Back to list All Articles Archives Search RSS Terug naar lijst Alle artikelen Archieven Zoek RSS

Wereldconferentie

‘Het hoger onderwijs is een publiek goed en als zodanig de verantwoordelijkheid van alle bij dat hoger onderwijs betrokkenen, inclusief nationale overheden. Het hoger onderwijs heeft de sociale verantwoordelijkheid om ons inzicht in huidige en toekomstige problemen waarmee de wereld wordt geconfronteerd te bevorderen. Hoger onderwijs dient de samenleving voor te gaan in het genereren van kennis om dergelijke problemen aan te pakken. Hoger onderwijs instellingen dienen, binnen een context van institutionele autonomie en academische vrijheid, kritisch denken en actief burgerschap te stimuleren. Hoger onderwijsinstellingen hebben een sociale verantwoordelijkheid om de wereldwijde ontwikkelingskloof te dichten via kennisoverdracht naar ontwikkelingslanden’.

Et voilá! Ik neem aan dat alle lezers dezes hier ook regelmatig van wakker liggen? Nee? Die ‘alle bij het hoger onderwijs betrokkenen’, daar worden toch echt wij mee bedoeld. Hierover in de krant gelezen dan? Ook niet? Nou ja, het heeft de meeste kranten niet eens gehaald.

Toch zijn de eerste vijf volzinnen van deze column de belangrijkste conclusies van de World Conference on Higher Education 2009. Niets minder dan dat. Deze WCHE, georganiseerd door UNESCO, heeft deze zomer van 5 tot 8 juli in Parijs plaatsgevonden. Een paar duizend bij het hoger onderwijs betrokkenen uit alle hoeken van de wereld zijn daar vier dagen bijeen geweest. Zij bespraken wat onze wereld aan kennis nodig heeft en wat het hoger onderwijs daaraan kan en/of dient bij te dragen. En dat hoger onderwijs, dat zijn wij. Dus.

Maar weten we bij onze superinternationale UM überhaupt dat die conferentie heeft plaatsgevonden? En wat er besproken en geconcludeerd is? Wat we van die conclusies vinden? Moeten we daar misschien iets mee? We zouden toch eens naar die conclusies kunnen kijken en ons afvragen wat de UM daarmee, bijvoorbeeld in haar volgende strategische programma, zou kunnen doen.

De WCHE lijkt in ieder geval een duidelijk signaal te hebben willen geven. In een wereld waarin de commercialisering van het hoger onderwijs (en het wetenschappelijk onderzoek) een grote vlucht neemt, wordt herinnerd aan de publieke functies van het hoger onderwijs. Dat het er om gaat niet alleen dingen te doen waarvoor er geld is en een markt, maar bij te dragen aan de grote problemen en uitdagingen waarvoor de wereld ons stelt.

Toen ik deze zomer de slotdeclaratie van de WHCE las, in al haar gezwollen gewichtigheid, herinnerde ik me een boek van de Peruaanse schrijver Manuel Scorza. In een van zijn fantastische romans voert hij, in een zeker Zuidamerikaans land, een regering op die allengs haar macht verliest. Van haar besluiten komt steeds minder terecht. Geleidelijk verliest de regering ieder contact met de werkelijkheid en neemt ze besluiten over kwesties waarover ze niets te vertellen heeft, want wat maakt het nog uit. Zo besluit ze dat voortaan iedere derde dag een vrije zondag zal zijn en dat ieder jaar minstens vijfmaal kerstmis en nog vaker Nieuwjaar gevierd wordt. Dat het altijd mooi weer zal worden. En dat alle mensen voortaan goed zullen zijn.

Daar deden de conclusies van de WCHE van de UNESCO me aan denken.  

 

 

 

Han Aarts

Han Aarts is directeur van MUNDO

Categories:Categorieën:

CommentsReacties

There are currently no comments.Er zijn geen reacties.

Post a Comment

Laat een reactie achter

Door een reactie te plaatsen gaat u akkoord met de verwerking van de ingevulde gegevens door Observant.
Voor meer informatie: Privacyverklaring
By responding, you agree to send the entered data to Observant.
For more info: Privacy statement

Naam (verplicht)

E-mail (verplicht)