Back to list All Articles Archives Search RSS Terug naar lijst Alle artikelen Archieven Zoek RSS

Toeristen, nieuwkomers en echte Maastrichtenaren

Toeristen, nieuwkomers en echte Maastrichtenaren

Medewerkerscolumn

‘Van mij mogen ze nu wel weer terug naar huis’, hoorde ik mezelf mopperen afgelopen week, toen ik voor de derde keer in een week van mijn fiets werd gereden door een dikke, glimmende auto met buitenlandse kentekenplaat. De getinte ramen verhinderden een blik op de bestuurders, maar het waren ongetwijfeld TEFAF-klanten, of bezoekers van die idiote polowedstrijden op het Vrijthof. Of allebei. Ik moest lachen om mezelf. Een Mestreechteneer-momentje, noemen wij dat thuis. Het gebeurt me steeds vaker de laatste tijd, blijkbaar voelt deze stad waar ik nu ruim twaalf jaar woon steeds meer als mijn stad.

Ben ik dan een ‘echte Maastrichtenaar’ geworden? Dat is een lastige vraag. Ik heb weliswaar een Maastrichtse vader, maar ik ben hier niet geboren en getogen en ik spreek geen Mestreechs. Geen echte Sjeng, dat is duidelijk. In dit soort discussies merken geboren Maastrichtenaren vaak op dat de komst van de universiteit en het academisch ziekenhuis met zijn vele nieuwkomers goed is geweest voor de stad. Dat is fijn om te horen. Maar toch: als er straks alleen nog maar Hollenders en boetelenders in de stad wonen, wat blijft er dan nog over van Mestreech? Zijn geboortegrond en taal de enige criteria voor het Maastrichtenaarschap, of kunnen die nieuwkomers ook ‘echt’ worden?

De vraag wat een echte Maastrichtenaar is, is eigenlijk de verkeerde vraag. De onderliggende vraag is van wie de stad eigenlijk is. Mijn redenering zou als volgt zijn. Allereerst is de stad meer van de inwoners dan van de toeristen. Daar zal niemand het mee oneens zijn. En dus moeten wij inwoners de voorwaarden voor de instroom van toeristen bepalen. Ik zou zeggen: geen gedonder meer met kerststalletjes, kermisattracties en andere lelijke bouwsels op ons mooie Vrijthof, en SUV’s en andere te grote auto’s komen de stad niet meer in, maar daar denken sommigen van u vast anders over. Hoe dan ook: we moeten het er wel met elkaar over hebben. Anders krijgen we Amsterdamse toestanden (en rijden ze nog eens een kind omver).

En een tweede element is: iedereen die hier woont, mag meepraten, Sjeng of niet. Moet meepraten misschien zelfs. Over het toerisme en wat we wel en niet op het Vrijthof doen, over vluchtelingenopvang, over drugsbeleid en drugsoverlast, over studentenhuizen en leefbaarheid in de wijken, etc. En wie weet, als de rijksoverheid in het huidige tempo taken en middelen naar de gemeenten blijft afstoten, praten we over tien of twintig jaar over verplicht inburgeren in het Mestreechs. Inbörgere bedoel ik. Het zal mij benieuwen.

Klaartje Peters, bijzonder hoogleraar lokaal en regionaal bestuur

Categories:Categorieën:
Tags:

CommentsReacties

There are currently no comments.Er zijn geen reacties.

Post a Comment

Laat een reactie achter

Naam (verplicht)

E-mail (verplicht)

CAPTCHA Afbeelding
Enter the code shown above: