Back to list All Articles Archives Search RSS Terug naar lijst Alle artikelen Archieven Zoek RSS

Tripje

Ik ben natuurlijk maar een jongen uit de provincie, dus een weekendje Londen is een groot avontuur. Een klein verslag uit de grote stad, waar het allemaal gebeurt. Voor het eerst was ik in een stad in gevecht, in het hart van het nieuws. Londen werd zaterdag in de fik gezet door honderdduizenden enthousiaste échte rooie rakkers en anarchisten die 'tegen' waren. Waartegen? Geen idee. Ik heb het ze gevraagd maar dat wisten ze zelf natuurlijk ook niet. The system doesn't work! Fuck the system! Dát wisten ze wel! Voor drieduizend man reden genoeg dus om het verkeer in hartje Londen met geweld vast te zetten, gebouwen te slopen, alles wat brandt aan te steken en te knokken. Samen met het aanhoudend geloei van sirenes, vijfhonderd ME'ers en vier helikopters met zoeklicht filmachtige uren op Trafalgar Square. Nogal iets anders dan tien boze MVV'ers. We stonden eerste rang. De ettertjes werden uiteindelijk verdreven met knuppels, rubber kogels en traangas. Fantastisch om te zien, want leedvermaak is absoluut ook vermaak.

En de eerste keer in een stripclub. Ik ben nog steeds verliefd. Overal lekkers. Aan de palen, op de bar, en vooral op schoot. De ene na de andere bloedmooie, krolse stoeipoes, bijtend in je nek, friemelend aan de knoopjes van je hemd. You laik, no..? Na twee minuten is het niet meer 'n meisje, maar jóúw meisje. Ze hóéft dit niet te doen, maar ze kan me gewoonweg niet weerstaan. Ze nam me mee naar een zwoel hoekje, trok uit wat ze nog aan had en liet mijn ogen gaan waar ze wilden. Alles binnen een half uur. Zij is ook verliefd. Achter de schermen wordt vast gebeten en gekrabd om wie de volgende mag zijn. De rest heeft net zo’n liefdevolle tijd als ik, de drank vloeit rijkelijk, en we willen hier nooit meer weg. Aan het einde van de avond kom je buiten tot de ontdekking dat je haar, volstrekt onbewust maar natuurlijk uit eigen beweging, bij elke liefkozing iets hebt toegestopt en veertig pond lichter bent. Maar ze verdiende het, de schat. En dan zie je door het raam hoe jouw meisje ongeremd en passioneel vreemdgaat met die schele klootzak van honderdvijftig kilo, zonder haar en tanden. Godzijdank zwaaiend met een stapel flappen van duizend. Ha, hij moet ervoor betálen, sukkel! Nog een laatste knipoog en een handkus als ze kijkt. Tot snel…

Dat was Londen in slechts een notendop. We gaan zo snel mogelijk weer.

 

Gijs Hendriks

Categories:Categorieën:

CommentsReacties

There are currently no comments.Er zijn geen reacties.

Post a Comment

Laat een reactie achter

Door een reactie te plaatsen gaat u akkoord met de verwerking van de ingevulde gegevens door Observant.
Voor meer informatie: Privacyverklaring
By responding, you agree to send the entered data to Observant.
For more info: Privacy statement

Naam (verplicht)

E-mail (verplicht)