Back to list All Articles Archives Search RSS Terug naar lijst Alle artikelen Archieven Zoek RSS

“Als mijn broertje van twintig dit leest, vermoordt hij me”

“Als mijn broertje van twintig dit leest, vermoordt hij me”

Photographer:Fotograaf: Loraine Bodewes

zing, vecht, huil, bid, lach, werk en bewonder

Emily Allwood (1992, Londen)/ In het dagelijks leven: student-assistent jubileum bij Marketing en Communicatie/ relatie met Wouter/ woont in Maastricht

Chirurg of huisarts? Huisarts. Ik vind het menselijke contact belangrijk en daarbij heb ik niks met snijden. Ik heb dit jaar een sabbatical. Ik heb de bachelor geneeskunde afgerond en moet nu beslissen of ik coschappen ga lopen of een andere master ga doen. Ik zou graag iets beleidsmatigs in de zorg doen. Neem zoiets als het inenten van meisjes tegen baarmoederhalskanker. Waarom doe je dat, vanaf welke leeftijd, welk vaccin gebruik je – dat proces vind ik interessanter dan het zetten van de prik.
Mijn dispuutsgenoten zeggen over mij… dat ik altijd te laat kom, maar daar werk ik aan. Ik ben aanwezig, een drukke prater; ik zorg voor leven in de brouwerij. Nu ik vijfdejaars ben en wat ouder, hoop ik dat ze bij mij ook om advies kunnen komen.
Ik voel me Brits als… ik thee drink – altijd met melk, iets lees over de Engelse koninklijke familie en als Nederland tegen Engeland voetbalt. Ik voel me thuis in Nederland, maar thuis spreken we Engels en hebben we Engelse gewoontes. Mijn ouders kwamen als expats naar Den Haag toen ik drie was. Eigenlijk maar voor een jaar, maar het beviel goed.
Dierbaarste bezit? De teddybeer die ik vanaf mijn geboorte heb. Ze heet Pussycat, omdat ik een kat wilde, maar dat kon niet omdat mijn vader allergisch was.
Ik kan prima met mijn broer en zus door één deur. Zeker, we lijken op elkaar, al botst dat ook wel eens. Mijn broertje van twintig is nog wat aan het puberen – als hij dit leest vermoordt hij me. Met mijn zus ben ik niet samen opgegroeid. Mijn vader kreeg haar, met zijn toenmalige vriendin, toen hij nog een tiener was, ze is nu 39. Ze woont net buiten Londen en heeft een dochtertje. We zien elkaar regelmatig. Het leuke is dat ze ook altijd bij mijn moeder langsgaat als ze in Nederland is, ook al zijn mijn ouders gescheiden, ze zien elkaar toch als familie. Mijn ouders gingen uit elkaar toen ik zeven was. Ik weet nog dat de verhuiswagen voor de deur stond. Pas toen mijn vader achterbleef in het ene huis en wij teruggingen naar ons huis, zonder mijn vaders spullen, realiseerde ik me dat hij weg was. Mijn ouders hebben alles achter de schermen geregeld. Ook al zijn ze niet meer getrouwd, ze vormden een blok en zijn er altijd samen voor mij geweest. De nieuwe partners kunnen het ook goed met elkaar vinden. Op verjaardagen komen ze gezellig met z’n vieren.
De kleine Emily in vijf woorden. Stuiterbal, krullen, balletdanser, nieuwsgierig, schattig. Eigenlijk is er niet veel veranderd. Ik was een gelukkig en blij kind, vol positieve energie. Ik hoop dat ik dat nog steeds uitstraal. Dansen doe ik niet meer, ik had veel last van blessures, een zweepslag in mijn kuit kwam steeds terug.
Vervelendste eigenschap? Ik ben geen ochtendmens. Ik moet, nu ik student-assistent ben, om half negen op kantoor zijn, daar word ik niet vrolijk van. Ik kan heel moeilijk uit bed komen, daarom heb ik ook altijd haast.
Over tien jaar heb ik huisje, boompje, beestje. Dat zou best kunnen. Zeker nu ik tante ben, wil ik graag kinderen. Als het zo goed blijft gaan als nu, samen met Wouter. We zijn bijna twee jaar samen. We hebben elkaar ontmoet via KoKo. Ik word altijd heel blij van hem. Hij stimuleert me om dingen te doen die ik leuk vind, ook al betekent dat dat ik minder tijd voor hem heb. En als ik dan te vaak ‘ja’ heb gezegd en daar stress van heb, dan brengt hij mij tot rust.
Laatste concert? Bløf. Met Nederlandstalige muziek kun je mij echt gelukkig maken. Maar ik hou ook van een goed dancefeestje, van de zomer was ik bij Sensation White. En zaterdag ga ik met mijn moeder naar de Sound of Music. Eigenlijk hou ik alleen niet van heavy metal.
Ik verveel me snel. Als ik maar één ding doe wel. Naast mijn studie geneeskunde heb ik in het bestuur van KoKo gezeten en ben ik voorzitter geweest van de Maastrichtse Studentenraad. Ik was ook altijd actief in allerlei commissies. Vanuit de stuurgroep over het jubileumjaar van de UM ben ik mijn huidige baan binnengerold. Ik heb andere dingen nodig om mijn studie interessant te maken. Na een commissieavond zat ik de volgende ochtend – weliswaar enigszins brak – weer vol motivatie in de collegebanken. Tegenwoordig kan ik ook van een avond op de bank genieten, dat lukte me vijf jaar geleden niet. Sinds mijn bestuursjaar, wat heel druk was, heb ik meer behoefte aan rust.
Ik huil … op een slechte dag om de Page-reclame. Ik huil heel makkelijk, ben niet bang om mijn emoties te laten zien. Van die reclame tegen huiselijk geweld waarbij een oude man alleen in de deuropening staat, schiet ik ook altijd vol.

Tags:

CommentsReacties

There are currently no comments.Er zijn geen reacties.

Post a Comment

Laat een reactie achter

Door een reactie te plaatsen gaat u akkoord met de verwerking van de ingevulde gegevens door Observant.
Voor meer informatie: Privacyverklaring
By responding, you agree to send the entered data to Observant.
For more info: Privacy statement

Naam (verplicht)

E-mail (verplicht)