Back to list All Articles Archives Search RSS Terug naar lijst Alle artikelen Archieven Zoek RSS

Het einde

Het einde

Photographer:Fotograaf: Simone Golob

Ik wist niet dat een internetpagina zo lang kon zijn. De middelvinger van het meisje naar wier scherm ik al geruime tijd zit te staren blijft maar in een constante cyclus heen en weer bewegen over het scrolwiel van haar muis. Maar lezen doet ze niet. Dat kan niet anders. Het ritmische gescrol is daarvoor te constant, de beweging te automatisch. Plotseling klinkt er een meisjesstem die het midden houdt tussen gefluister en geschreeuw. Haar vriendin komt poolshoogte nemen. “Fluisteren zou toch eigenlijk de makkelijkste manier van communiceren moeten zijn,” schiet er door me heen, “want dan ontspan je je stembanden toch juist?” Maar de herinnering aan welke studieruimte dan ook doet me anders vermoeden. Lastig. Straks maar even googelen.

Naast het meisje zit een jongen. Het sterk geurende energiedrankje dat in een blikje naast hem staat heeft duidelijk de weg naar zijn benen al gevonden. Die staan werkelijk geen moment stil. De pijpen van zijn broek schuren driftig tegen elkaar aan; het resultaat is een zacht maar doordringend geluid. Geestdriftig vooroverleunend probeert hij zijn hersenen te dwingen de informatie op het computerscherm op te nemen. Op het scherm een PowerPoint slide. Een typisch exemplaar gemaakt door een professor die uit pure wanhoop voortaan het benodigde lesmateriaal maar in hapklare brokken in bulletpoints aan zou dienen. Het is een beeld dat ik alleen nog herken van vervlogen tijden. Al minstens twee jaar geleden moet het voor het laatst zijn geweest dat ik tentamens leerde van een setje slides.

Naarmate de dagen verstrijken verschijnen er steeds meer rusteloze studenten. Dat kan maar een ding betekenen: de tentamens komen er weer aan. Rechten, economie, arts & culture, alles komt voorbij. En de blikjes, die zijn alom aanwezig. Dat geldt trouwens ook voor het op en neer schuddende been. Het lijkt wel of het tot de lesstof behoort.

Maar na weken van toenemende drukte zijn de tentamens opeens voorbij. Een stilte die een doorgewinterde Zenboeddhist met een goedkeurend knikje in zich op zou nemen krijgt weer de overhand. Hier en daar nog een verdwaalde scriptieschrijver, af en toe starend naar een willekeurig punt in de ruimte. Een ruimte die door het verlaten van de studentenmassa zijn indrukken heeft gewist, zoals de zee die een baai verlaat bij het keren van het tij.

En als een donderslag bij heldere hemel dringt het tot me door. Mijn studententijd loopt nu toch ècht op zijn einde.

Arjen van der Heide

Categories:Categorieën:
Tags:

CommentsReacties

There are currently no comments.Er zijn geen reacties.

Post a Comment

Laat een reactie achter

Door een reactie te plaatsen gaat u akkoord met de verwerking van de ingevulde gegevens door Observant.
Voor meer informatie: Privacyverklaring
By responding, you agree to send the entered data to Observant.
For more info: Privacy statement

Naam (verplicht)

E-mail (verplicht)