Back to list All Articles Archives Search RSS Terug naar lijst Alle artikelen Archieven Zoek RSS

God = p<0,05

Sinds ik onderzoek doe ben ik ongelovig. Mijn geloof in de wetenschap was al niet zo sterk, maar nu ik dagelijks geconfronteerd wordt met zaken als datamassage, researcher’s bias en publicatiestress is mijn ‘religiositeit’ tot onder het nulpunt gedaald. Wetenschap is niets meer of minder dan een religie, en significantie is haar God. Met een significant resultaat kun je allerlei uitspraken over de maatschappij en het leven doen - de vorming van het evangelie. Als het maar in cijfertjes kan worden uitgedrukt, dan is het Waar. Maar die Waarheid is willekeurig, misleidend en gemanipuleerd door de prekers der wetenschap, wij onderzoekers. We masseren onze data net zolang tot er een significant effect uitkomt en niet-significante resultaten publiceren we niet, hoewel deze net zo goed een Waarheid bevatten.

Tegenwoordig doen we naast kwantitatief onderzoek steeds meer kwalitatief onderzoek, waarbij cijfers en percentages geen rol spelen. Hier gaat het om ‘rijke data’, waarmee gedetailleerde beschrijvingen en verklaringen worden gegeven voor een fenomeen in een specifieke context, zonder het te generaliseren tot een algehele Waarheid. Voor deze afsplitsing valt veel te zeggen, maar het is en blijft een stroming binnen de wetenschapsreligie. En doordat significantieniveaus geen rol spelen, hoef je je niet in allerlei bochten te wringen voor een acceptabel resultaat: met een rijke dataset heb je altijd wel iets te melden dat in een relevant verhaal gegoten kan worden.

Deze praktijken worden in de hand gespeeld door de constante druk om het publicatiespel mee te spelen. En dat is het inderdaad: één groot spel, het toneelspel der wetenschap. Om er goed in te zijn hoef je overigens geen goede inhoudelijke wetenschap te bedrijven: bij een subsidieaanvraag kijkt men gemiddeld niet verder dan de aantrekkelijkheid van je cv en een pakkende, hippe titel – met liefst het woord “innovatief” erin of iets dat daarop duidt.

Concluderend, wij onderzoekers houden elkaar al spelenderwijs doorlopend voor de gek, waardoor de samenleving blijft geloven in de waan der wetenschap. Hoe erg is dat eigenlijk? Immers, met het dienen van het hogere doel houden we een enorm aantal mensen aan het werk, en sommige resultaten leveren hoe dan ook een noemenswaardige of zelfs onmisbare bijdrage aan de maatschappij. Dat is geen kattenpis, dus laten we vooral onze ‘eerlijke’ boterham blijven verdienen met het doen van onderzoek.

 

Janneke Frambach

Janneke Frambach is promovenda Onderwijsontwikkeling en –Onderzoek, FHML

Categories:Categorieën:

CommentsReacties

There are currently no comments.Er zijn geen reacties.

Post a Comment

Laat een reactie achter

Door een reactie te plaatsen gaat u akkoord met de verwerking van de ingevulde gegevens door Observant.
Voor meer informatie: Privacyverklaring
By responding, you agree to send the entered data to Observant.
For more info: Privacy statement

Naam (verplicht)

E-mail (verplicht)