Back to list All Articles Archives Search RSS Terug naar lijst Alle artikelen Archieven Zoek RSS

Sentimenteel

Free hugs!” Lekker Amerikaans, gratis knuffels voor willekeurige passanten. “I love you!” Ik moet er altijd een beetje om lachen, en zuchten. Het ademt toch de sfeer van tofu-vlees, zelfgemaakte kleren, dolfijnentherapie en parenclubs. Een geforceerde roze bril die de werkelijkheid misvormt. Zet af gek, doe normaal. Maar wat is het fijn. In een grote groep, of op straat betrap ik mezelf behoorlijk vaak op het non-stop in gedachten afbranden van alles en iedereen in mijn blikveld. Doe eens wat aan die wrat op je kin, vreet eens niet zoveel, varken, koop eens normale kleren. Hippie, rotkop, bralaap, sneue kakkert, burgerlijke lul. Zinloos en schijnbaar een beetje gefrustreerd, maar volgens mij niet abnormaal.

Vandaag was anders en ik hoop hevig dat het even zo blijft. Je hebt er vaak een stevige positieve ontwikkeling voor nodig; een vrouw, een baby, de jackpot. Voor mij was een topavond en -nacht in Amsterdam met vrienden die ik lang niet had gezien genoeg. Voor een deel ook te danken aan de klanken van wijlen André Hazes uit de boxen, en de vele glazen pils. Met die roes in m'n lijf ben ik terug naar het zuiden gegaan en heb het even helemaal anders gedaan. Hardop ben ik normaal gesproken ook niet snel onvriendelijk, maar dit was anders. Leuk praatje met de machinist, gemeend complimentje aan m'n buurvrouw in de bus, knipoog naar een heel lelijk meisje. Sinds een lange tijd een stevige ‘hug’ voor m'n moeder, uitgebreid uitgesproken waardering aan m’n opa en oma. Op het moment dat niemand het verwacht. Kap eens met dat sentimentele gezever, denken misschien meerdere lieve lezers, maar je kunt lullen wat je wilt, het voelt heerlijk. De ander zijn dag kan in vijf seconden niet meer stuk. Je ziet het. Er gebeurt weer eens wat menselijks. Glinsterende ogen, blosjes op de wangen en hartelijke genegenheid terug. Lekker, zeker ook voor mezelf. Het doet goed. Vaak gebeuren dit soort dingen aan een sterfbed. Een beetje laf, en een beetje laat.

Gelukkig ken ik mezelf, en weet ik dat zoiets natuurlijk nooit langer dan een dag of twee bestaat. Maar ik neem het er nog even van, nu het nog kan. Probeer het ook eens een uurtje. Therapie.

Morgen ga ik kijken naar vrijwilligerswerk in de buurt, word ik lid van de bond tegen het vloeken, en ga de stad in met de tekst ‘gratis kusjes’ om m’n nek. Maar ik zet nu eerst een filmpje op. Zit te denken aan Love Actually.

 

Gijs Hendriks

Categories:Categorieën:

CommentsReacties

There are currently no comments.Er zijn geen reacties.

Post a Comment

Laat een reactie achter

Door een reactie te plaatsen gaat u akkoord met de verwerking van de ingevulde gegevens door Observant.
Voor meer informatie: Privacyverklaring
By responding, you agree to send the entered data to Observant.
For more info: Privacy statement

Naam (verplicht)

E-mail (verplicht)