciudadano Ilustre

Het verhaal: De steenrijke Argentijnse schrijver Daniel Mantovani (Oscar Martínez) woont al ruim dertig jaar in Barcelona. Vijf jaar geleden won hij de Nobelprijs voor de literatuur (een fatale heiligverklaring, aldus de schrijver zelf), sindsdien heeft hij geen letter meer geschreven. Uitnodigingen voor publieke optredens wijst hij systematisch af. Maar dan ploft er een brief uit zijn geboortedorp Salas op de mat, dat hem een ereburgerschap wil toekennen. Mantovani is al veertig jaar niet meer in Salas geweest, het dorp dat de inspiratiebron was voor al zijn boeken. Bij aankomst blijkt echter dat niet alle bewoners blij zijn met hoe hun dorp door Mantovani is geportretteerd.

Je peso’s waard, want:

- De Argentijnse filmmakers Gastón Duprat en Mariano Cohn weten veel komisch rendement te halen uit de tegenstellingen tussen achterlijke boerenpummels en een elitaire schrijver uit de grote stad, die neerkijkt op het ongeletterde plebs uit zijn geboortedorp. Vooral het interview met de lokale radiozender en Mantovani’s jurylidmaatschap in de lokale schilderwedstrijd blijken juweeltjes.

- Na het lezen van de synopsis was ik bezorgd dat El Ciudadano Ilustre zich op het platgetreden pad zou begeven van de warme komedie waarin een protserige intellectueel zich gaandeweg gewonnen geeft voor de charmante eenvoud van het plattelandsleven, maar de film kiest gelukkig resoluut een andere, spannendere route.

Liever een Argentijns biefstuk, want:

- Het openingskwartier is ronduit sloom en het duurt te lang voordat je je realiseert dat je naar een komedie zit te kijken.

- Het is de toon die de muziek maakt, en daar wringt het tangoschoentje. De humor in El Ciudadano Ilustre laveert tussen boertig – zo is het wachten op het moment waarop een dorpsbewoner zijn gat schoonveegt met één van Daniels boeken – en vilein-satirisch. Maar het resultaat is te geraffineerd voor liefhebbers van boertige kluchten als Bienvenue chez les ch’tis en Bon dieu!, en niet vilein genoeg voor liefhebbers van zwarte komedies.

- De dorpelingen worden wel als heel karikaturale lomperiken geportretteerd.

- De film heeft het grauwe uiterlijk van een goedkope tv-film.

Het salomonsoordeel: El Ciudadano Ilustre haalt nooit het niveau van die fantastische Argentijnse zwarte komedie van een paar jaar geleden, Wild Tales (Relatos Salvajes), maar is goed genoeg om enkele keren een glimlach op uw gezicht te toveren.

Mark Vluggen

 

Zie hier het filmprogramma  van LumièrePathé en Euroscoop

Categories:Categorieën:
Tags:

CommentsReacties

There are currently no comments.Er zijn geen reacties.

Post a Comment

Laat een reactie achter

Door een reactie te plaatsen gaat u akkoord met de verwerking van de ingevulde gegevens door Observant.
Voor meer informatie: Privacyverklaring
By responding, you agree to send the entered data to Observant.
For more info: Privacy statement

Naam (verplicht)

E-mail (verplicht)