Back to list All Articles Archives Search RSS Terug naar lijst Alle artikelen Archieven Zoek RSS

“Wat vraagt die daar nou voor?”

“Wat vraagt die daar nou voor?”

Photographer:Fotograaf: Loraine Bodewes

Toen we in het MECC tijdens de kunstbeurs TEFAF aan het bekomen waren van het rondslenteren in de stands met moderne werken, kwamen we terecht in een cartoon van Peter van Straaten. Twee oudere, goed geklede heren zaten op een bankje en keken zorgelijk naar een foto van een schilderij op een oversized tablet. Vroeg de een: “Wat vraagt die daar nou voor?” Men kan zich zonder moeite de tekening voorstellen die Van Straaten daarbij zou maken. Met een schets van een standhouder in de verte. Staand naast een werk van Spitzenqualität. De werkelijkheid ging echter door. “Tweehonderdveertig”, sprak de ander. Zoals bekend, wordt in de handel in het duurdere segment, het woord duizend weggelaten. Sterker nog: hoe duurder, hoe eenvoudiger het taalgebruik. Kost iets drie, dan hebben we het over drie miljoen. Onze dag werd nog beter bij een galerie voor Nederlandse kunst van honderd jaar geleden. Daar liep een echtpaar weg. De man voorop, de vrouw er achter. “Heb je nou gevraagd wat die Isaac kost?”, sprak ze met nauwelijks onderdrukte wrevel. Isaac is Isaac Israëls. Een schilder die gemakkelijk meer dan 240 doet. Hierna beëindigden we tevreden onze pauze gewijd aan het kijken naar rijke en opvallende mensen. Terug naar de kunst.

Dit jaar waren er naar mijn indruk bij de buitenlandse kunsthandelaars veel werken van Joan Miro (Barcelona 1893-1983) te zien. Uiteraard geen grote, bekende schilderijen die in elke publicatie als iconisch worden beschreven. Wel kleinere. Vaak aquarellen of pastels. Vanaf ongeveer zijn dertigste heeft hij gewerkt op de grens van het surrealisme en de organische abstractie. Hij is de meester van indringende zwarte tekens met een achtergrond van kleurrijke ronde vormen. Toen ik de werken nauwkeurig bekeek, viel mij iets ongewoons op. Bij een galerie hing een prachtig exemplaar uit 1949. Met een passende, naar ik aanneem originele lijst. Mooi, donkerbruin/zwart. Gaaf, maar wel met slijtage na zoveel jaren. Bij de buurman hingen ook enkele stukken. De passende lijsten waren op het glanzende af, zwart gelakt. Ook zeventig jaar oud? En was de Miro misschien ook behandeld? Op kleine schaal deed zich het probleem van restauratie voor: herstellen in oorspronkelijke staat, of alleen schoonmaken en beschadigingen opknappen. Onder de indruk van de Miro uit 1949 neig ik meer en meer naar het gaaf houden van kunst, maar wel de ouderdom erkennen.

Hans Philipsen

 

 

 

 

          

Hans Philipsen is oud-rector van de UM

Categories:Categorieën:
Tags:

CommentsReacties

There are currently no comments.Er zijn geen reacties.

Post a Comment

Laat een reactie achter

Door een reactie te plaatsen gaat u akkoord met de verwerking van de ingevulde gegevens door Observant.
Voor meer informatie: Privacyverklaring
By responding, you agree to send the entered data to Observant.
For more info: Privacy statement

Naam (verplicht)

E-mail (verplicht)

CAPTCHA Afbeelding
Enter the code shown above: