Back to list All Articles Archives Search RSS Terug naar lijst Alle artikelen Archieven Zoek RSS

Papa's

Ik bel naar huis. Mijn moeder neemt op. Uiteraard; wanneer ik de stem van mijn vader wil horen neemt mijn moeder op. Ze kan het niet weten, want ik heb het haar niet verteld. Ik wacht geduldig tot ze zelf bedenkt dat ik papa nog even wil spreken. “Hij heeft je gemist hoor.”

Toen ik een klein meisje was wilde ik altijd voor het slapen gaan de haren van mijn vader kammen. Zat het de ene avond naar links, dan kamde ik het de volgende helemaal naar achter. Ik deed het nooit bij mijn moeder, alleen bij mijn papa. Het was alsof ik toen al begreep dat je voor bepaalde situaties beter je papa kunt hebben dan je mama. Zo ook bijvoorbeeld het samen sleeën, in de auto meezingen met Keane en naar het station gebracht worden als ik weer naar Maastricht vertrek.

Nu ik op kamers zit heeft mijn papa zijn eigen manier ontwikkeld om met zijn dochter in contact te blijven. Het was mijn vader, niet mijn moeder die me ineens om de haverklap ging bellen. Hij belt niet omdat hij iets bepaalds wil vragen of vertellen maar gewoon om mijn stem te horen, gewoon om te horen of het goed gaat met zijn meisje. Het maakt namelijk niet uit hoe oud ik word, ik zal altijd papa’s kleine meisje blijven.

Eindelijk, papa aan de telefoon. Hij klinkt normaal. Ik onderdruk de neiging om hem te vertellen dat hij wel gezond moet eten. Hij stelt de vraag die hij altijd stelt (“heb je wel gestofzuigd?”) en voor heel even vergeet ik waarom ik ook al weer belde. Ik merk dat ik precies doe wat hij iedere week bij mij doet; bellen uit gemis. “Hoe laat ben je morgen thuis?”

Ik heb het nog nooit zo eng gevonden om naar huis te gaan als nu. Ik heb me ineens iets gerealiseerd wat ik me helemaal niet wilde realiseren. Het is zo’n wijsheid die zelfs het meisje van zeven, dat de haren van haar papa kamt, weet maar nooit hardop wil horen. Ook papa’s zijn kwetsbaar. Ook papa’s kunnen ziek worden. Ook papa’s gaan dood. Het idee dat mijn vader niet aan de eettafel met een krant en een kop koffie zit als ik thuiskom kan ik niet bevatten. En toch waren er twee meisjes die dit afgelopen maand hebben moeten meemaken. En dat mag helemaal niet.

 

Nikki van Manen

Categories:Categorieën:

CommentsReacties

There are currently no comments.Er zijn geen reacties.

Post a Comment

Laat een reactie achter

Door een reactie te plaatsen gaat u akkoord met de verwerking van de ingevulde gegevens door Observant.
Voor meer informatie: Privacyverklaring
By responding, you agree to send the entered data to Observant.
For more info: Privacy statement

Naam (verplicht)

E-mail (verplicht)