Back to list All Articles Archives Search RSS Terug naar lijst Alle artikelen Archieven Zoek RSS

“Warte, Ich frag mal was der Isaac kostet!”

“Warte, Ich frag mal was der Isaac kostet!”

Photographer:Fotograaf: Loraine Bodewes

TEFAF 2016

MAASTRICHT. Je kunt het natuurlijk hebben over de tijdelijke opwaardering van het Maastrichtse autopark. Kijk, een antieke Jaguar E-type! Kijk, een Bentley, een Rolls Royce, een Tesla! Om maar te zwijgen van de pelotons duurdere Duitsers die elk jaar begin maart door de stad zoeven. Maar dat is een beetje flauw. De Tefaf is meer dan het - soms excentriek geklede - publiek dat erop afkomt. Een enorm pop-up museum, noemt het regionale dagblad het, en dat klopt wel. Een plek waar je onverwachte kunstenaars ontdekt, onverwachte kunstvormen ook. En onverwachte dialoogjes kunt optekenen.

Er klinkt Nederlands, Italiaans, Frans, Duits, Engels, Russisch en nog wat exotische talen die niet altijd even gemakkelijk te determineren zijn. Hier komt het gilde van de internationale kunstkopers, al dan niet ‘in opdracht van’. Een Engelssprekende vijftiger, bijna fluisterend: “Hoeveel kost die? Ik zoek voor iemand een winterlandschap.” Keurig donker pak, gedistingeerd golvend grijs haar. De man wijst op een Cornelis Kruseman. De galeriehouder van het Londense MacConnal-Mason, gespecialiseerd in 19e en 20e eeuwse kunst, hoeft de prijzen nauwelijks op te zoeken. Dit werk kost bijna tweeëneenhalve ton. Hij ziet de aarzeling bij de gast, wijst op een ander schilderij dat “actually quite cheap” is met 70 duizend euro, maar “ook dat valt toch nog buiten zijn budget”. Het vervolg van de onderhandelingen verloopt op steeds gedemptere toon, en dan wordt luistervink spelen wat al te gênant.

Even verderop hangt een Isaac Israels bij de Eindhovense Kunsthandel Bies: vooral negentiende eeuwse Nederlandse schilders. Het is een gezicht op de Scheveningse pier. Nee, niet het moderne betonnen ding dat daar al jaren lelijk en onderkomen staat te zijn, maar de ooit afgebrande pier naar Brits voorbeeld. Twee vlotte Duitse dames van rond de zestig drentelen heen en weer. “Warte, Ich frag mal was der Isaac kostet”, zegt de een maar de ander kijkt op het begeleidende bordje en ziet een cijfer staan, 43. “Guck, dreiundvierzig!” Keer duizend, denkt ze er automatisch bij, en ze klinkt al opgetogen. “Nein, hier ist ein zweiundvierzig, das ist nur das Nummer!” Even later meldt de galeriehouder dat de vraagprijs precies het dubbele is van 43, namelijk 86 duizend euro. Ze gaan mee, dieper de stand in. Want daar is altijd een hoekje met een tafel, soms zelfs in een apart hokje, waar de serieuze besprekingen kunnen plaatsvinden buiten de impertinente ogen en oren van buitenstaanders.

Bilpartij

Niet iedereen komt naar The European Fine Art Fair om iets te kopen. Sterker, de meerderheid komt om te kijken, of misschien wel om bekeken te worden, of zelfs dat niet. Zoals het jonge stel waarvan de man al wandelend enthousiast en langdurig de pronte bilpartij van zijn vriendin beknijpt en masseert. Geen enkele weerstand tegen haar ultrastrakke leggingachtige broek. Die man heeft dus helemáál geen zin om de pas ontdekte jonge Rembrandt te bekijken, waarvoor even verderop een heuse, zij het beschaafde oploop ontstaat omdat ze het kleine schilderijtje wel heel erg benauwd hebben opgehangen.

Na al het geweld van deze sectie met hevig kleurige oude en nieuwere Europese schilderkunst even ademhalen om de hoek. Bij een serie verfrissende waterverfjes in zwart, wit en grijs met taferelen uit de stierenarena, krachtig en vol beweging. Inderdaad, Picasso.

Wie er ooit van heeft gedroomd om een eigen Constable of Turner in zijn bezit te krijgen, kan op de Tefaf zijn slag slaan. Beide Engelse giganten hangen voor een schappelijk prijsje bij het Londense Lowell Libson. Turner voor 1,3 miljoen, Constable voor 320 duizend. De prijzen staan erbij, dat gebeurt op de Tefaf niet vaak. Goedkoop? Ja, want de heren halen als het een beetje meezit tientallen miljoenen. Wat is dan het probleem? Dat zijn de afmetingen. Constable zal zo’n tien bij vijftien meten, centimeters, voor de goede orde. Formaat ansichtkaart dus. En de bijna abstracte Turner? Dertig bij dertig.

Geld

Geld is hier een eeuwig thema. Bij Douwes Fine Art stapt een jongere vrouw binnen. “Ze kent de eigenaar. “Jij had me gebeld”, zegt die. “Ja, het ging om een erfenis. Ik had begrepen dat mijn vader elk jaar een schilderij mag schenken aan de kinderen, buiten de fiscus om. Maar voorlopig doen we er niets mee.”

Een ander eeuwig thema: mensen zijn de weg kwijt. Zeker nu dit jaar de opbouw van de beurs net iets benauwder is, of op zijn minst lijkt. De ‘straten’ zijn er nog, met klinkende namen als de Champs Elyseées, maar de pleinen op de kruisingen zijn kleiner en daarmee minder overzichtelijk geworden. En dus dolen mensen maar wat rond. Zoals het bejaarde stel dat enigszins gehaast om zich heen kijkt. Misschien hebben ze andere afspraken, moeten ze eigenlijk weg. De man: “Mag ik …?” De vrouw genereus: “Jij mag alles.” De man weer, geagiteerd: “Ja, maar ik wil wèl dat ding vìnden!” En met grote passen, voor zover de stramme motoriek dat toelaat, gaan ze nog één keer op zoek. Waarnaar mag joost weten.

We laten de juwelen, antieke, moderne en aziatische kunst, de meubels, moderne sculptuur, klokken en wat al niet, allemaal links liggen en gaan naar boven. O nee, nog even binnenlopen bij Shapero Rare Books. Drie Warhol-zeefdrukken vangen de blik, Grace Kelly, Ingrid Bergman en koningin, of was het toen nog prinses, Beatrix. Maar wat vooral intrigeert is de opstelling van de boeken in schuine kasten, volgens het patroon van een gigantische X. Enorme in leer gebonden folianten, soms opengeslagen op letterlijk schitterende kleurenprenten van vogels of stadsplattegronden. Nooit gezien hier. Vraag aan de galeriehoudster: “Staat u hier voor het eerst?” Antwoord: “Actually, we were here from the very beginning!” Oei, foutje. Maar toch niet met deze opstelling? “Nee, die is nieuw.”

Bogomazov

Naar boven dan maar. Daar bevindt zich nu de ‘tent’ van het Limburgse lifestyleblad Chapeau. Andere Limburgse spelers betalen er aan mee, ook de Universiteit Maastricht. Dan mag je daar namelijk gasten ontvangen en een drankje drinken. Maar er is weinig UM-volk vandaag tussen de provinciale hotemetoten. Wel een oud-SBE-decaan met iets wat op prosecco lijkt in de rechterhand, hij kijkt betrapt lachend op. Verderop treffen we een voormalig UM-leidsman, tevens kunstverzamelaar en niet bepaald onbemiddeld, die met zijn echtgenote even uitrust op een bankje. Hij was kort bij Chapeau binnengelopen, “heb daar wat handjes gedrukt en ben zo snel mogelijk weer vertrokken. Ik heb daar niets te zoeken hoor.” Op de beurs kijken ze rond “om te zien of we iets leuks zien, en dan komen we tegen het einde van de week weer terug. Want dan valt er beter te praten met de handelaren.”

Bij James Butterwick uit Londen spreekt men Russisch. En Engels gelukkig. Want de stand is geheel en al gewijd aan Alexander Bogomazov, en die onbekende meester blijkt prachtig werk te hebben gemaakt, schilderijen zowel als pen-, potlood en houtskooltekeningen. Deels in de tsaristische tijd, deels tijdens de revolutie, en nog een periode onder Lenin en Stalin. Hij stierf aan tbc in 1930, vijftig jaar oud. Veel kubistische motieven, ‘de Russische Picasso’ wordt hij ook wel genoemd, maar niettemin min of meer vergeten en niet lang geleden weer herontdekt. Gaat dat zien, zijn kleurgebruik, zeker in de onvolledige triptiek “De zagers” knalt van de wand af.

Op weg naar de uitgang wandelen twee mannen in druk gesprek langs. “Ach”, zegt de een, “tegenwoordig heeft elke bakker twintig schilderijen aan de muur hangen.”

 

 

 

Tefaf, Mecc, nog tot zondag 20 maart

Categories:Categorieën:
Tags:

CommentsReacties

There are currently no comments.Er zijn geen reacties.

Post a Comment

Laat een reactie achter

Door een reactie te plaatsen gaat u akkoord met de verwerking van de ingevulde gegevens door Observant.
Voor meer informatie: Privacyverklaring
By responding, you agree to send the entered data to Observant.
For more info: Privacy statement

Naam (verplicht)

E-mail (verplicht)