Back to list All Articles Archives Search RSS Terug naar lijst Alle artikelen Archieven Zoek RSS

Belgium: a failed state? Nou ja…

Belgium: a failed state?  Nou ja…

Photographer:Fotograaf: Politico Magazine

Opinie

Belgistan’ is een mislukte staat, klinkt het in de media, en heeft daarom moeite de jihad-terreur te beteugelen. Maar in die analyse ziet men veel over het hoofd, betoogt Georgi Verbeeck, Belg, hoofddocent geschiedenis bij Fasos en deeltijds hoogleraar aan de KU Leuven.

Onmiddellijk na de aanslagen in Parijs kwam ook België plots in het midden van een internationale storm terecht. Men had namelijk Brussel als leverancier van Jihad-terroristen ontdekt. Een, relatief gesproken, ongekend hoog aantal Syriëstrijders en het feit dat potentiële aanslagplegers moeiteloos onder de radar van de politie hadden kunnen blijven, brachten België in een bijzonder kwaad daglicht. Na de gebeurtenissen in Parijs kwam de gebruikelijke stroom op gang van commentaren, bespiegelingen en waarschuwingen door echte of zelfverklaarde deskundigen. Maar sommige kritiek uit het buitenland kwam wel bijzonder hard aan. In het Amerikaanse magazine Politico verscheen een artikel over België als een failed state. NRC Handelsblad deed er nog een schepje bovenop. Daar had men het gewoon over ‘Belgistan’.  Een failed state – u leest het goed. In het centrum van Europa ligt een land dat in dezelfde liga speelt als pakweg Zuid-Soedan, Somalië en, jawel, Syrië.

In Politico duikt commentator Tim King diep in het moeras van de Belgische geschiedenis om de huidige miserie te verklaren. België verschijnt pas laat op het toneel als nationale staat, heeft een lange traditie van diepe levensbeschouwelijke tegenstellingen, worstelt met de erfenis van de deïndustralisering van Wallonië en zijn nimmer aflatende taaltwisten hebben het land internationaal een kwalijke reputatie bezorgd. In het ‘verdriet van België’ passeren de moord op de socialistische politicus Andre Cools in het begin van de jaren 1990, de affaire Dutroux en vele andere onverkwikkelijke corruptieschandalen de revue.

Dat Molenbeek de ‘hoofdstad van het jihadisme’ is geworden, is geen toeval, maar het rechtstreekse gevolg van het failliet van de Belgische staat. De tribale stammentwisten hebben ertoe geleid dat België onbestuurbaar was geworden. Wie herinnert zich niet dat België nog niet zo heel lang geleden het wereldrecord formatiecrisis – en dus regeerloosheid – had gebroken? De administratieve chaos in Brussel had, zo bleek nu naar aanleiding van het bloedbad in Parijs, een monster in het leven geroepen.

Het is een dolle rit door de geschiedenis van de Lage Landen die eindigt bij Salah Abdeslam en consorten.

Een disfunctionerend land, aldus King, heeft lange tijd alleen maar de Belgen zelf bezig gehouden en vertoonde nog een zekere charme. Maar nu dreigde de rest van Europa dus de prijs voor het failliet van België te moeten betalen.

Politico is geen veelgelezen blad. Pijnlijker wordt het als de boodschap herhaald wordt in de gerespecteerde New York Times en weerklank vindt in een hele rits internationale kranten. De meeste Belgen reageren nogal beduusd op zoveel imagoschade. Niemand kan om de administratieve, bestuurlijke en politionele janboel in Brussel heen. En zowat iedereen – vooral Vlaamse politici - vindt het stilaan tijd geworden dat er aan de bizarre constructie ‘Brussel’ (1 gewest, 19 autonome gemeentes, 6 politiezones) een einde komt. Het probleem is dat de buitenlandse pers in het vaststellen van de feiten (grotendeels) gelijk heeft. België kent een, in vergelijking met zijn buurlanden, zwakke bestuurscultuur en een lange traditie van vervreemding tussen de burger en zijn overheid. Dat de ‘provincialisering’ en de ‘lokalisering’ van de Belgische politiek erg kwalijke gevolgen heeft, is gewoonweg juist. Politici die het ‘nationale belang’ voor ogen houden, zijn er nauwelijks. De vraag is of de losjes gesuggereerde samenhang tussen alles wat er zich in het verleden heeft voorgedaan onvermijdelijk moest leiden tot de problemen van vandaag. En voor het gemak worden er in dit soort vlug geschreven analyses nogal wat zaken over het hoofd gezien. Om een paar voorbeelden te noemen: de ingewikkelde structuur van Brussel heeft niets te maken met de staatshervorming. Onvermeld blijft de rol van het wahabisme in Brussel via de directe connectie met Saudi-Arabië. En ten slotte, dat Brussel de invloed ondergaat van Parijs heeft rechtstreeks te maken met de ruimte die de Franstalige wereld de terroristen biedt. Hun actieterrein eindigt niet in Roubaix of Rijsel, maar aan de noordkant van Brussel. 

Voor alle duidelijkheid: het begrip failed state, een land dat als mislukt wordt beschouwd op basis van een aantal politieke, sociale en economische parameters, is ondertussen uit de mode geraakt.  We hebben het momenteel, iets voorzichtiger, over fragile states. Daarvan stelt de Amerikaanse think tank Fund for Peace jaarlijks een index samen. België komt achter (beter dus) landen als het Verenigd Koninkrijk, de VS, of Japan. En het staat slechts drie plaatsen vóór Nederland.

Georgi Verbeeck
 

http://www.politico.eu/article/belgium-failed-state-security-services-molenbeek-terrorism/

Categories:Categorieën:
Tags:

CommentsReacties

There are currently no comments.Er zijn geen reacties.

Post a Comment

Laat een reactie achter

Naam (verplicht)

E-mail (verplicht)

CAPTCHA Afbeelding
Enter the code shown above: