Back to list All Articles Archives Search RSS Terug naar lijst Alle artikelen Archieven Zoek RSS

‘Ine, gaank dich de alumni mèr doen’

‘Ine, gaank dich de alumni mèr doen’

Photographer:Fotograaf: Loraine Bodewes Fotografie

Na 38 jaar achter de geraniums

Ze zal altijd de alma mater van de alumni blijven, ook als ze deze maand voorgoed afscheid neemt. Ine Kuppen, 66 jaar, zet een punt achter haar loopbaan. In januari 1974 schoof ze aan bij de commissie die de basis legde voor een medische faculteit in Maastricht. De laatste tien jaren nam ze de alumni onder haar hoede. “Ik vind dat oud-studenten altijd het gevoel moeten hebben dat ze welkom zijn.”

 

Eind 1973. “Ik solliciteerde bij Harmen Tiddens. Hij stond aan het hoofd van de medische faculteit die op dat moment in Maastricht werd opgericht. We zaten met een kleine groep, de Voorbereidingscommissie, in een pand aan de Havenstraat. Ik was nummer zeven van het stel. Het leek me eigenlijk wel leuk: een steentje bijdragen aan zo’n nieuw initiatief. Van mijn typetalenten moesten ze het niet hebben. Mijn typetest, verplicht bij de sollicitatie en gemaakt op een elektrische schrijfmachine, stikte van de fouten”, vertelt Ine Kuppen. En toch werd deze Maastrichtse op haar 29e aangenomen als secretaresse. Als het niet haar typetalent was, waarmee wist ze Tiddens dan te overtuigen? “Mijn avontuurlijke gevoel, denk ik. We hadden een klik. Tiddens was een zeer bereisd en charismatisch man. Ik had overigens ook al wat rondgereisd. Ik woonde op mijn twintigste een klein jaar in Italië, werkte er zeven dagen in de week. Ik leidde toeristen rond door Venetië, de Dolomieten en langs het Gardameer. Later ben ik met een aantal reisleidsters naar Rome gelift.”

Kuppen groeide op in een gezin van drie broers en een zus, ze was de middelste. Haar vader stierf toen ze twaalf was, haar moeder werkte tot haar pensioen in het basisonderwijs. “Na de lagere school ging ik naar de hbs, de hogere burgerschool. Vervolgens deed ik de secretaresse-opleiding bij Schoevers. Ik heb altijd gewerkt, verschillende banen gehad, onder meer in het bedrijfsleven. Ik heb zelfs Deux Chevauxs verkocht in een Citroën-garage. Ik wist niet goed wat ik wilde, ik meldde me bij Tiddens en dacht: ‘Ik zie wel’.”

Ze werkte ruim 37 jaar aan de Universiteit Maastricht. Nu zet ze er een punt achter. Een reis naar Australië, waar haar dochter Sanneke onlangs acht maanden verbleef voor haar studie, heeft haar ervan overtuigd “dat het goed is geweest. Het moment is gekomen om het huis te verlaten en dat kan met een gerust hart. Bovendien ben ik al 66 en heeft de UM nog geen seniorenbeleid. Ik kan achter de geraniums”, lacht ze. “Een zwart gat? Nee zeg! Ik heb een groot sociaal netwerk. Ik wil graag terug naar Australië, heb vakantieplannen met oud-collega’s, ben lid van een filmclub, een culturele club, een Franse club, en ik wil graag meer gaan lezen.”

 

Badkamer van de rector

Kuppens herinneringen aan de “fantastische begintijd” staan nog helder op haar netvlies. Ze vertelt over haar sollicitatiegesprek waar behalve Tiddens ook Tiny Simon, medewerker van het eerste uur, bij zat. De dames moesten elkaar aanspreken met juffrouw. “Daar hebben we snel een einde aan gemaakt.” Ze vertelt over de commissievergaderingen die ze afsloten met een paar pilsjes, besteld bij café De Moriaan, nog geen vijftig meter verderop. Over de verhuizing naar de Tongersestraat in september 1974 en dat er nog niets was verbouwd aan het oude Jezuïetenklooster. “Ik zat in de oude badkamer van de rector; de decaan werkte in de rectorskamer.” Over hoe de eerste vijftig studenten van de medische faculteit allemaal op gesprek moesten komen bij Tiddens en op hun eerste dag feestelijk werden ingehaald door de Harmonie Ster der Toekomst. “We liepen met z’n allen door de straten.” Over de cursisten, zoals de studenten werden genoemd, waarmee ze lief en leed deelde.

Kuppen haalt een groepsfoto tevoorschijn, zwart-wit, ‘Rijksuniversiteit Limburg 1974-1975’. “De eerste lichting. Hier, dit is Job Metsemakers, die is nu huisarts en hoogleraar. En kijk, Johan Janssen. Hij woonde toentertijd in een kraakpand en is nu een befaamd cardioloog in Australië.” Dan volgt een A4 met gekopieerde pasfoto’s en nog meer verhalen. Over Wipajo bijvoorbeeld, een afkorting van de voornamen van het drietal Wip Bakx, Paul Hulshof en Job Metsemakers; studenten voor wie ze samen met haar echtgenoot Herman één keer per jaar een vijfgangendiner kookte.

Echtgenoot Herman. Hij overleed plotseling in 1993; hun kinderen Ward en Sanneke waren nog maar 11 en 8 jaar. “Het had een enorme impact op ons leven, op ons gezin, op mij, op mijn werk. Ik heb veel steun gehad van mijn collega’s.”

 

Cuba

“Ik ben een bindingsmens, ik heb een zwak voor alumni”, gaat ze verder. “Die eerste jaren aan de universiteit: het voelde als één grote familie. Al die studenten kozen bewust voor deze nieuwe medische faculteit, heel spannend. Ik heb met velen nog steeds leuk contact, weet waar ze terecht zijn gekomen. Het zijn goede ambassadeurs, hebben stageplekken in de aanbieding, noem maar op. Ik vind het ontzettend belangrijk dat een universiteit een band opbouwt en vasthoudt, dat oud-studenten altijd het gevoel hebben dat ze welkom zijn.”

Haar laatste grote klus was de alumnidag van zaterdag 28 mei. Ruim duizend alumni en (oud-) medewerkers brachten een bezoek aan Maastricht. “Moet je je voorstellen dat er tien jaar geleden bijna niets was. Geen adressenbestand, geen alumnikringen, geen mogelijkheid om elkaar te ontmoeten. Ik heb menig keer vol verbazing geroepen: jullie laten ze zomaar gaan!”

Haar roep om alumnibeleid was in de jaren tachtig en negentig aan dovemansoren gericht. Intussen maakte Kuppen verschillende omzwervingen. “Ik weet niet meer precies wanneer ik op welke afdeling werkte. Dan moet ik mijn dossier opvragen.” Ze begon als secretaresse van decaan Tiddens, verhuisde met hem mee toen hij rector werd, ging aan de slag bij internationalisering dat onder juridische zaken viel en reisde verschillende keren met Co Greep (decaan medische faculteit 1978-1984, red.) naar het buitenland. “In 1982 werd mijn zoon Ward geboren. Het jaar daarop ging ik met Co naar Cuba. Ik heb heimwee gehad!” Ze zette het medisch blad Mediscope op, “maar dat werd vrij snel weer opgeheven”. Verhuisde naar de afdeling communicatie, gaf presentaties aan medewerkers die van de binnenstad naar de nieuwe gebouwen in Randwyck verhuisden, en coördineerde het Contactpunt bedrijfsleven. Over dat laatste: “Een mission impossible, zo’n contactpunt waar alle contacten van medewerkers met bedrijven samen moesten komen. Niemand wilde ze delen.”

 

Beschermvrouwe

Het tij keerde toen Karl Dittrich collegevoorzitter werd (van 1994 tot 2003). “Hij was een typische open-deur-voorzitter. Ik ben bij hem binnengestapt en hij zei: ‘Ine, gaank dich de alumni mèr doen’. Ik ging onder Nick Bos werken, bij het studentenservicecentrum. Ook hij liet me mijn gang gaan.” Mijn eerste alumnidag was in 2001 en vervolgens richtte men her en der alumnikringen op. “Die hebben wisselend succes, soms is het trekken aan een dood paard, maar er zijn ook momenten van enorm groot enthousiasme.” Kuppen is beschermvrouwe van de alumnikring van Breda. “Prachtig. Vroeger ging ik soms drie avonden per week naar een kring, naar startbijeenkomsten dan. Wat dat betreft was mijn baan altijd meer dan full time.”

Kuppen kijkt lichtelijk weemoedig terug. “De universiteit is een grote instelling geworden, af en toe iets te bureaucratisch en gestructureerd. In het begin was er geen hiërarchie. We deden het met z’n allen. Ik weet nog goed dat ik discussies voerde met de latere onderwijsprof. Wynand Wijnen over het tutorschap. En na elk blok werd er geborreld. Studenten en staf voerden samen cabaret op.”

“Wat ik jammer vind? Dat ons alumniblad ContinuUM is opgeheven. Het budget is helaas overgeheveld naar een research magazine. Maar ik blijf hopen op een terugkeer. Iedere universiteit heeft een alumniblad.” Ze geeft haar geliefde alumni office “vol vertrouwen” uit handen aan haar opvolgers Denise Villerius, Laura Buskens en Charlotte Evers. En over tien jaar? Dan wenst Kuppen “een community site waarop alumni elkaar virtueel kunnen ontmoeten en een echte fysieke plek, een sociëiteit voor oud-studenten in Maastricht.”

 

 

 

 

 

 

Wendy Degens

Afscheidsreceptie van Ine Kuppen is op dinsdag 28 juni van 16.30 tot 18.30 in de Refter aan de Minderbroedersberg 4-6. Graag aanmelden via charlotte.evers@maastrichtuniversity.nl

 

Ook Kees Schroër neemt afscheid van de UM, zie zijn afscheidsinterview

Categories:Categorieën:

CommentsReacties

There are currently no comments.Er zijn geen reacties.

Post a Comment

Laat een reactie achter

Door een reactie te plaatsen gaat u akkoord met de verwerking van de ingevulde gegevens door Observant.
Voor meer informatie: Privacyverklaring
By responding, you agree to send the entered data to Observant.
For more info: Privacy statement

Naam (verplicht)

E-mail (verplicht)