Back to list All Articles Archives Search RSS Terug naar lijst Alle artikelen Archieven Zoek RSS

Benoemd worden op je 29ste

Benoemd worden op je 29ste

Photographer:Fotograaf: archief Raymond Luja

36 jaar
Raymond Luja
Hoogleraar rechtsvergelijkend belastingrecht, sinds 2006 (0,9 fte)
Consultant Loyens & Loeff N.V.

“Leeftijd is niet doorslaggevend. Expertise wel, en iets weten over te brengen.”
Waarschijnlijk is Raymond Luja een van de jongst benoemde professoren ever in Maastricht, maar dat durft hij niet met zekerheid te beamen. Hij was 29 jaar, net geen vier jaar universitair docent aan de Maastrichtse rechtenfaculteit, toen hij solliciteerde op een vacature voor hoogleraar. Et voilà: hij kreeg de baan. “Collega’s begrepen het wel, maar het was wennen voor iedereen, zeker in het begin. Bij sommige docenten had ik nog in de collegebanken gezeten en nu was ik hoogleraar.” Of hij zich hoogleraar-waardig vindt? “Jazeker. Maar als je me dat op mijn 29ste had gevraagd… ik wilde het proberen, maar ergens binnenin was ik er toen niet van overtuigd.” Maar Luja was goed. “Ik ga niet zeggen dat ik goed was. Dat mogen anderen beoordelen.”
Kant-en-klare tips om zijn positie te bereiken heeft hij niet. “Ik denk dat ik er gewoon altijd op het juiste moment was.” Hij studeerde fiscale economie en kreeg vervolgens twee promotieplekken aangeboden bij rechten. “Het was helemaal niet mijn plan om in Maastricht te blijven, maar ik vond mijzelf nog te jong om in de praktijk te werken en daarom nam ik een promotieplaats aan.” Vervolgens kwam het verzoek om te blijven als universitair docent. “Mijn voordeel was mijn expertise, een niche toentertijd: fiscale staatssteun, belastingvoordelen voor bedrijven. Het vak was volop in ontwikkeling, ik werd gevraagd voor lezingen in binnen- en buitenland, publiceerde regelmatig, en zo bouwde ik een cv op.”
Aan onderzoek komt hij nu minder toe dan hij zou willen, “maar ik houd het op peil”.  Onderwijs geeft hij volop, “ik vind het pgo ontzettend leuk, ik houd ervan om de discussie van studenten bij te sturen waar het moet”.
Toch ging het hem soms allemaal erg snel. Luja was hoogleraar en stond tevens als capgroepvoorzitter voor nieuwe uitdagingen. En dan was er nog een nieuw instituut, het Maastricht Centre for Taxation, dat hij vorm wilde geven. Hij moest het allemaal opgeven toen hij werd gevraagd als vice-decaan. “Ik kon niet alles tegelijk en tegen een bestuursfunctie zeg je ook niet ‘nee’. Ik vind het sowieso fair share als je je steentje bijdraagt. Natuurlijk was het mijn keuze, maar het is jammer dat ik sommige dingen niet heb kunnen afmaken.”

 

Categories:Categorieën:

CommentsReacties

There are currently no comments.Er zijn geen reacties.

Post a Comment

Laat een reactie achter

Door een reactie te plaatsen gaat u akkoord met de verwerking van de ingevulde gegevens door Observant.
Voor meer informatie: Privacyverklaring
By responding, you agree to send the entered data to Observant.
For more info: Privacy statement

Naam (verplicht)

E-mail (verplicht)