Back to list All Articles Archives Search RSS Terug naar lijst Alle artikelen Archieven Zoek RSS

Heel bijzondere personen

“Heej Henk, twordt waarschijnlijk een beetje een latertje vannacht… ;-) Dus ik check je morgen pas rond elf goed?? Helft van de rapporten heeft je secretaresse al op je bureau gelegd. Fijn mopje is dat trouwens :-P Later ouwe!”

Beste student en/of starter, je bent ietwat onbeschoft, je kunt geen normale e-mail sturen, en je hebt totaal geen gevoel voor bedrijfscultuur en hiërarchie. Daar kun je niet heel veel aan doen, je bent het product van je opvoeding en omgeving. Te veel vrijheid, te weinig sturing. Diezelfde omgeving heeft ervoor gezorgd dat je meestal niet op je mondje gevallen bent, vaardigheden je snel eigen maakt en niet bang bent om je kop boven het maaiveld uit te steken. Toch zal je werkgever een hoop te stellen hebben met jou en je leeftijdsgenoten, zo stellen Frits Spangenberg en Martijn Lampert, beiden verbonden aan bureau Motivaction.

In hun boek ‘De grenzeloze generatie en de onstuitbare opmars van de BV IK’ beschrijven de auteurs de cultuurshock die er op dit moment op de werkvloer plaatsvindt. Hoogopgeleide jongeren zoeken heel andere dingen in een baan dan tien jaar geleden, hebben amper binding met het bedrijf waar ze werken, overschatten hun eigen capaciteiten en laten zich makkelijk frustreren door tegenslagen. O ja, en 68 procent vindt zichzelf ‘een heel bijzonder persoon’, wat bekend zou moeten klinken voor vaste lezers. De generaties erboven, minder individualistisch, plichtsgetrouwer en wat bescheidener, kunnen ze begrijpelijkerwijs dus wel achter het behang plakken, met alle conflicten van dien.

Toen ik een tijdje aan de uni tutorde heb ik legio met smileys doorspekte mails van studenten mogen ontvangen, en vaak werd ik bejegend alsof ik met ze in de kroeg stond. Na een moment van twijfel heb ik ze toch maar geen punten in mindering gebracht op hun participatie. Ik snap de ergernis aan slordige en wat al te amicale communicatie dus volkomen, dat wel. Maar als ik ergens directeur was, dan had ik tien keer liever een ambitieuze jonge hond met ballen en een iets te grote bek, dan een divisiemanager die vooral niemand tegen de haren in strijkt, al tijden geen goed idee meer heeft gehad en elke dag om kwart voor vijf naar zijn vinexhut vertrekt. We komen eraan, scherpe randjes en al.

 

 

Jeroen Postma

Categories:Categorieën:

CommentsReacties

There are currently no comments.Er zijn geen reacties.

Post a Comment

Laat een reactie achter

Door een reactie te plaatsen gaat u akkoord met de verwerking van de ingevulde gegevens door Observant.
Voor meer informatie: Privacyverklaring
By responding, you agree to send the entered data to Observant.
For more info: Privacy statement

Naam (verplicht)

E-mail (verplicht)