Back to list All Articles Archives Search RSS Terug naar lijst Alle artikelen Archieven Zoek RSS

De Vlaamse reus

De Vlaamse reus

Photographer:Fotograaf: Simone Golob

Wandelde ik laatst door St. Pieter, het was mooi weer en mevrouw B. en ik wilden de berg wel weer eens zien, de echte berg bedoel ik, niet de nepberg waar we allemaal voor werken, zie ik door de luiken van een niet nader te noemen woonadres het volgende tafereel. Een man op leeftijd, licht gebogen, zit in sportkleding op een keukenstoel. Zichtbaar bij te komen van de inspanningen. Hij doet zelfs nog een enkel rek- en strekoefeningetje, jeugdig voor zijn leeftijd. Het zweetbandje rond zijn hoofd verhindert niet dat de druppels tappelings, zo heet dat bij hevige zweters, tappelings langs zijn wenkbrauwen gutsen. Aan de andere kant van de keukentafel een bezorgd ogende dame. Ze spreekt hem toe, gelukkig staat het raam een beetje open maar verstaan is moeilijk want de voertaal is Frans. Dat-ie complètement dingue is (“bejje mesjokke?”) om zo hard te willen lopen op die montagne de merde!, om zo’n inspanning te leveren, op zijn leeftijd verdomme, tu n’a plus vingt ans, espèce de @#$*!

Mevrouw B. en ik kijken elkaar meewarig aan. Natuurlijk, we begrijpen dat de zorgen van de echtgenote zich vertalen in wat tegenwoordig strong language heet, maar we wisten niet dat die taal ook in academische milieus, wat zeg ik, in de top van het academische milieu, gangbaar was. Want ja, we mogen het nu wel verklappen, daar zat niet de eerste de beste docent-4, zelfs niet de eerste de beste professor, nee, hier zat het hoogste academische gezag van de plaatselijke en ook nog jarige universiteit zich een potje te laten uitschelden door zijn ongetwijfeld liefhebbende eega. Onze leidsman, onze rector, onze eigenste Vlaamse reus, als hij althans een konijn zou zijn, wat hij niet is. En bij nader inzien schijnt hij ook geen Vlaming te zijn maar een Brusselaar, awel, dat behoort tot het soort Belgische geplogenheden waar wij ons hier niet mee bezig gaan houden. Een Brusselse reus bestaat nu eenmaal niet.

Maar stil….! De reus, nou ja, praat terug. Hij verdedigt zich, hij soebat, hij smeekt. Om begrip, maak ik op uit de gebaren, uit de hele lichaamstaal. Hij is er bij gaan staan, recht zijn niet al te kaarsrechte rug, zegt tegen zijn Waalse lief dat hij nu eenmaal zijn ei kwijt moet (je dois perdre mon oeuf!) en dat hij al hardlopend de meeste problemen oplost die hem beroepsmatig worden voorgelegd. Dat hij als een aardappel springend over de plassen (comme une pomme de terre sautée) - wat hebben die Franstaligen toch merkwaardige uitdrukkingen -tot de beste beslissingen komt. Dat hij dan na het weekend zijn collega’s bij elkaar roept en hun kond doet van zijn meer dan geniale inzichten, stuk voor stuk verworven op zijn aloude adidasjes met terreinprofiel. Dat hij een dag later het complete managementteam in soortgelijke bewoordingen toespreekt, en dat hem dat gelukkig maakt, zowel de genialiteit als de waardering die hem dat oplevert.

Maar wat zien mevrouw B. en ik, terwijl we ademloos en met open mond bij dat bewuste (gelukkig redelijk onderhouden) voortuintje staan? We zien een schokschouderende dame, die zich wenend aan de voeten van haar man werpt en met kracht de versleten adidasjes omklemt. Dat ze het zo niet bedoelde, dat ze ook wel weet dat deze baan voor hem het orgelpunt van zijn carrière is geworden, maar dat zij, nu na vier jaar zijn afscheid nadert, hem niet graag in het zicht van de haven ziet sneven. In het Frans klinkt dat overigens nog mooier. Want hij zou de eerste niet zijn wiens werklust een gezonde pensionering in de weg staat. En ze wil hem nog niet kwijt. Ne me quitte pas, klinkt het met een snik.

Mevrouw B. en ik kijken elkaar aan. We zijn geroerd. Zo’n rector krijgen we nooit meer.

Albert Bergbroeder

Categories:Categorieën:
Tags:

CommentsReacties

There are currently no comments.Er zijn geen reacties.

Post a Comment

Laat een reactie achter

Naam (verplicht)

E-mail (verplicht)

CAPTCHA Afbeelding
Enter the code shown above: