Back to list All Articles Archives Search RSS Terug naar lijst Alle artikelen Archieven Zoek RSS

“In ons gezin werd alles bedekt met de mantel der liefde. Niemand speelde op scherp”

“In ons gezin werd alles bedekt met de mantel der liefde. Niemand speelde op scherp”

Photographer:Fotograaf: Loraine Bodewes

zing, vecht, huil, bid, lach, werk en bewonder

Hans Ouwersloot (1962, Katwijk)/ beleidsmedewerker rankings, sinds 2010/ samenwonend met Anjo; drie kinderen Rob (23), Martine (21), Gerben (19) en twee stiefkinderen Anne (24) en Jitske (22)/ woont in Heeze

Ambtenaar of wetenschapper? Ik was hoofddocent Marketing, had het bij SBE goed naar mijn zin maar ik had als wetenschapper de top van mijn kunnen bereikt. Een hoogleraarschap zat er niet in. Enigszins teleurstellend, ja, maar ik kon er tegelijk in berusten. Een nieuwe uitdaging vond ik in het beleidswerk op de Berg. ‘Ambtenaar’ klinkt nogal stoffig maar Eric Drenthe, inmiddels met pensioen, heeft me ooit overtuigd van de belangrijke rol die je speelt. Je bent op de eerste plaats dienend, maar je zorgt ook voor bestuurlijke continuïteit en geeft desgevraagd tegenspraak.
Ik was een onmogelijke puber. Nee hoor, ik was heel makkelijk, verre van opstandig. Mijn leven lang al zoek ik het compromis en gedraag ik me vredelievend. Soms geef ik te veel toe om de lieve vrede te bewaren. Dat is echt een valkuil, terwijl ik weet dat het gerechtvaardigd is om voor je belangen op te komen. In ons gezin werd alles bedekt met de mantel der liefde. Niemand speelde op scherp. We waren een arbeidersgezin met een CDA-inslag, vader was banketbakker in loondienst, moeder huisvrouw. Mijn ouders deden hun best om hun kinderen vooruit te helpen, ik heb een oudere broer en een jongere zus.
Beste boek ooit. De ontdekking van de hemel. Heeft me zeer gegrepen. Ik heb het twee keer gelezen. Alles van Mulisch komt daarin samen: zijn eruditie, humor, vertelkunst. Ik heb zijn belangrijkste werken allemaal gelezen. Veel mensen vinden Mulisch arrogant, en dat snap ik, maar ik vind hem zelf een authentieke persoonlijkheid. Ik hou wel van excentrieke mensen, zolang ik niet met ze hoef om te gaan. 
Ik sta in de toptien van… Ik zou het echt niet weten. Van vriendelijkste collega’s of zo? Of nee, maak er maar van: toegankelijkste collega’s. Openstaan voor anderen, dienstbaar zijn, kennis delen, dat hoort namelijk bij mijn functie. Meer specifiek, en daarom vraag je dit ook, hou ik me bezig met alles rondom de nationale rankings. Ik hou contact met Elsevier, de Keuzegids, lever gegevens aan, maak analyses, et cetera.
Waar ben je bang voor? Lastig. Niet dat ik nergens bang voor ben, maar ehh… Waar ik in ieder geval een hekel aan heb, en dat raakt hieraan, zijn agressieve mensen. Zowel fysiek als verbaal. Niet koosjer hoor, hoe sommige ouders langs het voetbalveld tekeergaan. Al ben ik nooit fysiek bedreigd. Mijn postuur helpt daar wel bij, denk ik. Waar ik echt bang voor ben, ook al is daar geen enkele aanleiding toe, is dat mijn kinderen zich van me afkeren, dat ze heel anders in elkaar blijken te steken dan je altijd hebt gedacht. Of ik anders in elkaar stak voor mijn vader? Hij heeft altijd hoge verwachtingen van me gehad. Hij zei ooit tegen iemand die vervelend deed op straat: ‘Er komt een dag dat jij ‘u’ tegen mijn zoon zegt.’ Ik weet niet of ik aan zijn verwachtingen heb voldaan. Daar hebben we het nooit over gehad.
Liever een Argentijnse steak dan een groentetaartje. O ja, zeker. Ik ben een echte vleeseter. Ik hou van stoofpotten maar kan ook genieten van een steak van 350 gram. Toch eet ik tegenwoordig minder vlees en bewuster. Ik heb steeds meer moeite met een broodje kip als ik vermoed dat het van een plofkip komt. 
Religie is een belangrijke leidraad in mijn leven. Ja, ik ben heel lang actief geweest in de hervormde kerk, vooral toen ik in Gouda woonde en promovendus was aan de VU. Met opgroeiende kinderen werd dat minder. Ik twijfel over het bestaan van God, maar ik laat me wel in mijn morele handelen leiden door de bijbel. Ik haal er ook troost uit en hoop.
Ik mis Amsterdam nog elke dag. Ik heb daar inderdaad gestudeerd maar ik mis de stad helemaal niet. Veel te druk. Ik ben juist steeds meer gaan verlangen naar het leven in een dorp. Dus de verhuizing  naar Heeze, afgelopen augustus, paste daar precies in.
Laatste cadeau voor je vrouw? Een fles goeie wijn, die we samen hebben opgedronken. We hebben een keer meegedaan aan een wijnproeverij bij Thiessen. Daar leerden we twee dingen. Ga altijd op je smaak af. En goeie wijn hoeft niet duur te zijn.
Ik heb een gloeiende hekel aan spelletjes. Absoluut niet. Het is een van mijn grote hobby’s, meestal samen met mijn kinderen. Vaak strategiespellen in de stijl van Kolonisten van Catan. Of Revolutie, over de Nederlandse opstand tegen de Spaanse overheersing. Schaken is geen spelletje maar een sport. Ik speel vanaf mijn zevende. Fascinerend, de rijkdom aan mogelijkheden, ze lijken soms oneindig. Maar ook de esthetiek: de mooie patronen op het bord, de samenwerking van de stukken. Het raakt aan kunst wat mij betreft. Dat is misschien lastig voor te stellen… Hoe zei Cruijff dat ook alweer: ‘Je gaat het pas zien als je het doorhebt.’

 

Tags:

CommentsReacties

There are currently no comments.Er zijn geen reacties.

Post a Comment

Laat een reactie achter

Door een reactie te plaatsen gaat u akkoord met de verwerking van de ingevulde gegevens door Observant.
Voor meer informatie: Privacyverklaring
By responding, you agree to send the entered data to Observant.
For more info: Privacy statement

Naam (verplicht)

E-mail (verplicht)