Back to list All Articles Archives Search RSS Terug naar lijst Alle artikelen Archieven Zoek RSS

Grijze wolken

Nee, ik ben niet de zoveelste columnist die moeder is geworden en vervolgens over niks anders meer kan praten of schrijven dan het eigen gebroed. Maar één ding moet me over het ‘moederschap’ van het hart. Niet voor mezelf, maar voor mijn soortgenoten, hierna ‘lotgenoten’ te noemen. Want hoewel ik, dankzij mijn openheid over dit onderwerp, heel wat gelijkgestemden tegenkwam de afgelopen maanden, is het roze wolkendogma nog overheersend. “Ik voel me gewoon genaaid!”, verwoordde een lotgenoot het treffend. “Waar blijft die roze wolk dan!?”

Twaalf weken om kennis te maken met mijn kindje leek me vooraf veel te kort. Ik ging Genieten en wel met een hoofdletter G. Dus hup, plak er nog maar vier weken regulier verlof achteraan, dacht ik. Mijn leidinggevende bleek over meer mensenkennis te beschikken. Hij zei: “Wacht nou even af hoe het is als de kleine er eenmaal is. Misschien wil je eerst komen werken om een paar maanden later vakantie te nemen.” “Neeee, joh!!”, wapperde ik die suggestie zelfverzekerd weg. Ik ging lekker lang Genieten, ik kende mezelf toch?

In de twaalfde week na de bevalling belde ik mijn leidinggevende op. “Is het goed als ik weer kom werken? Ik hou het niet meer uit thuis.” Echt, mijn zoontje was lief, schattig en ‘deed’ het prima, en ik had volgens deskundigen niet zo’n ‘post-partum-depressie’. Maar het Grote Genieten was met een lampje te zoeken.

Ik had niet genoeg aan alleen mijn kindje. Als ik twee dagen alleen met hem was geweest, werd ik onrustig als een gekooide leeuw. Het ritme van wakker, luier, fles, slapen vond ik eentonig en saai. “Hoe kom ik in godsnaam deze dag weer door?”, vroeg ik me ‘s ochtends regelmatig af. Ik vond het niet moeilijk om hem de eerste keer achter te laten op het kinderdagverblijf. Had ook geen behoefte om halverwege de dag te bellen hoe het ging. Alsof ze dan zeggen: “Nou, sinds het moment dat u de deur uit ging, krijst hij hartverscheurend, nu toch al een uur of vijf.” Op de meest onverwachte momenten werd ik overvallen door een neerslachtigheid die ik niet kon duiden. En nee, dat waren NIET de hormonen! Dus heb ik hulp gezocht.

Sommige mensen, met name sommige moeders op roze wolken, kunnen niks met mijn verhaal. Misschien omdat ze denken dat alleen moeders op roze wolken ‘echt van hun kindje houden en een goede moeder zijn’. Laat mij het tegengeluid zijn: het krijgen van een (eerste) kind is de meest heftige ervaring in mijn leven tot nu toe en ik prijs me gelukkig dat ik me na een half jaar weer 80 procent mijn oude ik voel. En nee, het feit dat ik een half jaar moest wennen aan mijn nieuwe rol, doet niets af aan de liefde voor mijn kind. Natuurlijk is het prachtig als alles meteen op rolletjes loopt. Maar dat is niet de enige weg. En laten we daar nu eens eerlijk over worden. Moeders op grijze wolken, kom uit de kast!

 

Femke Kools

Femke Kools is redacteur Marketing & Communications

Categories:Categorieën:

CommentsReacties

There are currently no comments.Er zijn geen reacties.

Post a Comment

Laat een reactie achter

Door een reactie te plaatsen gaat u akkoord met de verwerking van de ingevulde gegevens door Observant.
Voor meer informatie: Privacyverklaring
By responding, you agree to send the entered data to Observant.
For more info: Privacy statement

Naam (verplicht)

E-mail (verplicht)