Back to list All Articles Archives Search RSS Terug naar lijst Alle artikelen Archieven Zoek RSS

Veiligheid

Tegen gekken doe je niets, maar ik weet wel wat het alleen maar erger zal maken.

In de ‘oude’ rechtbank, die waar nu het College van Bestuur zijn intrek heeft genomen, waren er geen veiligheidsmaatregelen. Rechters kwamen door dezelfde ingang naar binnen als justitiabelen en publiek, zittingen waren écht openbaar en niemand zat achter glas. Toen er eens een huurmoordenaar van een lokaal drugskartel werd berecht drong het gerucht door dat hij met een bazooka zou worden opgeblazen. De hoofdofficier besloot toen toch maar voor de zekerheid een detectiepoortje bij de ingang te laten plaatsen en ik geloof dat er zelfs stiekem een sluipschutter op het dak was gepositioneerd. Tegen het in de lucht hangende geweld zou dat allemaal weinig uitrichten, maar je moet natuurlijk achteraf wel een verhaal hebben. Er gebeurde niets en je kon op de zitting vrijelijk naar binnen en naar buiten lopen. Zo heb ik daar meer dan tien jaar zittingen gedaan (als advocaat en rechter) zonder noemenswaardige incidenten in of buiten de zittingzaal. Er heerste een sfeer van wederzijds respect, hoe naar de zaken ook waren en hoe hoog de straffen die moesten worden opgelegd ook uitvielen.

In 1994 verhuisde de rechtbank naar het oude ziekenhuis St. Annadal. De verbouwing werd begeleid door ambtenaren met de nu zo vertrouwde veiligheidsobsessie. De ingang werd opgetuigd met poortjes, identificatieplicht en heren in strenge uniformen. De toegang was van gepantserd glas. De grote zittingzaal kende een kogelwerende glazen scheidingswand tussen publiek en rechtbank. Via luidsprekers kon het publiek voortaan de zitting volgen. Het publiek zelf werd akoestisch afgeschermd van de rechtbank. Er drong geen enkel geluid meer door in de zittingzaal.

Twee weken na de verhuizing testte een doorgedraaide junk zijn soldatenkistjes op het uitdagende gepantserde glas bij de ingang. De kistjes wonnen. Door het doorsnijden van de band tussen rechtbank en publiek waren de meervoudige zittingen na korte tijd een operettevertoning geworden. Zodra men doorkreeg dat de rechters niet konden horen wat er achter de kogelwerende wand werd gezegd, kon je aan de mimiek van het publiek zien dat er vrijuit werd gejoeld en gescholden. Tussen het picknicken door, want een zitting kan lang duren en dan neem je versnaperingen en de krant mee. En als er eens iets werd gezegd wat echt in verkeerde aarde viel, droop het speeksel al snel over het ondoordringbare glas naar beneden.

Denk daar maar eens over na.

 

 

 

Fokke Fernhout

Fokke Fernhout is hoofddocent grondslagen en methoden van het recht

Categories:Categorieën:

CommentsReacties

There are currently no comments.Er zijn geen reacties.

Post a Comment

Laat een reactie achter

Door een reactie te plaatsen gaat u akkoord met de verwerking van de ingevulde gegevens door Observant.
Voor meer informatie: Privacyverklaring
By responding, you agree to send the entered data to Observant.
For more info: Privacy statement

Naam (verplicht)

E-mail (verplicht)