Back to list All Articles Archives Search RSS Terug naar lijst Alle artikelen Archieven Zoek RSS

“Flirten? Daar ben ik helemaal niet mee bezig. Ik heb een heel leuke man"

“Flirten? Daar ben ik helemaal niet mee bezig. Ik heb een heel leuke man"

Photographer:Fotograaf: Loraine Bodewes

zing, vecht, huil, bid, lach, werk en bewonder

Netty Bekkers-Vos  (1968, Huizen)/ afdelingshoofd klantmanagement en communicatie UM-Sport/ getrouwd met Bas Bekkers (cardioloog MUMC), samen een zoon (Sam, 17) en dochter (Merel, 15)/ woont in Maastricht

Ik heb een dubbele achternaam. Ik heette dertig jaar Netty Vos. Na mijn trouwen nam ik ook de naam van mijn man aan, als teken van verbondenheid. De hele wereld mocht en mag weten dat Bas en ik samenzijn. We zijn getrouwd voor de kerk, tijdens een oecumenische dienst. Hij is katholiek, ik protestant. Onze kinderen hebben we niet laten dopen, een kerkelijk huwelijk was genoeg vonden wij, dat telt voor ons ook voor alles wat daaruit voortkomt. En nee, we geloven niet meer.
Een dag niet gesport is een dag niet geleefd. Nee hoor, al houd ik erg van sport. Ik kreeg het met de paplepel ingegoten. Mijn moeder – inmiddels 71-  is gymnastiekleidster en al heel jong ging ik met haar mee naar de vereniging. Ik hield van turnen, de variatie – brug, evenwichtsbalk, lange mat – vond ik leuk. Mijn favoriet was de vrije oefening op muziek. Al snel, ik was een jaar of acht, negen, hielp ik mee met de kleutergym. Die combinatie van zelf sporten en lesgeven is een rode draad in mijn leven: tijdens mijn studie bewegingswetenschappen in Maastricht volgde ik een cursus voor gymnastiekleider – ook hier trok het bewegen op muziek me - en ging ik aan de slag bij een lokale vereniging. Later volgde een aerobicsopleiding in Amsterdam en nu zit ik al weer tien jaar bij UM-Sport. Ik geef nog wekelijks een paar lessen, superleuk, al zou ik zelf wel meer willen sporten. Ik kom niet verder dan drie tot vier uur per week.
Als ik een ding aan mezelf mocht veranderen, dan … is het mijn perfectionisme. Dat zit me soms in de weg. Op het werk ( thuis heb ik dat niet zo) wil ik altijd alles voor 120 procent doen. Het is heerlijk om iets goed af te leveren en daarvoor waardering en erkenning te krijgen. Ik neem daarom niet snel met minder genoegen en dat is niet altijd handig, ik vraag veel van anderen. Ik zou vaker moeten zeggen: goed is goed genoeg. En ik moet accepteren dat ik me niet met alles kan bemoeien, ook al vind ik het nog zo leuk. Ik moet nog meer delegeren en loslaten.
Ik ga de confrontatie niet uit de weg. Klopt. Als iets mij raakt, dan zeg ik daar iets van. Ik zorg wel dat ik goede argumenten heb en maak echt niet van alles een punt. In ons team kunnen mensen daar goed tegen, ze kennen me en weten wat ze aan me hebben. 
Favoriete uitje met de kinderen? Fietsen. Toen ze klein waren maakten we al tochtjes naar de opa’s en oma’s, toch zo’n 350 kilometer, overnachten in B&B’s. Vorig jaar hebben we met zijn vieren de Mont Ventoux beklommen. De mannen vanuit Bedoin, de zware opgang, de vrouwen vanuit Sault, de lichtere opgang. Geluk zit in de kleine dingen, samen een ooievaar zien, samen door de regen, samen heel ver omfietsen omdat het pontje niet meer vaart. 
Grootste angst? Dat er iets met mijn kinderen gebeurt. Een ongeluk of dat ze de rem met alcohol of drugs niet weten te vinden. Je kunt ze heel veel meegeven, maar uiteindelijk moeten ze zelf de keuzes maken.
Over vijf jaar … hoop ik nog steeds een leuke baan te hebben bij de UM. Dat hoeft niet per se UM-Sport te zijn. De kinderen zijn dan de deur uit, misschien ga ik weer een opleiding doen, een MBA of een communicatieopleiding.
Kroket of frikandel? [Grinnikt] Kroket, daarvan heb ik nog enig idee wat er in zit.
Grootste verdriet? Ik was twaalf toen een broer van mijn vader crashte met zijn vliegtuig. Hij was piloot bij de luchtmacht en maakte een noodlanding op zee. Zijn dood had een enorme impact op onze familie. Martin was pas 26, een nakomertje. Hij paste vaak op ons en was me heel dierbaar. Ik zie me nog in de begrafenisauto zitten, stapvoets achter de kist terwijl de dodenmars klonk. Mijn vriendinnen stonden langs de kant van de weg. Hij is met militaire eer begraven.
Wat is het geheim van een goed huwelijk? Geven en nemen, elkaar accepteren zoals je bent. Het gaat niet vanzelf, je moet tijd blijven maken voor elkaar. Wat ik onze kinderen hierin leer? Dat het goed moet voelen. Zo niet, dan moet je verder zoeken. En dat je open moet staan en bereid moet zijn je te laten verrassen. Ik leerde Bas een dag na mijn afstuderen kennen en wist na een paar maanden dat het goed zat. We liepen samen door de stad, ik had zijn trui om mijn schouders en dacht: dit is het. Flirten maakt het leven leuker. [Beetje verontwaardigd] Daar ben ik helemaal niet mee bezig. Ik heb het veel te druk en heb bovendien een heel leuke man. Hij is een denker, maar ook heerlijk impulsief. Hij heeft iets intrigerends. Hij is net als ik actief. Toen hij promoveerde kreeg ik een nieuwe wielrenfiets omdat er eindelijk weer tijd was om dingen samen te doen.
Limburg went nooit voor een Noord-Hollandse. Jawel, Maastricht heeft ons veel gebracht. Ik heb er gestudeerd, heb Bas hier leren kennen, ben hier getrouwd, onze kinderen zijn er geboren, we werken hier. Als ik dialect hoor kijk ik al niet meer op. Ik ben hier thuis.
Studenten van vandaag zijn … heel verschillend. De buitenlanders zijn heel actief en leergierig. Je merkt dat ze heel bewust voor een studie en een land hebben gekozen. Ze zijn perfectionistisch en willen eruit halen wat er in zit. Zij maken een heel andere start dan Nederlanders die vaak minder bewust een keuze hebben gemaakt. Ik vind het leuk om met jonge mensen te werken, onze hele balie wordt door hen gerund, ze houden je jong.
Innerlijke leeftijd? Twee maanden geleden had ik nog 39 gezegd. Een leeftijd waarop je een beetje snapt waar het in het leven om gaat. De drukke fase met de kinderen is achter de rug, je weet wat je wilt in je werk. Maar nu is het 41. Ik merk dat ik langer tijd nodig heb om te herstellen, ik heb langer spierpijn na een avondje squash.
Beschrijf jezelf in vijf karaktertrekken: Stabiel, optimistisch, energiek, zorgzaam en sportief. Sporthal af, eindelijk rust. [Grinnikt] Nee, wat nu komt de Faculty Fight er aan en is het zaak dat we alle studenten aan de sportkaart krijgen.

Tags:

CommentsReacties

There are currently no comments.Er zijn geen reacties.

Post a Comment

Laat een reactie achter

Door een reactie te plaatsen gaat u akkoord met de verwerking van de ingevulde gegevens door Observant.
Voor meer informatie: Privacyverklaring
By responding, you agree to send the entered data to Observant.
For more info: Privacy statement

Naam (verplicht)

E-mail (verplicht)