Back to list All Articles Archives Search RSS Terug naar lijst Alle artikelen Archieven Zoek RSS

“Ik wilde vroeger Zwarte Piet worden”

“Ik wilde vroeger Zwarte Piet worden”

Photographer:Fotograaf: Loraine Bodewes

zing, vecht, huil, bid, lach, werk en bewonder

Sarah Schoenmaekers (Maaseik, 1983) / In het dagelijks leven: universitair docent Europees recht, gastprofessor Universiteit Hasselt / getrouwd met Stefan, dochter Lisa (10 maanden)/ woont in Maasmechelen

Meest levendige jeugdherinnering: In Nederland zullen ze er niet blij mee zijn [glimlacht], maar ik wilde vroeger graag Zwarte Piet worden. Mijn opa had een grote kar in de wei staan. Die wilde ik graag hebben om vol te laden met pakjes. Het leek me fantastisch, ik vond Zwarte Piet helemaal niet eng. Mijn ouders maakten het spannend door in huis zwarte vingerafdrukken te verspreiden en achter mijn rug iets op het dak te gooien zodat ik Zwarte Piet kon ‘horen’. Mijn schoentjes hadden te lijden onder al dat kruipen en het klimmen in bomen, want een echte Piet moest dat allemaal kunnen. Ja, ik was een jongen-meisje. Ik speelde altijd buiten, nooit met poppen. Die had ik wel, maar die waren voor vriendinnetjes die bij mij kwamen spelen. Dan hadden zij ook iets leuks te doen.
Ik ga naar de heilige mis op Eerste Kerstdag. Niet op Eerste Kerstdag, maar op kerstavond. Tot mijn 26e ging ik bijna iedere zaterdag met mijn moeder naar de kerk, uit overtuiging. Zittend voor het Mariabeeld voelde ik een soort bescherming. De laatste jaren ga ik alleen op bijzondere feestdagen, zoals Pasen en Kerstmis, hoewel ik zo nu en dan nog wel eens de kerk binnenloop om te bedanken als iets goed is gegaan. Na de mis op kerstavond gaan mijn man, Lisa en ik naar mijn ouders. We zijn maar met z’n vijven, maar mijn moeder kookt een diner alsof er dertig man zitten.
Favoriete gezelschapsspel: Vroeger speelde ik graag woordspelletjes, zoals Scrabble en Boggle, maar met ons drukke leven en de baby ben ik blij als ik ’s avonds aan eten toekom.
België maakt er een puinhoop van. Dat België in het middelpunt stond na de terreuraanslag in Parijs is spijtig. In Molenbeek zijn arrestaties verricht, Brussel zat dagenlang op slot, maar het had net zo goed ergens anders kunnen gebeuren. Mensen die kwaad in de zin hebben, kunnen overal zitten. Bovendien heeft de Belgische politie eerder dit jaar een geplande aanslag in Verviers weten te voorkomen.
Ik lijk op... Qua uiterlijk op mijn vader en moeder. Van mijn moeder heb ik mijn doorzettingsvermogen. Als het moet, kan ik dag en nacht zonder enig probleem doorwerken. Eigenlijk ben ik ook tijdens mijn moederschapsverlof steeds aan de slag gebleven. Terwijl de baby sliep, werkte ik aan een artikel voor een congres in Nottingham. Lisa werd een maand te vroeg geboren. Het was een moeilijke bevalling. De navelstreng zat om haar nek, ze kreeg geen lucht, er was paniek in de verloskamer. Na haar geboorte werd ze meteen meegenomen. Ze heeft een week op de intensive care gelegen. Ze heeft er gelukkig niets aan overgehouden.
Aantrekkelijke man: Stefan, mijn man. Ik was net afgestudeerd aan de European Law School in Maastricht toen ik Stefan ontmoette in een café. Hij kwam op me af, maar was eigenlijk helemaal niet mijn type. Hij was nogal dik, als een Elvis Presley in zijn laatste jaren, omdat hij maandenlang in het ziekenhuis had gelegen na een ernstig auto-ongeluk. Hij was luidruchtig, terwijl ik dat helemaal niet ben – later bleek hij uitgelaten omdat hij voor het eerst na lange tijd naar het café kon. Stefan heeft opnieuw contact met mij gezocht. Hij wist dat ik bij een advocatenkantoor werkte en belde als een echte klant op om een afspraak te maken. Het heeft nog een jaar geduurd voordat we een relatie kregen. Ik bewonder Stefan. Hij is enorm positief, altijd vrolijk en kan heel goed relativeren. Hij is ook heel goed met Lisa, kan uren met haar rondlopen als ze huilt. Het is een wonder dat hij het auto-ongeluk heeft overleefd. Hij is op de weg in slaap gevallen en op een bus gecrasht. Hij lag al bijna in het dodenkamertje maar gelukkig heeft zijn moeder, die al een zoon had verloren bij een auto-ongeluk, in haar ‘hysterie’ de dokters haast verplicht nog te opereren. Stefan is een tijd verlamd geweest en heeft flink moeten revalideren. Hij heeft een kunstheup, kunstknie en kunstaorta.
Was ik geen jurist dan was ik… Dierenarts. Op mijn middelbare school was ik vrij goed in de talen en wiskunde, iets minder in natuurkunde en chemie. Uiteindelijk heb ik besloten het dierenartsplan niet door te voeren aangezien er tijdens die studie erg veel chemie bestudeerd zou moeten worden. Ik realiseerde me dat ik daarvan niet erg gelukkig zou worden. Het alternatief was Europees recht en ik ben nog steeds blij met deze keuze. Ik houd, net als vroeger, wel nog steeds van dieren. We hebben twee eenden, twee konijnen en zes kippen.
De huidige vluchtelingencrisis… Persoonlijk vind ik het zo erg voor al die mensen. Ik hoop dat ik zelf nooit in die situatie terechtkom. Aan de andere kant vind ik dat we ook over de lange termijn moeten nadenken. Het is een realistische vraag of en hoe we als Europa deze opvang kunnen financieren.
De advocatuur of de wetenschap? Beide. Ik ben nog steeds verbonden aan De Balie van Tongeren. Na mijn rechtenstudie heb ik drie jaar gewerkt als advocaatstagiaire. Ik kwam om half zeven thuis, at en werkte tot een uur of twee aan mijn proefschrift. Binnen vier jaar lag het er. Ik vond dat het moest, ik voelde een drang om die twee ‘banen’ te combineren. Ik weet daardoor wat het is om hard te werken.
Wat ik altijd in huis moet hebben: Mijn laptop. Die staat de hele dag aan. Ik heb niets met een iPad of een smartphone. Ja, ik heb er wel een, helaas, omdat mijn oude gsm kapot is gegaan, maar ik duw op alle knopjes tegelijk.
Wat Nederlanders nog kunnen leren van Belgische studenten: Belgische studenten bereiden zich ontzettend goed voor, lezen alles wat ze moeten lezen. Maar als we dan bij elkaar zitten in de onderwijsgroep – en zeker de eerste drie of vier bijeenkomsten – dan moet je de antwoorden vaak uit ze trekken. Ze zijn erg bescheiden, terwijl ze wel de kennis hebben. Nederlanders praten soms om te praten. Dat vind ik dan weer tijdverlies.
Mijn grootste angst: Dat er iets met mijn familie gebeurt. Mijn moeder heeft twee keer longkanker gehad. De eerste keer in 2011 waarna ze is geopereerd. Toen het in 2014 terugkwam, was dat een slag in ons gezicht. Ze heeft chemotherapie gehad. Het gaat nu redelijk, hoewel ze erg veel last heeft van haar rug. Ze is gestruikeld over een kabel. Daarbij is ze ten val gekomen en is er iets in haar wervels verschoven. Er kan helaas niets aan worden gedaan. Ook kan ze Lisa niet meer optillen. Als ik aan die ellende en de kanker denk, word ik emotioneel. Ook mijn moeder is een emotioneel mens. Daarom begin ik er niet graag over.

Tags:

CommentsReacties

There are currently no comments.Er zijn geen reacties.

Post a Comment

Laat een reactie achter

Door een reactie te plaatsen gaat u akkoord met de verwerking van de ingevulde gegevens door Observant.
Voor meer informatie: Privacyverklaring
By responding, you agree to send the entered data to Observant.
For more info: Privacy statement

Naam (verplicht)

E-mail (verplicht)