Back to list All Articles Archives Search RSS Terug naar lijst Alle artikelen Archieven Zoek RSS

Dichten tijdens de apartheid

“Ik kan niet beter, ik kan niet meer”, schrijft een jonge dichteres op de binnenkant van een tijdschrift. De volgende ochtend spoelt haar lichaam aan in Kaapstad, Zuid-Afrika. Het is 1965.

Black Butterflies is een mooie, maar erg trieste, film over haar leven, het leven van Ingrid Jonker (1933-1965). Op jonge leeftijd verliest Jonker (Carice van Houten) haar geesteszieke moeder, en kort daarna haar oma. Zij en haar zusje moeten bij hun vader gaan wonen, een belangrijk politicus tijdens het apartheidsregime. Ingrid ontpopt zich als een talentvol dichteres. Haar uitbundige levensstijl en politiek geladen gedichten (hoogst ongebruikelijk voor een vrouw in die tijd) zijn haar vader een doorn in het oog. Keer op keer probeert ze zijn goedkeuring te krijgen, maar hij keurt alles af wat zij doet.

Het literaire succes in combinatie met een gebrek aan bevestiging van vaders kant blijkt de dichteres tot waanzin te drijven. Dat is helaas moeilijk invoelbaar, mede doordat vooral is ingezoomd op haar laatste jaren, waarin ze haar grote liefde Jack Cope ontmoette. Een groot deel van haar levensverhaal ontbreekt dus. Wie daar meer over wil weten moet de documentaire Korreltjie niks is my dood van Saskia van Schaik bekijken.

Hoe dan ook, de ondoorgrondelijkheid van Jonker in Black Butterflies is in ieder geval niet te wijten aan Carice van Houten. In de Gelukkige huisvrouw zagen we al hoe ze een gestoorde vrouw overtuigend kon spelen en dat presteert ze hier opnieuw in de rol van deze labiele dichteres. Daar heeft ze soms niet veel meer voor nodig dan haar ogen: verdriet, waanzin, het zit er allemaal in. Jammer is wel dat de gedichten die door de film zijn verweven, naar het Engels zijn vertaald. En er zijn meer feitelijke onjuistheden, zoals de scène waarin ze bij een opstand aanwezig is. Ze blijkt daar nooit geweest te zijn. Maar goed, we hebben het hier inderdaad niet over een documentaire en dan mag er veel. Het resultaat is in ieder geval indrukwekkend, mede door de onverwachte inkijk die regisseur Paula Van der Oest op het (literaire) verzet van de blanken tegen de apartheid biedt.

 

Jolien Pil

Categories:Categorieën:

CommentsReacties

There are currently no comments.Er zijn geen reacties.

Post a Comment

Laat een reactie achter

Door een reactie te plaatsen gaat u akkoord met de verwerking van de ingevulde gegevens door Observant.
Voor meer informatie: Privacyverklaring
By responding, you agree to send the entered data to Observant.
For more info: Privacy statement

Naam (verplicht)

E-mail (verplicht)