Back to list All Articles Archives Search RSS Terug naar lijst Alle artikelen Archieven Zoek RSS

Gezellig en toch diepgravend

Gut wat is dit jaar snel voorbijgegaan! Als een Ferrari op het circuit van Monaco, als een Deense dog die zijn etensbak leegslobbert, als het klaarkomen van de gemiddelde stadsduif (ik zie ze dagelijks vanuit mijn raam), als een honkbal die de knuppel verlaat - jullie zien dat mijn poëtische gaven niet verflauwd zijn maar wat ik bedoel is nu wel duidelijk toch?

Ik zie me nog als de dag van gisteren bij de hoofdredactrice van dit blad zitten, in zo’n kantoorkamertje met een bord aan de muur waarop de komende nummers worden ingedeeld. Spannend vond ik dat, vooral omdat ze me vroeg om ook schriftelijk mijn steentje bij te dragen aan het geluk van de UM, van de studenten en de medewerkers, want er was veel leed, zei ze, en ik kon misschien een beetje licht bieden aan het einde van de tunnel. Dat heb ik geprobeerd, lezers, en te oordelen naar jullie massale reacties op mijn mailadres niet geheel tevergeefs. Natuurlijk, ik heb niet iedereen kunnen helpen, er zijn krachten aan deze instelling die de mijne te boven gaan, maar toch, je doet je best. Een opbeurend woord hier, een vermaning daar, een arm om de schouder, een schop onder de kont: het repertoire van een coach/ levensadviseur is schier onuitputtelijk. Je bewandelt formele en als het moet minder formele paden, je onderhoudt intieme betrekkingen met hooggeplaatsten als dat de goede zaak dient (niet alleen maar daarom hoor, lekker molletje van me!), afijn, wat ik al zei, je doet je best.

En daar wilde ik dus graag mee doorgaan, want de taak is nog bij lange na niet volbracht, integendeel, de geestelijke nood is groter dan ooit nu de UM steeds meer in zwaar weer komt. Dus ik op weg naar de hoofdredactrice met de bedoeling om mijn contract te vernieuwen, ik loop het gangetje in naar haar kamer en wat hoor ik? Of liever, wie hoor ik? Een bekende stem, een mannenstem, een beetje zeurderig, een beetje drammerig, een beetje verongelijkt: Albert Bergbroeder! Wel gvd, denk ik, die gaat me toch niet van mijn plaats drukken hè? Omdat-ie toevallig het jaar daarvoor inderdaad best leuke stukjes schreef, soms dan. Maar daarna is-ie wel spoorloos verdwenen. En inderdaad, ik hoor hem iets brommen over ‘oude rechten en zo’ dus ik dender die kamer binnen, groet de hoofdredactrice en geeft Albert een geweldige amicale klap op zijn schouder. Daar kan hij helemaal niet tegen, dat weet ik ook wel, zeker niet omdat hij nog eens met zijn kop tegen de tafel sloeg zodat hij de rest van het gesprek met wat minder overtuigingskracht kon voeren. Net goed.

“Tjeezus Truusje, kan het wat minder”, kreunde Albert terwijl de hoofdredactrice verschrikt met natte doekjes begon te wapperen. “Kom jongen”, zeg ik, “je hebt een jaar kunnen freewheelen, nou niet kinderachtig gaan doen toch? Ik hoor dat je mijn hoekje weer wilt gaan gebruiken om er je wekelijkse keutel te leggen, nu durf je ineens wel hè, nu de airmiles-president is vervangen door de grote teddybeer, schijterd die je bent!”

“Ho ho Truusje”, sust de hoofdredactrice, “er is nog niets besloten, ik ben net tien minuten in gesprek met Albert, en ik kan je zeggen dat ik dezelfde bezwaren heb als jij, ik vond het ook niet dapper van ‘m dat-ie ons vorig jaar zo smadelijk in de steek liet. Gelukkig konden we toen een beroep doen op jou, en ik moet zeggen dat jouw stukjes mij persoonlijk véél meer aanspraken…” (Albert kneep zijn ogen tot spleetjes), “veel gezelliger en toch diepgravend, echt mènselijke stukjes waren het, dat is jou nooit gelukt Albert, die combinatie.” De aangesprokene trok een verongelijkt gezicht, mompelde iets over vrouwen en hun eeuwige samenzwering en wilde al opstaan toen de hoofdredactrice plots opsprong: “Ik weet het: jullie doen het samen! In briefvorm. Dan kan jij lekker mopperen, Albert, en kan Truusje de mensen meteen geestelijke bijstand bieden! Wat vinden we ervan?”

Tja, wat kon ik vinden? Het leven is geven en nemen, laat dat mijn laatste les van dit jaar zijn. Tot na de zomer!

 

Truusje Tintemans

Categories:Categorieën:

CommentsReacties

There are currently no comments.Er zijn geen reacties.

Post a Comment

Laat een reactie achter

Door een reactie te plaatsen gaat u akkoord met de verwerking van de ingevulde gegevens door Observant.
Voor meer informatie: Privacyverklaring
By responding, you agree to send the entered data to Observant.
For more info: Privacy statement

Naam (verplicht)

E-mail (verplicht)