Back to list All Articles Archives Search RSS Terug naar lijst Alle artikelen Archieven Zoek RSS

Tarzan

Driehonderdvijfenzestig dagen per jaar winter, ik zou ervoor tekenen. Maar in de eerste mooie week van de lente kom ik daar altijd op terug. Ik ga ervan zingen. Vandaag ging de stereo op tien en heb ik mij, van ’s ochtends negen tot ’s avonds tien, zanger gewaand. Na een nummertje of vijftien kregen mijn buurmeisjes bezoek. Op de gang hoorde ik ze gniffelen en zeggen “Ja, da’s de buurjongen, die flapdrol dénkt af en toe dat-ie kan zingen, maar de scheuren staan hier in de muur! Haha!” Nou zijn het Aziatische meisjes en vind ik die altijd ongelooflijk aantrekkelijk. Ik kan dus wel wat van ze hebben, maar niet dit. Hoezo kan ik niet zingen? Godverdomme oorstrelend! Voor de zekerheid heb ik mezelf met mijn beste nummer, ‘True’ van Paul Anka, opgenomen. En teruggeluisterd. Ik was alleen, maar het knallende schaamrood steeg tot ver over mijn kaken. Ik kan helemaal niet zingen. Ik zing verschrikkelijk. Weer een illusie armer, de zoveelste.

Als ik ’s ochtends wat in mijn haren smeer denk ik, mijn God, wat een prachtmanen. Heerlijk, nooit lang genoeg. Me Tarzan, bring it on Jane. Maar toch afgelopen week in een restaurant: “Mevrouw, wilt u vast iets drinken?” Tegen mij. Me, Jane.

Als ik op zondag de laatste punt in mijn column zet denk ik, goed verhaal weer jongen. Mooi geschreven, leuk uitgewerkt, goed slot. Lees ik in een brief aan de redactie van Observant dat ik pervers ben, vrouwonvriendelijk, slecht schrijf en intimideer! Zit ik er dus wéér naast. Toegegeven, dat laatste vind ik wel wat hebben. Iets stoers. Dat dan weer wel. Ik zie mezelf als heel veel, maar niet als stoer. Ik heb het irritante ‘good guy’-syndroom; wil tot mijn eindeloze ergernis altijd aardig gevonden worden. Maar neen, ook hier blijkt weer niks van waar.

De Gijs die ik ben, althans zoals ik mezelf in de spiegel zie en hoor, blijkt lang niet altijd de Gijs die anderen kennen. Het is me vaker opgevallen, maar nooit zo duidelijk als de afgelopen paar dagen. Toch ben ik zeker niet de enige. Je hebt altijd een plaatje van jezelf in je hoofd. Je hebt, uiteindelijk, lijntjes nodig om binnen te kleuren, anders wordt het een zooitje. Houd er maar mee op. Het heeft geen zin want het klopt niet. Je plussen zijn minnen en andersom. Hoewel, als ik m’n eigen plaatje maar vind kloppen en geloof. Lang niet altijd binnen de lijntjes, maar beeldschoon zolang ik het niet terughoor of –zie.

 

 

Gijs Hendriks

Categories:Categorieën:

CommentsReacties

There are currently no comments.Er zijn geen reacties.

Post a Comment

Laat een reactie achter

Door een reactie te plaatsen gaat u akkoord met de verwerking van de ingevulde gegevens door Observant.
Voor meer informatie: Privacyverklaring
By responding, you agree to send the entered data to Observant.
For more info: Privacy statement

Naam (verplicht)

E-mail (verplicht)