Back to list All Articles Archives Search RSS Terug naar lijst Alle artikelen Archieven Zoek RSS

Volkstheater

Ik heb het grote geluk niet alleen studenten te kennen, en met ze te werken, van onze eigen faculteit, maar ook van het University College én van de toneelacademie. Bij alle drie de groepen komt Shakespeare regelmatig aan de orde. Nu lijkt dat op de toneelacademie een vanzelfsprekendheid, zeker op die in Maastricht. Maar wat alle studenten gemeen hebben, is dat ze het lezen van Shakespeare geen sinecure vinden. En inderdaad, het lezen van Macbeth, Hamlet, Othello en King Lear, om maar de vier beroemdste te noemen (of is dat Romeo and Juliet?), vergt veel inspanning. Daarom is het zo fijn dat we in een tijd leven waarin talloze verfilmingen van de toneelstukken beschikbaar zijn. Mijn indruk is dat de studenten eerst een verfilming bekijken en dan de tekst gaan lezen. En gelijk hebben ze. En bovendien maken sommige films voor ons onbegrijpelijke handelingen opeens bijna vanzelfsprekend. Neem bijvoorbeeld Polanski’s verfilming van Macbeth. Niemand heeft ooit echt kunnen snappen waarom Macbeth uiteindelijk de edele en rechtvaardige koning Duncan vermoordt. Hoe meer Lady Macbeth hierop aandrong, hoe meer de lezer de indruk krijgt dat Macbeth juist hierdoor de krankzinnigheid van zo’n daad ging inzien. Wat doet Polanski? Hij laat Macbeth het slaapvertrek van Duncan binnengaan en we zien aan zijn gezicht en lichaamstaal dat hij van de moord zal afzien. Maar dan ontwaakt Duncan en ziet Macbeth aan zijn bed staan met een dolk. Duncan wil om hulp roepen en er rest Macbeth niets anders dan Duncan te vermoorden, waarmee alle ellende begint. Een geniale interpretatie van de tekst.

Maar al vinden studenten Macbeth best indrukwekkend, er is maar één toneelstuk waardoor ze echt worden meegesleept, en dat is Othello. Altijd weer zijn er een paar die zeggen dat ze, of ze nu de tekst lezen of een verfilming zien, Othello zouden willen toeroepen: doe nou niet zo stom, man, zie je dan niet dat er niks aan de hand is! En die Desdemona, dat lijdzame, dat slachtofferige! Het mankeert er nog maar aan dat ze zeggen dat ze het zelf wel anders hadden gedaan als ze Othello of Desdemona waren geweest. Is dit een andere reactie dan die van het publiek bij Beppie Nooys volkstheater? Niet zelden werd de slechterik na afloop bij de artiestenuitgang opgewacht om een flink pak slaag te krijgen. Vandaar dat bij sommige stukken de politie altijd al klaarstond. Zo gauw Othello op het programma staat, zet ik dan ook de pet op die ook mij blijkt te passen. Echt theater is altijd volkstheater.

 

Jan de Roder

Jan de Roder is universitair docent letteren en kunst

Categories:Categorieën:

CommentsReacties

There are currently no comments.Er zijn geen reacties.

Post a Comment

Laat een reactie achter

Door een reactie te plaatsen gaat u akkoord met de verwerking van de ingevulde gegevens door Observant.
Voor meer informatie: Privacyverklaring
By responding, you agree to send the entered data to Observant.
For more info: Privacy statement

Naam (verplicht)

E-mail (verplicht)