Back to list All Articles Archives Search RSS Terug naar lijst Alle artikelen Archieven Zoek RSS

Reparatie-reflex

Reparatie-reflex

Photographer:Fotograaf: Loraine Bodewes

Chantal (19): “De moeder van mijn beste vriendin is ziek en zal niet meer lang leven. Mijn vriendin is natuurlijk erg verdrietig en ik weet niet hoe ik daarmee om moet gaan. Wat kan ik doen om haar op te fleuren?”

Ingrid: Als iemand om wie we geven verdrietig is of rouwt, dan willen we iets doen om dat gevoel kleiner, minder heftig te maken. Het lijden is natuurlijk in de eerste plaats voor die ander vreselijk. Het roept echter ook allerlei onaangename gevoelens bij onszelf op en die zijn moeilijk te verdragen. Het is dus logisch dat we van alles doen in de hoop dat de ander zich beter gaat voelen. We proberen hem, haar of de situatie als het ware te repareren. Dat werkt niet. Er is in zo’n geval niets dat je kunt doen om de ellende van je dierbare in te perken. Erger nog, je slaat de plank volledig mis als dat je doel is. Want wat ga je dan doen? Waarschijnlijk advies geven of zogenaamd opbeurende oneliners uitkramen in de trant van ‘na regen komt zonneschijn’. De paradox is dat de ander zich alleen maar slechter gaat voelen door jouw goede bedoelingen, omdat hij of zij zich niet begrepen voelt. “Als ik je vraag naar mij te luisteren en jij denkt dat je iets moet doen om mijn probleem op te lossen, dan laat je me in de steek, hoe vreemd dat ook mag klinken”, is in dit verband een aansprekende zin uit een gedicht van een voor mij onbekende dichter.

De weduwe van de auteur Karel Glastra van Loon schreef een boekje over de verwerking van haar verdriet met de titel ‘Je mag me altijd bellen’. Dit goedbedoelde advies dat ze kreeg, staat bovenaan haar ergernissenlijstje. Een beroep doen op een ander kan en wil je niet als het moeras waarin je zit zo onmetelijk diep is. Geen adviezen dus en niet laten weten dat je altijd gebeld kunt worden of dat de deur altijd openstaat. Maar wat dan wel? Onderdruk vooral je reparatie-reflex. Er valt niets te repareren. Als je die reflex weet te beteugelen, dan is het verdragen van je eigen verdriet of onmacht het volgende wat je te doen staat. Pas dan kun je er met volledige aandacht zijn voor de ander. Zoek je vriendin dus op, Chantal, bel haar en wees aanwezig. Niet meer en niet minder dan dat. Rouwdeskundige Riet Fiddelaers-Jaspers schreef hierover in één van haar boeken: “Troosten betekent niet het verdriet weghalen, troosten kan het verlorene niet terug brengen, maar helpt wel tegen eenzaamheid. Als trooster ben je net zo machteloos als de rouwende. Maar je kunt aanwezig zijn en daardoor een betrouwbaar houvast bieden in het onherbergzame landschap van de rouwende.”

Ingrid Candel      

Categories:Categorieën:
Tags:

CommentsReacties

There are currently no comments.Er zijn geen reacties.

Post a Comment

Laat een reactie achter

Naam (verplicht)

E-mail (verplicht)

CAPTCHA Afbeelding
Enter the code shown above: