Back to list All Articles Archives Search RSS Terug naar lijst Alle artikelen Archieven Zoek RSS

“Jezus, wat doe ik hier eigenlijk”

“Jezus, wat doe ik hier eigenlijk”

Photographer:Fotograaf: archief Matthijs Kleinlooh

Serie: Eigen baas

Hij stond ingeschreven als student rechten, maar in zijn hart was hij eerst en vooral ondernemer. Matthijs Kleinlooh richtte de juridische hulplijn Jurofoon op, zat in de horeca en organiseerde feesten. Op dit moment runt hij – die nooit afstudeerde - een bedrijf dat promotiefilms maakt. Zijn droom: het maken van een speelfilm of documentaire.

Midden jaren ’90 stond Matthijs Kleinlooh voor de poorten van de filmacademie, als zo veel aspirant kunstenaars vastbesloten zijn droom waar te maken: filmregisseur worden. Hij was toen 17 jaar. “Ik werd afgewezen”, verzucht Kleinlooh. Hij neemt zijn pet van zijn ronde kale hoofd. “Ik had in die tijd nog wel haar. Ik geloof nog steeds dat ze me niet toelieten vanwege mijn toenmalige VVD-kop. Een vriend van me werd wel aangenomen, maar die zag er artistiek uit, compleet met zo’n klein rond brilletje!”

Na de pijnlijke afwijzing stuurden zijn ouders hem naar een ‘studiekeuzepsycholoog’ en met z’n allen besloten ze dat hij rechten zou gaan studeren: dat stond garant voor een rooskleurige toekomst, hoopten ze. Kleinlooh ging naar Maastricht en nam met lichte tegenzin plaats in de onderwijsgroep.”Ik voelde geen liefde voor de rechtspraak en ik kon niet tegen die discipline van ‘op komen dagen en klapper voor je neus’. Ik dacht al snel: Jezus, wat doe ik hier eigenlijk?!” Maar tegelijkertijd kwam er een verlossing. Kleinlooh ontdekte – buiten de onderwijsgroep – zijn talent voor ondernemen. Samen met dispuutgenoten organiseerde hij in 1996 voor het eerst Fiesta del Torro een groot studentenfeest in Maastricht, dat uiteindelijk in 2001 uitgroeide tot een spektakel op het Vrijthof met een 3000-koppig publiek. Kleinlooh:“We droomden ervan dat alles wat we aanraakten groots zou worden!”

Met zijn studie wilde het niet vlotten, hij besloot te verkassen naar Utrecht voor een korte opleiding Kunst & Media Management. Maar ook daar kreeg de rusteloze ondernemer in hem voorrang. “Ik haalde met een paar anderen de voorpagina’s van alle Belgische kranten met de actie ‘Samen sterk’ waarbij de Nederlandse jeugd 600 duizend briefkaarten stuurde aan de Belgische jeugd om hun medeleven te betuigen over de affaire Dutroux.” Na deze drukte – bekent hij somber - kwam er weer een moment van bezinning: “Jezus, wat doe ik hier?!”

Hij ging terug naar Maastricht om officieel weer rechten te gaan doen. Hij studeerde niet maar richtte Jurofoon op, een juridische hulplijn, zette de Maastricht University Shop op poten en startte een succesvolle horecaonderneming. “Aan de universiteit heb ik indirect heel veel gehad. Die heeft bijvoorbeeld de startinjectie gegeven voor Jurofoon. Ik heb in die tijd veel mensen leren kennen die afstudeerden in allerlei richtingen en vervolgens in allerhande functies terechtkwamen. Ik heb nog steeds baat bij die contacten.”

Op een dag toen hij nog in zijn Maastrichtse horecaonderneming werkte, zag Kleinlooh opeens het echte licht. De eigenaar van horeca-uitzendbureau Mise en place vroeg hem een promotiefilmpje voor de zaak te maken. “Ik ging met de camera op pad en interviewde markante mensen. Mijn video werd gedraaid voor de hoofdfilm bij Cinema Luna in Fort Sint Pieter. Toen ik het zag dacht ik: dit is het! Dit wil ik doen! Ik ga voortaan promovideo’s maken!” De oude regisseursdroom werd verenigd met zijn liefde voor ondernemen.

Kleinlooh is sinds enkele jaren eigenaar van Videopromo, een bedrijf dat promotiefilmpjes maakt voor grote bedrijven als Sara Lee (moederbedrijf van bijvoorbeeld Douwe Egberts), Sensodine en Unive, die over de hele wereld gedraaid worden. Hij kan er goed van leven, maar in de Quote-500 zal hij niet terechtkomen. “Ik doe alles zelf”, vertelt hij vanachter de montagetafel. “Van het eerste gesprek met de klant, het vertalen van de boodschap in een beeldverhaal tot het draaien en de post-productie, waarin alles gemonteerd wordt. Ik vraag allerlei mensen met talent om mee te werken. Laatst heb ik bijvoorbeeld de stem van Man-bijt-hond geregeld.”

Zijn grootste trots is een soort documentairefilmpje dat hij draaide voor het frisdrankmerk Orangina. “Ik heb in de Orangerie van Versailles de oprichter van Orangina geïnterviewd. Het was een bijzonder gesprek met een gepassioneerde man. De kunst is het echte, het oorspronkelijke in mensen naar boven te laten komen.” Hij staart even voor zich uit. “Dat zou ik vaker willen doen, filmen dicht bij mijn ziel. Mijn grote droom blijft: documentaires en speelfilms! Ik ga niet wachten op subsidies uit de kunstwereld, ik probeer met Videopromo iets op te bouwen. Misschien komt hij er wel: die film.” Dan resoluut: “Ja, het wordt snel weer tijd voor een nieuwe gedurfde creatieve uitdaging.”

 

Daniëlle Stals

Serie over alumni en hun eigen onderneming

Categories:Categorieën:
Tags:

CommentsReacties

There are currently no comments.Er zijn geen reacties.

Post a Comment

Laat een reactie achter

Door een reactie te plaatsen gaat u akkoord met de verwerking van de ingevulde gegevens door Observant.
Voor meer informatie: Privacyverklaring
By responding, you agree to send the entered data to Observant.
For more info: Privacy statement

Naam (verplicht)

E-mail (verplicht)