Back to list All Articles Archives Search RSS Terug naar lijst Alle artikelen Archieven Zoek RSS

"We waren het potje en het bijpassende dekseltje"

"We waren het potje en het bijpassende dekseltje"

Photographer:Fotograaf: Loraine Bodewes

zing, vecht, huil, bid, lach, werk en bewonder

Ellen Breevoort – Zeguers (Maastricht, 1956)/  In het dagelijks leven: coördinator bedrijfsvoering vakgroep huisartsgeneeskunde/ woont in Brunssum/ weduwe (drie kinderen van man, zeven kleinkinderen)

Ik praat altijd tegen mijn hond. Ik heb geen hond meer. We hebben onze Duitse herder weg moeten doen toen Leo, mijn man, ziek werd. Hij kon hem niet meer uitlaten en voor mij was het niet te doen: én werk, én voor Leo zorgen, én nog de hond.
De zwaarste tijd uit mijn leven? Eind 2013 is Leo gestorven, hij was 71. Ik denk dat zijn lichaam op was. Hij was een militair - commando bij de landmacht - en vijftien jaar ouder dan ik. Hij heeft gediend in Nieuw Guinea, in Suriname. Dat vraagt veel van een mens. Op zijn 52ste is hij gepensioneerd en deed sinds die tijd alles in huis: boodschappen, koken, schoonmaken. Hij verwende me, als ik thuis kwam stond het eten klaar. Hij was heel zorgzaam, lief en attent. Ja, de liefde van mijn leven. We waren het potje en het bijpassende dekseltje: echte maatjes, deden alles samen, zaten op dezelfde golflengte. Hij had wel wat meer mensenkennis, ik zag vooral de goedheid in mensen, maar hij bleef kritisch en was heel alert. Al wist hij mede door zijn beroep heel goed wat kameraadschap was.
Rouwen doe je alleen. Ik heb Leo beloofd goed voor mezelf te zorgen en ben vanaf dag één weer gaan koken en blijven werken om structuur in mijn leven te krijgen. Twee weken na Leo stierf mijn moeder, dat maakte alles nog zwaarder. Nu pas realiseer ik me dat je het eerste jaar in een roes leeft, pas in het tweede jaar begint het besef door te dringen dat hij niet meer terugkomt. Ik heb veel steun aan mijn broer en zus, aan zijn zus en zijn kinderen, maar zeker ook aan mijn secretaresse en haar gezin. Maar rouwen doe je uiteindelijk toch alleen: het was mijn liefde en het is mijn rouw.
Alle clichés zijn waar. Ja, alle clichés van rouwen zijn waar: mensen die het heel moeilijk vinden om te vragen hoe het met je gaat. Steun uit onverwachte hoek. En juist vrienden – of mensen waarvan je dacht dat het vrienden waren -  die niets laten horen. 
Als puber was ik… vrij onzeker: over mijn uiterlijk, wat ik kon. Met vriendjes was ik niet zo bezig. Jongens van mijn eigen leeftijd boeiden me niet zo. Ik viel op oudere mannen, kon enorm verliefd zijn op de leraar. [ Grinnikt] Echt een bakvis. Later op de HEAO in Sittard - ik was het enige meisje in een klas van dertig - raakte ik bevriend met medestudenten. Ik had een gele eend en iedere dag reden we met een clubje vanuit Maastricht naar Sittard. Ik werd een van hen, we gingen uit, kaartten in de pauzes, ik heb nooit zo’n mooie tijd gehad. Ik geloof in vriendschappen tussen mannen en vrouwen. Ik ben ook beter in dat soort vriendschappen, ik vind mannen opener, ze zeggen waar het op staat.
Grootste ergernis? Ik heb er een paar: in het verkeer erger ik me aan mensen die in mijn ogen niet goed kunnen rijden. Ik stoor me aan onrechtvaardigheid, oneerlijkheid en bijvoorbeeld de Zwarte Piet-discussie. Zo’n mooi feest, daar zit  en zat wat mij betreft nooit iets racistisch aan. 
Het heerlijk avondje is gekomen. Wij vierden Sinterklaas altijd op de ochtend van 6 december. Mijn vader vond het misschien nog leuker dan wij. Hij barricadeerde de woonkamerdeur met touwen, binnen stond de tafel vol cadeautjes, voor mijn zus, broer en ik (zie foto). De weken er voor mochten we regelmatig de schoen zetten. Soms met een flesje bier erbij voor Zwarte Piet. De volgende ochtend was het leeg en zaten er zwarte vingers op.
Mooiste jeugdherinnering? De vakanties in Blankenberge en later in Catollica, aan de Adriatische kust in Italië. Daar gingen we eind jaren zestig heen toen mijn moeder haar rijbewijs had gehaald. Mijn vader was ook aan het lessen, maar is er na het tiende examen mee gestopt. Hij was supernerveus voor het rijexamen. In ons hotel op het strand leerden wij kinderen al snel het kamernummer in het Italiaans van buiten en bestelden de hele dag ijsjes en limonade. Dat mocht. Alles voor de kinderen, was het motto van mijn ouders.
Ik ga ieder jaar naar het glazen huis. Nee, ik ben er nog nooit geweest, maar kijk wel ieder jaar op tv. Het is een mooie actie die past in de kersttijd, vooral de kleine-kinderinitiatieven vind ik hartverwarmend. Dit jaar is het thema ‘jongeren in oorlogsgebieden een opleiding gunnen’. Dan kan de universiteit niet ontbreken. Ik ben in augustus al begonnen met organiseren. Ik hoop dat de fakkeltocht toch zeker zo’n duizend of vijftienhonderd euro zal opleveren.
Volgend jaar word ik zestig! Verschrikkelijk oud, kan het me bijna niet voorstellen. Al vind ik oud worden geen probleem, zolang je je maar goed voelt. Ik ga geen groot feest geven, ik houd meer van klein en intiem: een weekendje weg met dierbaren of een etentje. Ik sta niet graag in de belangstelling, op zo’n moment komt dat verlegen meisje weer om de hoek kijken. Mijn broer en zus hebben daar geen last van, zij lijken op elkaar, ik ben de middelste en ben anders.
Laatste boek? Onzichtbaar van de Zuid-Afrikaanse auteur Deon Meyer. Een thriller. Ik lees iedere dag voor het slapen gaan, meestal een Scandinavische thriller. Ik vind lezen ontspannend, een prima manier om makkelijk in slaap te vallen. Als kind lazen we niet veel. We mochten geen lid van bieb worden, want dat vond mijn moeder vies, al die boeken die al door anderen gelezen waren.
Over tien jaar … ben ik gepensioneerd, woon ik in de buurt van Maastricht, weer dichter bij mijn familie en vrienden, en heb ik een hond. Geen herder, die is te groot. Die van ons luisterde ook niet naar mij, wel naar mijn man. Ik hoop dat ik me dan weer gelukkig voel. Ik moet mijn leven nu opnieuw invullen en dat wil ik ook graag. Het gaat me ook lukken, maar er is helaas geen knop die ik even om kan zetten. Ik zeg niet dat ik over tien jaar weer een man in mijn leven heb, die heb ik niet nodig om gelukkig te zijn. Maar als het zo mocht zijn, is dat leuk.

 

Fakkeltocht

Een achtkoppige werkgroep – een initiatief van Ellen Breevoort – bundelt en ondersteunt waar nodig allerlei Serious Request-acties aan de UM. Op dinsdag 8 december start om 18.30 uur vanaf de Minderbroedersberg een fakkeltocht van negen kilometer voor medewerkers en studenten. Aanmelden en betalen kan via http://tools.maastrichtuniversity.nl/registration-serious-request-walk/form-en.php

Het Glazen Huis staat van 18 tot en met 24 december op het Pancratiusplein in Heerlen. Er wordt geld ingezameld voor kinderen en jongeren in oorlogs- en conflictgebieden die nauwelijks kans hebben op scholing en ontwikkeling.

 

Tags:

CommentsReacties

2015-12-04: Harry Breevoort
Goed stuk!
2016-03-18: Marcel Lijkedijk
Heel herkenbaar allemaal, ik heb (helaas) precies dezelfde ervaring.

Post a Comment

Laat een reactie achter

Door een reactie te plaatsen gaat u akkoord met de verwerking van de ingevulde gegevens door Observant.
Voor meer informatie: Privacyverklaring
By responding, you agree to send the entered data to Observant.
For more info: Privacy statement

Naam (verplicht)

E-mail (verplicht)