Back to list All Articles Archives Search RSS Terug naar lijst Alle artikelen Archieven Zoek RSS

Rotte appel

Rotte appel

Photographer:Fotograaf: Simone Golob

Lange tijd heb ik een aversie gehad tegen pitjes in mijn mandarijnen. Vieze plekken in mijn kiwi’s, bananen die te snel bruin werden of broccoli waar nog een beetje aarde tussen zat, ik moest er niks van hebben. Wanneer ik dan boodschappen aan het doen was voor een studentenpasta in de Albert Heijn op Plein 1992, bevond ik me op de perfecte plek om meteen mijn vitamines in te slaan: pitloze witte druiven, knalgele citroenen en uiterst rijpe sinaasappelen zijn daar de trekpleisters van de groente-en-fruit-afdeling. Hoewel ik weet dat iedere vrijdagochtend het stadhuis van Maastricht omsingeld wordt door marktkramen, heb ik daar maar zelden mijn peren gehaald. Je koopt er voor vijf euro een goedgevulde zak met fruit dat vele malen lekkerder is dan de smakeloze producten van de supermarkt, maar moet dan wel je best doen om het snel op te eten, want na een dag zie je de eerste beurse plekken al. Als dat niet lukt, zit je maandag met de gebakken peren en kun je de rest van de zak weggooien. Wanneer ik weer boodschappen deed bij Albert, kon ik de verleiding van die mooi getinte appel die de komende zeven dagen nog goed zou blijven, niet weerstaan. Want wie bramen vreest, moet uit het bos blijven.

Tegenwoordig heb ik de lokale koopman echter omarmd. Op sterk advies van mijn Italiaanse huisgenoot, koop ik mijn vitamines steevast bij de lokale groenteboer, omdat het smaakverschil aanzienlijk is en fruit betreft waar niet mee gesjoemeld is. Voor luttele euro’s voorzie ik mezelf daar van enkele kilo’s aan groente en fruit, maar word nog regelmatig geconfronteerd met een beroerd uitziende banaan. Toch is een rot stuk fruit is als een chagrijnige dag: het hoort er gewoon bij. Het leven is geen bak pitloze druiven, of pakketje van vier schitterende Pink Lady appels. De bijna perfecte producten uit de schappen van Albert, doen mij een beetje denken aan mijn Facebook-startpagina.  Al fotoshoppend probeert men de beurse appels van het leven weg te moffelen, net zoals de schappen in de supermarkt alleen maar perfect gekleurd fruit verschaffen. De pitjes die ik tegenwoordig vis uit de niet geheel oranje mandarijnen van de groenteboer om de hoek, symboliseren daarom voor mij meer de ware aard van alledag. Schone appels zijn namelijk ook wel zuur.

Romeijn Sadée

 

Categories:Categorieën:
Tags:

CommentsReacties

There are currently no comments.Er zijn geen reacties.

Post a Comment

Laat een reactie achter

Door een reactie te plaatsen gaat u akkoord met de verwerking van de ingevulde gegevens door Observant.
Voor meer informatie: Privacyverklaring
By responding, you agree to send the entered data to Observant.
For more info: Privacy statement

Naam (verplicht)

E-mail (verplicht)