Back to list All Articles Archives Search RSS Terug naar lijst Alle artikelen Archieven Zoek RSS

Money talks

Money talks

Photographer:Fotograaf: Simone Golob

Afgelopen weekend stopte ik mijn hele jeugd in een plastic box. Jarenlang stond mijn leven in het teken van nummer 23, urenlange trainingen, driepunters, de LA Lakers en wedstrijden op zaterdagmiddag. Tegenwoordig liggen collectors items van Michael Jordan, oude tijdschriften, foto’s, krantartikelen en NBA Xbox-spellen al lange tijd stof te vergaren op mijn oude kamer in het huis van mijn ouders.

In Maastricht heb ik nooit meer de behoefte gehad om mijn oude Jordans aan te trekken. Ergens voelde ik mezelf stiekem te goed om op zaterdagmiddagen Zuid-Limburg af te reizen, om vervolgens een wedstrijd te spelen tegen 40-plussers in een afgelegen sporthal in Epen, waar de scheidsrechter in dialect de wedstrijd leidt. Ik koos ervoor om de mooie herinneringen van vroeger te koesteren en besloot mijn basketbalschoenen aan de wilgen te hangen.

Toen ik afgelopen weekend al mijn basketbalspullen ging opruimen, kwamen levendige herinneringen weer naar boven. Scores in de zoemer, bloedstollende wedstrijden, nederlagen, trash talken tegen de tegenstander en indrukwekkende acties zitten allemaal verwerkt in het denkbeeldige boek waar ‘basketbal’ opstaat. De meest bizarre wedstrijden hebben zich voorgedaan.

Door het nieuws van de laatste tijd ben ik heel anders tegen sommige voorvallen aan gaan kijken. De gok-Aziaten hebben namelijk hun duistere praktijken van matchfixing doorgetrokken naar onschuldig ogende potjes tennis in de polder en wedstrijdjes op de Nederlandse voetbalvelden. Op lager niveau schijnt machfixing iets van alledag te zijn, want geef een zondagmiddagamateur een paar tientjes en hij knalt die bal wel als eerste over de zijlijn.

Onmiddellijk moest ik denken aan een van mijn basketbalpartijtjes in de eredivisie. In een uitermate spannend duel stonden we met nog tweeënhalve minuut te spelen, zes punten voor. Totdat een teamgenoot maar liefst vier aanvallen achter elkaar de bal in de handen van de tegenstander gooide. Een grotere anticlimax bestaat er niet en we gingen met lege handen huiswaarts. Of er een Aziaat op de tribune zat, weet ik niet meer zo goed, maar nu snap ik pas waarom die teamgenoot na de wedstrijd zo’n zin had in babi pangang.

Wie zal het zeggen. Duidelijk mag zijn dat er een donkere schaduwwereld schuilgaat achter de sport, waarin geschoven wordt met bakken aan geld. De nostalgische waarde van de inhoud van die plastic bak zal er voor mij gelukkig niet minder om worden. Misschien ben ik wel op het juiste moment gestopt.

Romeijn Sadée

Categories:Categorieën:
Tags:

CommentsReacties

There are currently no comments.Er zijn geen reacties.

Post a Comment

Laat een reactie achter

Door een reactie te plaatsen gaat u akkoord met de verwerking van de ingevulde gegevens door Observant.
Voor meer informatie: Privacyverklaring
By responding, you agree to send the entered data to Observant.
For more info: Privacy statement

Naam (verplicht)

E-mail (verplicht)