Back to list All Articles Archives Search RSS Terug naar lijst Alle artikelen Archieven Zoek RSS

“Ik ben een makkelijke moeder. Een zacht ei, maar dat mag je niet opschrijven"

 “Ik ben een makkelijke moeder. Een zacht ei, maar dat mag je niet opschrijven"

Photographer:Fotograaf: Loraine Bodewes

zing, vecht, huil, bid, lach, werk en bewonder

Cerien Streefland (1967, Nijkerk)/ sinds 1 november directeur faculteit cultuur- en maatschappijwetenschappen/ woonplaats: Nijmegen/ burgerlijke staat: sinds zeventien jaar latrelatie met Joop, een dochter van 21

Groningen, Nijmegen of Maastricht? Groningen, daar heb ik vanaf mijn studententijd tot 2010 gewoond. Ik ken de stad op mijn duimpje, heb er veel vrienden en een stamkroeg, al kom ik daar niet vaak meer. Ik was van plan om vanuit Nijmegen weer richting het noorden te gaan, maar toen kwam die leuke baan langs. Maastricht komt op de tweede plaats. Is net als Groningen overzichtelijk, niet zo groot en ook gericht op de regio. Het is wel twee keer het einde van de wereld en een pokkeneind van elkaar. Ik zoek hier nu een huis, liefst ergens buiten, mijn vriend komt mee.
Ik houd van ratten. Mijn dochter had een rat als huisdier, maar dat is niet aan te raden. Er was geen kledingstuk of beddengoed zonder gaten. Ik woonde in Groningen op het platteland en had kippen. Dan heb je automatisch ook last van ratten. En ja, ik heb aardig wat ratten opgeofferd voor mijn promotieonderzoek binnen de neurowetenschappen. Na mijn PhD was ik nog twee jaar postdoc, daarna ben ik bewust met onderzoek gestopt. Ik was inmiddels moeder geworden, voedde mijn dochter alleen op en wilde een baan met normale werkuren. Ik vind wetenschappelijk onderzoek ontzettend interessant, nog altijd, maar hoef het niet zelf te doen.
Kat of hond? Hond, ik heb er drie. En trouwens ook een kat en kippen. Die worden, omdat ik doordeweeks in Maastricht ben, verzorgd door de buurman en mijn vriend. Ik wilde als kind al een hond, maakte zelfs een hele stamboom en ging met een springtouw wandelen om mijn ouders te laten zien dat ik de hond echt zou uitlaten. Toen mijn dochter vijftien was, gingen we naar Nijmegen verhuizen, geen ideale leeftijd. Ze kreeg een hond om het wat makkelijker te maken. Een teckel. Dat was nummer drie. Nu mag ik er niet nog een.
Voor mijn vijftigste wil ik … Nooit over nagedacht. Het is zoals het is, alleen jammer dat het allemaal wat aftakelt. Ik doe er wat langer over om mezelf op te kalefateren. En hier wonen? Dat hoop ik al voor mijn 49ste te doen. Dat word ik op 6 juni. Ik zit nu in een tussenfase en dat moet niet te lang duren.
Ik ben dol op autorijden. Nee, niet bijzonder. Ik heb zo’n besteldingetje dat stinkt naar hond en vol zit met haren en zand. Het enige dat telt, is dat hij rijdt en voldoende ruimte heeft. En er moet een deukje in mogen.
Grootste angst? Dat er iets met mijn dochter Marit of mijn ouders gebeurt. Ik wil graag dat het goed met Marit gaat. Ik roep wel eens wat vanaf de zijlijn, maar dan zegt ze: mam, ik ben volwassen. Ik ben een makkelijke moeder. [Lachend] Een zacht ei, maar dat mag je niet opschrijven. [Harder lachend] In mijn werk ben ik heel anders. Wie een kind wil, moet eerst een hond nemen, dan zie je je eigen valkuilen. [Weer voluit lachend] Mijn honden luisteren niet echt naar mij, wel naar mijn dochter en vriend.
Ideale zondag: Uitslapen, ontbijten in stilte met thee en kranten . Daarna lang wandelen en aan het einde van de dag borrelen. Niet hoeven te koken of op te ruimen. Mijn vriend kookt altijd, maar opruimen doe ik nu continu want mijn huis staat op Funda en ik heb steeds kijkers.
Laatste concert? André Rieu op tv. Bij mijn afscheid bij het Nijmeegse Donders Instituut kreeg ik cadeautjes om in Maastricht in te burgeren: twee kaartjes voor Rieu op het Vrijthof in 2016, een frietje van Reitz, een vlaai van Hermans en kaartjes voor het Bonnefantenmuseum. Daar ben ik al geweest, heel mooi.
Lijk je op je vader of moeder? [Zucht] Geen idee. Ik denk mijn vader, dat is ook een beetje een binnenvetter. Je ziet het niet aan mij als er iets is. En ook uiterlijk lijk ik op hem: ik heb Streeflandwangen. En ik heb zijn muzikaliteit. Ik heb heel lang blokfluit gespeeld, een kortere tijd cello en in een koor gezongen. Mijn moeder is een flapuit. Dat ben ik ook.
Mijn zus is mijn beste vriendin. Ja, ik heb drie zussen. Ik ben de oudste. We hebben allemaal iets wilds en recalcitrants. [Grinnikend] Nou ja, zo spannend is het ook weer niet. Mijn jongste zus heeft twee zoontjes, daar ben ik een soort suikertante voor. Ik ben dol op ze. Ze komen graag, maar dat gebeurt niet zo vaak want ze wonen in Groningen.
Irritantste eigenschap? Van mezelf of van een ander? Ik vind het vervelend als mensen niet luisteren, of niet opschieten. Ik ben vrij ongeduldig, al heb ik door schade en schande geleerd dat geduld een schone zaak is, zeker als je in een bestuur zit. Wat mezelf betreft: misschien praat ik te veel. Ooit zei een huisgenoot in een woongroep tegen me: wat ben jij kattig. Ik was verbaasd, maar ik zeg wel wat ik vind. Ik draai niet om de hete brij heen, daar houd ik niet van. Zonde van mijn tijd. Maar ik probeer het wel met tact te brengen. Ik vind het trouwens typisch iets van universiteiten om er om heen te draaien. Je kunt het beter direct zeggen, het wordt er immers niet beter van als je onduidelijk blijft. Mensen mogen mij ook aanspreken. Ik zeg niet dat het makkelijk is, ik vind het ook wel eens moeilijk.
Juiste vrouw voor deze functie. Ze hadden iemand nodig die met een frisse blik tegen dingen aankijkt. Ik kan het iedereen aanraden om af en toe  van baan te veranderen. Je leert zelf veel van zo’n nieuwe baan en anderen leren van jou. Het geeft ook ruimte, mensen kijken niet raar op als je wat anders zegt. Je bent nieuw.
Grote liefde? Afgezien van mijn dochter is dat Joop, we hebben al zeventien jaar een latrelatie. Hij is leuk, onconventioneel, niet doorsnee en een lekker ding. [Lachend] Maar schrijf dat maar niet op.
Omschrijf jezelf in vijf termen: betrouwbaar en loyaal, goedlachs, aanwezig/luidruchtig, competent en met aandacht.
Yoga is zweverig. Mijn baas in Groningen raadde me ooit aan om op yoga te gaan. Ik dacht nee, te zweverig. Uiteindelijk ben ik toch begonnen en het is een prettig manier om je hoofd stil te zetten. Ik doe het zeker een keer per week, anders verlies ik mezelf. Bovendien is het goed tegen stijfheid.

Tags:

CommentsReacties

There are currently no comments.Er zijn geen reacties.

Post a Comment

Laat een reactie achter

Door een reactie te plaatsen gaat u akkoord met de verwerking van de ingevulde gegevens door Observant.
Voor meer informatie: Privacyverklaring
By responding, you agree to send the entered data to Observant.
For more info: Privacy statement

Naam (verplicht)

E-mail (verplicht)