Back to list All Articles Archives Search RSS Terug naar lijst Alle artikelen Archieven Zoek RSS

Compassie

Ruim vijf jaar geleden verbleef een dierbare vriendin langdurig in de USA om haar dochter bij te staan in een schier eindeloos gevecht tegen een levensbedreigende tumor. Met de kerst kreeg ik toen van haar het boekje ‘Bite-size Einstein, citaten over alles van het grootste genie van de 20e eeuw’, cadeau. Na jarenlang een slapend bestaan te hebben geleid in mijn boekenkast ligt het nu als een trouwe metgezel naast mijn toetsenbord. Hoe meer ik er in lees om citaten op te sporen om mijn in- en uitleidingen van lezingen op te fleuren, des te meer voel ik me verbonden met deze vriendelijke grootvader met zijn lange witte haren en borstelige snor. Dat zijn verbeeldingskracht en denken onze manier van kijken naar het heelal heeft veranderd, is genoegzaam bekend. De moderne technologie is zonder zijn algemene relativiteitstheorie ondenkbaar. Dat hij in zekere zin aan de wieg heeft gestaan van het Manhattan Project waaruit de atoombom is voortgekomen, is schrijnend, zeker in het licht van zijn latere pacifisme. Dat hij bij het verstrijken der jaren nauwelijks nog Nobelprijsfähige theorieën heeft ontwikkeld wordt gecompenseerd door zijn uitzonderlijke persoonlijkheid, wrange humor en grenzeloze menselijkheid. Aan zijn genialiteit voegt hij inzicht, scherpzinnigheid en wijsheid toe. Desondanks zegt hij over zichzelf: ‘Het enige wat ik heb is de koppigheid van een muilezel. Alhoewel: dat is niet alles. Ik heb ook nog een neus.’ Aan mensen als Albert Einstein, die zich ondanks zijn grootsheid telkens weer weet te relativeren, hebben we momenteel in de samenleving een groot gebrek. ‘Liever de stille ondeugd dan de luidruchtige deugdzaamheid.’

Nu verblijft diezelfde vriendin weer in de USA. En weer voert zij samen met haar dochter een ongelooflijk zware strijd tegen de tumor die als een dief in de nacht is teruggekomen. Ik lees wat mijn imaginaire vriend hierover te zeggen heeft: ‘Alleen een leven dat je leeft voor anderen is een leven dat de moeite waard is.’ Ofwel: compassie, een houding die erop gericht is de ander altijd te willen behandelen zoals we zelf behandeld zouden willen worden. Ik sluit me van harte aan bij de recente oproep van Karen Armstrong om het internationale ‘Handvest voor Compassie’ te ondertekenen via charterforcompassion.org. Armstrongs opvatting dat we ‘uiteindelijk leren dat het verstandig is zelfs onze vijanden lief te hebben’ wil ik best onderschrijven, al maak ik een uitzondering voor de twee K’s: Khadaffi en Kanker.

 

Jacques Reiners

Jacques Reiners is hoofd Studium Generale.

Categories:Categorieën:

CommentsReacties

There are currently no comments.Er zijn geen reacties.

Post a Comment

Laat een reactie achter

Door een reactie te plaatsen gaat u akkoord met de verwerking van de ingevulde gegevens door Observant.
Voor meer informatie: Privacyverklaring
By responding, you agree to send the entered data to Observant.
For more info: Privacy statement

Naam (verplicht)

E-mail (verplicht)