Back to list All Articles Archives Search RSS Terug naar lijst Alle artikelen Archieven Zoek RSS

Treurig

“Hoe is het met je studie?” “Ja, wel goed, en jij?” “Prima. Hoe lang moet je nog?” “Jaar of tien, en jij?” “Net met m’n master begonnen.” “O, leuk.” “Leeft je hond nog?” “Ja, en de jouwe?” “Nee. Dood.” “O, jammer.” In de het trage uur dat volgde wisselden we zo de nodige loze zinnen, over niks. Ons steeds in onmogelijkere bochten wringend om iets te vinden dat het melden waard was. Dat was niet zoveel. Ze interesseert me niet meer, en andersom. Ik was blij toen ik in de auto zat. Twee uur rijden, muziek keihard en zonder gedachten. Het gesprek van zo-even vergat ik net zo snel als de gezichten van de mensen die ik voorbij ging.

Een date met je ex, doe het niet. Het helpt de herinnering totaal naar de kloten. Niet dat ik iets raars verwachtte, een passionele hereniging, elkaar snikkend in de armen vallen, fluisterend dat we nooit zonder elkaar kunnen. Zeker niet. Maar ergens had ik toch de illusie dat twee mensen die lang geleden voor elkaar gemaakt leken, op wat voor manier dan ook altijd gelukkig zijn in elkaars aanwezigheid. Al spreek je elkaar tien jaar niet, de tijd lijkt stil te hebben gestaan en het praten en lachen gaan door tot het - tot onze verbazing - vele uren later is. Naïef. Ik had net zo goed, of beter, met de eerste ‘W’ uit het telefoonboek kunnen gaan drinken. Dat was ik in elk geval minder snel vergeten. Twee werelden in korte tijd bijna perfect in tegenovergestelde richting. Niets meer over van wat er was.

Nou is deze vergane glorie niet zo’n punt. Het is even kut, maar het zij zo. Ik heb daar een knopje voor. Induwen, en door. Maar het besef dat dit zelfs zo gaat met mensen van wie je ooit alles wist en mocht weten. Met iemand die al zag dat ik moest niezen als ik nog niks voelde jeuken. Dat is shit. En dit gaat niet alleen zo met geliefden, maar met iedereen. Nou ja, veruit de meesten. Vrienden zijn leuk voor het moment, maar als dat moment een herinnering wordt is het toch aardig die met iemand op te halen. Dat is ook de treurige reden dat je vader of opa steeds met die ellenlange lulverhalen over ‘toen’ op de proppen komt. Die moet jij nu aanhoren, want de mensen over wie het gaat zijn allang vergeten.

Vergeet facebook. Echte vrienden zijn schaars. Kies er maximaal vijf, met de allergrootste zorgvuldigheid, en klamp je vast. Je kunt slecht zonder.

 

Gijs Hendriks

Categories:Categorieën:

CommentsReacties

There are currently no comments.Er zijn geen reacties.

Post a Comment

Laat een reactie achter

Door een reactie te plaatsen gaat u akkoord met de verwerking van de ingevulde gegevens door Observant.
Voor meer informatie: Privacyverklaring
By responding, you agree to send the entered data to Observant.
For more info: Privacy statement

Naam (verplicht)

E-mail (verplicht)