Back to list All Articles Archives Search RSS Terug naar lijst Alle artikelen Archieven Zoek RSS

‘No pasarán!’

‘No pasarán!’

Medewerkerscolumn

Elke dag om 14.00 uur zat ik voor de televisie. Dan begon het middagjournaal terwijl heel Spanje aan de belangrijkste maaltijd van de dag zat. Er waren nog geen mobiele telefoons, laat staan smartphones of ‘push-berichten’ in 1992, dus was het nieuws op tv de eerste informatiebron.
Elke dag hield ik mijn adem in bij de openingsitems: had ETA weer toegeslagen?
In 1992 waren drie belangrijke ETA-kopstukken opgepakt en dat leidde tot een golf van aanslagen als represaille. Bijna dagelijks werd er ergens in Spanje, met Baskenland aan kop gevolgd door Madrid, een autobom in drukke straten tot ontploffing gebracht, een politicus, militair of politieagent in de nek geschoten, of een kazerne opgeblazen.
Ik woonde in een voorstad van Madrid van 1992 tot 1996 en nam bijna dagelijks de trein naar Madrid. Vanaf het drukke en grote station Atocha, waar jaren later Al Qaida een bloedbad zou aanrichten, wandelde ik langs de ministeries, het parlementsgebouw en de ‘Guardia Civil’ kazernes.
In het begin keek ik naar auto’s en mensen en vroeg me af of er ergens een bom gereed stond om in dit district vol symbolen van de Spaanse macht, dood en verderf te zaaien. Het kon zomaar gebeuren, terwijl ik daar wandelde in de altijd zonnige straten tussen de Madrilenen en busladingen toeristen.
Niemand leek zich bewust van dit latente gevaar, want er moest gewoon geleefd worden. Bijna iedereen in mijn omgeving kende wel iemand die direct of indirect met een ETA-aanslag te maken had gehad of een potentieel doelwit was. De echtgenoot van een Spaanse vriendin was een rechter wiens auto dagelijks voor vertrek naar kantoor op explosieven werd gecontroleerd. Dat hoorde simpelweg bij het leven van alledag.
Na iedere aanslag ging het volk massaal de straat op met leuzen tegen het geweld en daags erna had de elasticiteit van de samenleving het van de woede en ontzetting gewonnen, en was in zijn oude vorm teruggekeerd. Niemand liet zich door angst leiden.
Het Spaanse volk liet zien hoe de rijen zich telkens opnieuw sloten en voorkwam daarmee dat de terreur de maatschappij volledig zou ontwrichten. De fameuze leus uit de Spaanse Burgeroorlog tegen het fascisme van Franco leek in het hart en het hoofd van de Spanjaard te leven: ‘No pasarán!’,  ze komen er niet langs!

Ellen Krijnen, Manager Maastricht Summer School / Manager Graduate School of Business and Economics

Categories:Categorieën:
Tags:

CommentsReacties

There are currently no comments.Er zijn geen reacties.

Post a Comment

Laat een reactie achter

Naam (verplicht)

E-mail (verplicht)

CAPTCHA Afbeelding
Enter the code shown above: