Back to list All Articles Archives Search RSS Terug naar lijst Alle artikelen Archieven Zoek RSS

Deze keer maar niet

Deze keer maar niet

Photographer:Fotograaf: Simone Golob

Deze keer maar niet.

Want ik zou het nog even hebben over een cover van het Amsterdamse universiteitsblad Folia, tevens het blad van de Hogeschool van Amsterdam, waarop blote borsten prijkten. Het verwees naar een artikel binnenin. Bij de HvA denken ze dat aankomende studenten en hun ouders daarvan schrikken en halen ze het blad bij de open dag uit de bakken. “Deze cover geeft niet weer wie we zijn”, zegt de voorzitter van de faculteit onderwijs en opvoeding. Ik wil niet eens meer weten wie ze dan wèl zijn.

Je zou er als mens en zeker als academicus treurig van worden, ware het niet dat ‘treurig’ deze week weer een heel andere dimensie heeft gekregen. Dus die borstencover; deze keer maar niet.

Want ik kijk televisie en zie stofwolken in een vertrekhal, en rook bij de uitgang van een metrostation. Iets meer dan honderd kilometer van Maastricht. En bedenk: wat zijn we blij dat we in een rustige provincieplaats leven, eentje van wie het bestaan nog nauwelijks tot de gemiddelde jihadist is doorgedrongen.

Op de televisie een jonge vrouwelijke arts die zichtbaar lachend door het leven gaat. Ze doet moeite om die lach te maskeren want wat ze vertelt, is niet om te lachen. Uit de auto gestapt bij het metrostation waar ze toevallig langsreed, slachtoffers geholpen. Ze pakte iemands arm en merkte dat die nog maar met een paar draadjes aan het lichaam vastzat. Ze boog zich over een vrouw wier darmen naar buiten waren gekomen. Plus de baarmoeder. Waar iets in zat. “Ik denk dat ze zo’n drie weken zwanger was.”

Een metroreiziger schetst de hel van Dante: het stof, de duisternis, schuifelende mensen die de tunnel uit lopen, terug naar waar ze vandaan kwamen. Een ooggetuige van het bloedbad in de Zaventemse vertrekhal wist na de eerste explosie meteen dat het om een bomaanslag ging, commandeerde zijn vrouw en zichzelf plat op de grond en bleef daardoor buiten bereik van de spijkerbom die meteen daarna afging. Toen hij wegliep waadde hij tussen doden en gewonden door. Je zag: hij zou slecht slapen die nacht. 

Deze keer maar niet. Niet over de kwaliteit van de berichten die ons College van Bestuur de laatste tijd de wereld instuurt. Daar viel deze keer namelijk helemaal niets op aan te merken. Integendeel, kort, helder, met het juiste gevoel en ook nog praktisch, want UM’ers die door de situatie in Brussel problemen ondervinden, op wat voor manier dan ook, kunnen zich melden.

Die problemen zijn niet ondenkbaar, want Brussel is vlakbij en we hebben er vele banden mee. Ankara is niet vlakbij. Op de televisie zie ik mensen die verontwaardigd zijn dat een aanslag in Ankara niet zo veel reacties losmaakt als eentje in Brussel of Parijs. Dat we daarom hypocriet zijn. Maar je bent niet hypocriet als je rouwt om je eigen moeder, man, kind, buurman zelfs, en minder om die van een ander. Wat veraf is, is nu eenmaal niet dichtbij.

Deze keer maar niet. Geen grappen over Germanicus of onze joggende rector, of over dat we nu toch echt te veel oestrogeen aan de top krijgen met weer een vrouwelijke decaan. Zelfs niet over een zekere Dion Graus die wil dat moslims niet meer op vlieghavens mogen werken. Alsof de terroristen daar werkten. Volgende stap: een algeheel vliegverbod voor moslims. Daarna: een algeheel verbod op moslims. Briljant idee. Maar praktischer zou zijn: een verbod op Graus en Graus-achtigen.

Ach, deze keer maar niet.

 

Albert Bergbroeder

 

Categories:Categorieën:
Tags:

CommentsReacties

There are currently no comments.Er zijn geen reacties.

Post a Comment

Laat een reactie achter

Door een reactie te plaatsen gaat u akkoord met de verwerking van de ingevulde gegevens door Observant.
Voor meer informatie: Privacyverklaring
By responding, you agree to send the entered data to Observant.
For more info: Privacy statement

Naam (verplicht)

E-mail (verplicht)

CAPTCHA Afbeelding
Enter the code shown above: