Back to list All Articles Archives Search RSS Terug naar lijst Alle artikelen Archieven Zoek RSS

Duister, komisch en gewelddadig

Duister, komisch en gewelddadig

Film: The Hateful Eight

Quentin Tarantino wilde The Hateful Eight eigenlijk niet maken. Zijn scenario was uitgelekt, iedereen had het verhaal al kunnen lezen. Omdat hij het zonde vond om er niets mee te doen, organiseerde Tarantino een voorleessessie met de beoogde cast. Die reageerde zo positief dat Tarantino alsnog besloot om het script te verfilmen.

The Hateful Eight speelt enkele jaren na de Amerikaanse burgeroorlog. Premiejager John ‘The Hangman’ Ruth (Kurt Russell) vervoert gevangene Daisy Domergue (Jennifer Jason Leigh) naar het stadje Red Rock. Onderweg worden ze getroffen door een sneeuwstorm en zoeken ze onderdak in een herberg, waar nog zes anderen schuilen. Niet iedereen is wie hij zegt te zijn en het onderlinge wantrouwen zorgt al snel voor spanningen. Eén ding is duidelijk: niet iedereen haalt de ochtend levend.

De film, die bijna drie uur duurt, kent een bijzonder sterke cast. Vooral Jennifer Jason Leighs compleet gestoorde Daisy Domergue is een genot om naar te kijken. Tarantino nam de film op in het in onbruik geraakte 70 mm formaat, dat veel breder is dan normaal. Het geeft een extra claustrofobische sfeer. In Nederland vertoont enkel het EYE filmmuseum in Amsterdam de film op 70 mm. Andere bioscopen draaien de gewone en iets kortere versie.

Vanaf de eerste minuut probeert Tarantino met onheilspellende muziek (Ennio Morricone) de spanning op te bouwen. Maar, hoe sfeervol ook, echt slagen doet dat niet. Alle spannende momenten worden afgekapt, om uiteindelijk pas in de ultragewelddadige finale tot uitbarsting te komen. Het meest tekenend is een moment tussen Marquis Warren (Samuel L. Jackson) en Bob (Damián Bichir). Al bij hun eerste ontmoeting blijkt dat Warren iets weet wat hij niet mag weten. Maar wat dat is, wordt pas tegen het einde duidelijk.

Ook de dialogen, waar Tarantino bekend om staat, zijn niet altijd even sterk. De vele verwijzingen naar de burgeroorlog lijken louter bedoeld om sfeer te scheppen, in het verhaal spelen ze een geringe rol. Soms lijken de dialogen er helemaal niet toe te doen. De humor erachter maakt echter veel goed. En samen met het vele geweld, eveneens onderdeel van de formule van Tarantino, komen de fans ruim aan hun trekken.

Jim Pedd is alumnus van Fasos en freelance filmjournalist

 

Zie hier het filmprogramma  van LumièrePathé en Euroscoop 

Categories:Categorieën:
Tags:

CommentsReacties

There are currently no comments.Er zijn geen reacties.

Post a Comment

Laat een reactie achter

Door een reactie te plaatsen gaat u akkoord met de verwerking van de ingevulde gegevens door Observant.
Voor meer informatie: Privacyverklaring
By responding, you agree to send the entered data to Observant.
For more info: Privacy statement

Naam (verplicht)

E-mail (verplicht)