Back to list All Articles Archives Search RSS Terug naar lijst Alle artikelen Archieven Zoek RSS

Amazones versus karateka's

Amazones versus karateka's

Photographer:Fotograaf: Archief Observant

“Gebruik je dat ding ook wel eens?” vraagt Stephan Dijkman met een blik op de rijzweep die Larissa Koene heeft meegenomen. “Alleen bij de paarden op de manege.” Dijkman barst in lachen uit. “Sorry, dat klonk zo cru. Mijn eigen paard spaar ik, maar die op de manage…” “Nee, zo is het niet”, lacht Koene ook. “Mijn eigen paard luistert gewoon heel erg goed.”

 

Paardrijden is voor tutjes en karate voor stoere mannen

“Daar ben ik het niet mee eens”, roept Koene meteen. “Hoewel sommige meisjes wel veel bezig zijn met het uiterlijk van hun paard, stappen andere leden na een val in de modder zo weer op.” Dijkman: “Ik kan er alleen aan toevoegen: ook voor stoere vrouwen. We hebben zelfs meer vrouwen dan mannen. Maar je moet inderdaad wel stoer zijn. Niet terugdeinzen voor een beetje geweld en niet bang zijn voor blauwe plekken.”

 

Het mooiste sportmoment van het jaar is…

Dijkman: “Vorig jaar was dat absoluut het EK, dat werd hier in Maastricht gehouden. Super om die zwarte banders aan het werk te zien. Verder vind ik het opgaan voor een nieuwe band altijd een spannend moment. Ik heb nu oranje (komt na wit en geel, red.).” Koene: “Ik ben altijd blij als het zomerseizoen weer begint. Buitenwedstrijden zijn spannender, omdat het paard van van alles kan schrikken.”

Ben je er wel eens afgevallen?

“O ja, zo vaak. Bij 43 ben ik gestopt met tellen. Gelukkig heb ik nog nooit iets gebroken. Wel vaker een hersenschudding gehad, van die vallen weet ik niets meer. Maar dat is alleen maar goed, dan ben ik ook niet bang om de volgende keer op een paard te stappen.”

 

Voor de training moet alles wijken

Dijkman: “De training is belangrijk, maar soms zeg ik af. Dat heeft dan wel echt een goede reden. Wij trainen twee keer in de week, gewoon met alle niveaus bij elkaar. Na wat gezamenlijke oefeningen splitsen we de lage en de hoge banden, als we tenminste de hele zaal tot onze beschikking hebben.” Koene: “Wij hebben geen vaste avond, we mogen met alle lessen van de manege meedoen. Ik rij meestal één keer per week op de manege. Het niveau is bij ons heel verschillend. Zo zit er nu een jongen bij die dit jaar is begonnen. Op de sportdag tijdens de Inkom zag hij ons paard en dat vond hij wel interessant.” Dijkman: “Ah, dat was dat jullie paard!” Koene: “Ja, sterker nog, dat was míjn paard. Ik heb heel lang getwijfeld of ik het wel aandurfde. Stel je voor dat hij op hol slaat tussen al die mensen. Maar het ging heel goed.”

 

Staat de prijzenkast al vol?

Dijkman: “Bij mij nog niet. Sommige leden van onze club doen mee aan toernooien, maar ik vind mezelf nog niet goed genoeg. Ik ben nog niet zo lang bezig.” Koene: “Wij hebben één keer per maand een ontmoeting bij een van de andere studentenruiterverenigingen. Dat is een heel weekend, op zaterdag de voorrondes en op zondag de finales.” “Heb je zelf al iets gewonnen?” vraagt Dijkman aan zijn buurvrouw. “Daar niet, maar wel bij wedstrijden binnen onze vereniging. Ik ben een paar keer eerste geworden en een paar keer derde.”

 

Cleo Freriks

Larissa Koene, voorzitter Les Chevaliers, de studentenruitervereniging

Studie: verpleegkunde aan Hogeschool Zuyd, vierdejaars

Aantal leden: 32

Attribuut: cap en rijzweep

Ritueel: geen

Voertaal: Nederlands

 

Stephan Dijkman, voorzitter Kinran, de studentenkaratevereniging

Studie: rechten, tweedejaars

Aantal leden: 40

Attribuut: bokshandschoenen

Ritueel: geen

Voertaal: Nederlands

Categories:Categorieën:

CommentsReacties

There are currently no comments.Er zijn geen reacties.

Post a Comment

Laat een reactie achter

Door een reactie te plaatsen gaat u akkoord met de verwerking van de ingevulde gegevens door Observant.
Voor meer informatie: Privacyverklaring
By responding, you agree to send the entered data to Observant.
For more info: Privacy statement

Naam (verplicht)

E-mail (verplicht)