Back to list All Articles Archives Search RSS Terug naar lijst Alle artikelen Archieven Zoek RSS

Vlaamse monumenten van de dood

Vlaamse monumenten van de dood

Photographer:Fotograaf: Loraine Bodewes

Een tijdje terug belaagde een verslaggever Peter Sagan, wereldkampioen wielrennen op de weg, met de vraag hoe het toch kwam dat hij nog nooit een monument had gewonnen. Ik ben geneigd de verbale ruis om me heen letterlijk te nemen. Ik begon mij al voor te stellen dat een winnaar van een Vlaamse kasseienklassieker begiftigd zou worden met een antieke zuil. De vloed van nieuws over het wielervoorjaar hielp mij uit de droom. Een monument is een wedstrijd die al sinds de Eerste Wereldoorlog wordt verreden, en zo’n honderd punten voor de winnaar oplevert in zijn wereldrating. Een renner als Sagan kan tweeënzeventig keer tweede worden, het blijft een ijdele inspanning zolang je geen monument hebt gewonnen. Sagan heeft sinds zondag zijn monument te pakken. Hij won met groot gemak. Aan het eind zelfs op één wiel. Van de andere drie favorieten uit het tweehonderd man grote peloton werden Cancellara en Vanmarcke tweede en derde. De vierde, Van Avermaet, werd afgevoerd naar het ziekenhuis. Hij was niet de enige.

Ooit gehoord van publieke evenementen waarbij binnen een week twee doden vallen en ruim meer dan tien deelnemers in de ambulance terechtkomen? Waarbij de organisatie nooit langer dan een minuut voor aanvang van het volgende monument bij de ongelukken stil blijft staan? Waarbij weinig van de toezichthoudende overheden wordt vernomen? Die evenementen bestaan in het wielrennen. Daar mag officieel wat bij het kickboksen, topvoetbal of popfestivals tot maatregelen leidt. Een jonge renner rijdt achter in het peloton. Bidons halen. In de mêlee slaat hij samen met collega-knechten tegen de grond. Een ervaren motard die er vlak achter rijdt, kan niet meer ontwijken. Zijn motor komt ongelukkig terecht. Van schuld is geen sprake, wel van oorzaken. Mensen, maar vooral organisaties zoeken naar die ene oorzaak waar ze zelf buiten staan. Er rijden teveel motoren in de race. Bestuurd door nog onervaren motards. Als ervaren toeschouwer wil ik dat wel beamen. Toch is er meer aan de hand. Bij de meeste valpartijen zijn geen motoren betrokken. Van Avermaet viel omdat hij of een van zijn knechten een stoeprandje of richeltje raakte. Daarna vallen in de drukte renners als dominostenen. Eén simpele oplossing kent iedereen: minder renners in het peloton. Om te beginnen van tweehonderd naar honderd. Hoe? Dat mag de sector zelf uitzoeken. Wie kan genoegen nemen met monumenten van de dood?

 

Hans Philipsen

 

 

Hans Philipsen is oud-rector van de UM

Categories:Categorieën:
Tags:

CommentsReacties

There are currently no comments.Er zijn geen reacties.

Post a Comment

Laat een reactie achter

Door een reactie te plaatsen gaat u akkoord met de verwerking van de ingevulde gegevens door Observant.
Voor meer informatie: Privacyverklaring
By responding, you agree to send the entered data to Observant.
For more info: Privacy statement

Naam (verplicht)

E-mail (verplicht)

CAPTCHA Afbeelding
Enter the code shown above: