Back to list All Articles Archives Search RSS Terug naar lijst Alle artikelen Archieven Zoek RSS

Een zege(n) voor de club: Uros

Een zege(n) voor de club: Uros

Hij is niet zo'n hardloper die het schuim op de bek heeft staan of brakend over de finish gaat. Ook niet als hij er doorheen zit. Integendeel, het ziet er allemaal vrij relaxed uit omdat hij met grote passen loopt. “Hoe vaker je rent, hoe beter je ook weet waar de pijngrens ligt. Grappig is dat ik met een kater heel goed loop. Het voelt klote maar het rent lekker.”

Remko Rinia (28), oud-student van de kunstacademie, is niet vanwege zijn loopstijl gekozen tot ‘zegen voor de club’. In de studentenatletiekverening Uros is hij al jaren een vaste waarde, zegt Jorn Lempers (25), masterstudent belastingrecht. Terwijl de meeste leden na een paar jaar - met bul in de achterzak - vertrekken, is Rinia al meer dan tien jaar lid, inmiddels ‘erelid’ zelfs.

“Het is een klein wonder dat ik er nog steeds ben”, zegt hij zelf. “Ik heb inderdaad veel studenten zien komen en gaan. Ach, zo triest is dat niet. De meesten verdwijnen gewoon op zeker moment. Nee, we houden geen emotionele afscheidsborrels.”

Het klinkt alsof Uros van los zand aan elkaar hangt, maar dat is niet zo. “We hebben tegen de honderd leden van wie dertig de actieve kern vormen. De rest komt alleen trainen en sommigen hebben we nog nooit gezien. Ja, spookleden, die zich uit luiheid of fatsoen nooit hebben afgemeld.”

Rinia woont en werkt als grafisch vormgever en striptekenaar in Maastricht. Voor de club ontwerpt hij alles wat vorm gegeven moet worden: posters, banners, spandoeken, vlaggen, you name it. Hij is nu voor de tweede keer bestuurslid, wat ook nooit voorkomt. "Ik ben wedstrijdcommissaris, wat goed bij me past, want ik heb ondertussen alle bekende wedstrijden al vele malen gedaan. Van de Batavierenrace, Hart van Brabantloop, Zevenheuvelenloop tot Maastrichts Mooiste. Alles tussen 5 kilometer en de marathon.” Hij behoort tot de Limburgse top, zegt Lempers. Rinia heeft afgelopen jaar al vier wedstrijden - allemaal rond de tien kilometer - gewonnen.

Chagrijnig als hij verliest? Nee, hoor, altijd vrolijk. “Zeker als ik finish in een marathon. Je maakt een hoop endorfines aan hè. Ik voel me dan heel voldaan, alleen al omdat ik de eindstreep heb gehaald.”

Humeurig tijdens blessures? “Ja, niet te genieten. Een tijd terug heb ik anderhalf jaar last gehad van een hielspoorontsteking, erg vervelend. Ik voel me dan ook niet fit.”

Verslaafd aan rennen? “Ach, als het moet, kan ik best stoppen.”

Ja?”, vraagt Lempers, alsof hij het niet kan geloven. Lempers lag er in het voorjaar ook twee maanden uit vanwege een blessure en werd daar knap onrustig van. “Ik ben gewoon gelukkiger als ik kan rennen. Mijn vader is echt verslaafd. Die rent 25 marathons per jaar, soms twee in een weekend.”

Categories:Categorieën:

CommentsReacties

There are currently no comments.Er zijn geen reacties.

Post a Comment

Laat een reactie achter

Door een reactie te plaatsen gaat u akkoord met de verwerking van de ingevulde gegevens door Observant.
Voor meer informatie: Privacyverklaring
By responding, you agree to send the entered data to Observant.
For more info: Privacy statement

Naam (verplicht)

E-mail (verplicht)