Back to list All Articles Archives Search RSS Terug naar lijst Alle artikelen Archieven Zoek RSS

“Ik heb van mijn vrouw geleerd om meer vanuit mijn gevoel te handelen”

“Ik heb van mijn vrouw geleerd om meer vanuit mijn gevoel te handelen”

Photographer:Fotograaf: Loraine Bodewes

zing, vecht, huil, bid, lach, werk en bewonder

Hans Savelberg (Heerlen, 1962)/ bijzonder hoogleraar ‘academisch onderwijs in beweging’, opleidingsdirecteur biomedische wetenschappen/getrouwd met Anne, 3 dochters (Maud en Lotte 20, en Angelique 17)/woont in Weert

 

Als ik één ding aan mijn lijf mag veranderen: Qua pijntjes en blessures mag ik niet klagen. Wel heb ik af en toe een oogontsteking, een symptoom van het syndroom van Bechterew, een auto-immuunziekte waarbij vooral gewrichten en de wervelkolom ontstoken kunnen raken. Gelukkig heb ik er relatief weinig last van.
Ik erger me groen en geel aan… Mensen die roepen dat vluchtelingen ‘hier iets komen halen’, al dat geklaag. Ik vind dat we mensen die huis en haard hebben achtergelaten, moeten helpen. En tuurlijk, ik begrijp goed dat we niet iedereen een onderkomen kunnen bieden, maar die antivluchtelinghouding zorgt alleen maar voor meer problemen. Het wakkert antiwesterse sentimenten aan. Die strijd tussen religies is natuurlijk niet nieuw. Ik lees nu De hand van Fatima van Ildefonso Falcones over de onderdrukking van moslims in zestiende-eeuws Spanje. Ze pikken het niet langer en komen in opstand tegen de christenen.
Als kind kon ik al niet stilzitten: Nee, dat is niet zo. Als ik geconcentreerd bezig was, thuis of op school, kon ik rustig op mijn stoel blijven zitten. Ik hield van lezen en tekenen. Maar ik heb ook eindeloos gevoetbald op straat en op het veld. Ik stond met mijn neefje in de achterhoede van FC Hoensbroek. We hadden altijd discussie over buitenspel. Ik was een speler van de lange passes en had overzicht, in ieder geval in mijn verbeelding. Na mijn veertiende ben ik bij de ‘top amateurs’ van EHC in Hoensbroek gaan spelen. Een jaar later stopte ik ermee, het werd me allemaal te serieus. Ik was geen man van de overtredingen, dat was niet mijn stijl. Maar op de een of andere manier vonden ze dat op dat niveau erbij horen. Mijn voorbeeld is Ruud Krol, de man van de lange passes. Na het overlijden van Johan Cruijff werd er een top-vijf van mooiste doelpunten samengesteld. Drie van de vijf keer zat de bal erin omdat Krol de voorzet gaf. Toen de voetbalfase voorbij was, ben ik gaan volleyen en tennissen. En ik wist: als ik ga studeren, ga ik bij een roeiclub. En zo geschiedde, in Amsterdam.
Katja’s bodyscan of Nieuwsuur? Ik kijk vaak naar Nieuwsuur, maar ik vind Katja’s programma [een serie van de KRO waarin Katja Schuurman haar lichaam ter beschikking stelt aan de wetenschap] ook erg leuk. Die wetenschappelijke benadering bevalt me. Het had weinig gescheeld of onze groep had er zelf in gezeten. We hebben met de programmamakers over het thema ‘beweging’ gediscussieerd, maar uiteindelijk was het qua planning niet handig en zat de serie ook al erg vol.
Ik kom tot het tweede couplet van het Wilhelmus. Nee, ik red niet eens het eerste. [Hij begint te zingen en stopt na een paar regels]. Vraag je dit omdat ik eerder in Observant heb verteld over het Russische volkslied? Dat vind ik erg mooi. Ik schaatste een keer met vrienden in Inzell waar op dat moment ook een groep Russen trainde op de klanken van het volkslied. Prachtig. Ik ben een muziekliefhebber. Ik heb altijd muziek op de achtergrond. Thuis drum ik een beetje. Gelukkig wonen we aan het einde van de straat in een vrijstaand huis.
Eindelijk hoogleraar! Nee, niet eindelijk. Ik ben heel blij met mijn leerstoel [sinds december 2015], maar ik ben niet gaan studeren om hoogleraar te worden. Ik weet nog dat ik als scholier de trap op liep en gefascineerd was door de manier waarop mijn lichaam bewoog. Na mijn studie bewegingswetenschappen kon ik gaan promoveren, ik werd onderzoeker in Utrecht en verhuisde naar Maastricht voor een leuke baan. Zo komen er allemaal dingen op je pad. Ik heb plezier in mijn werk. Vaak vragen studenten wat ze kunnen worden na de opleiding biomedische wetenschappen en dan zeg ik: ‘Dat weet ik niet. Kies iets wat je nu leuk en boeiend vindt, maar morgen ook nog.’ Mocht ik een volgend leven krijgen, dan ga ik voor een carrière in de architectuur. Lijkt me geweldig.
Een man heeft het zwaar in een huis vol vrouwen: Nee hoor, ik ben het niet anders gewend, ik woonde vroeger met een zus in huis. Mijn vrouw en ik hebben een goede band met onze dochters; twee zijn er al het huis uit, in september volgt de derde. In 2012 waren we een week in Londen tijdens de Olympische Spelen. Dat was speciaal, zo’n fijne sfeer! We hebben een roei- en volleybalwedstrijd gezien, wielrennen op de weg en twee hockeywedstrijden. Nederland stond in de finale tegen Engeland, we wonnen met 9-2.
Ik hoor het nog vaak: ‘Hé, Hans van het slenteren’. Niet iedere dag, maar wel regelmatig. Drie jaar geleden was er veel aandacht naar aanleiding van ons artikel over slenteren in Plos One. We stelden de Nederlandse beweegnorm ter discussie die inhoudt dat je elke dag een half uur intensief moet bewegen. Uit ons onderzoek bleek namelijk dat dagelijks meer staan en bewegen, bijvoorbeeld slenteren, beter voor je gezondheid is dan een uur intensief sporten. Mijn leerstoel haakt daarop in: academisch onderwijs in beweging. Wat kun je doen aan de UM op dit gebied? Meer statafels op kantoren, staande onderwijsgroepen? Staan tijdens een onderwijsgroep zorgt voor meer creativiteit en een andere groepsdynamiek.
Zomer- of winterfan? Winter. Hoe meer ijs en sneeuw, hoe beter. Ik ben een schaatser. Ik weet nog precies de dag en het jaar dat ik voor de eerste keer op het ijs stond: 16 februari 1970. Ik woonde dicht bij de droomvijver van Kasteel Hoensbroek. Mijn moeder bond me de schaatsen stevig onder zodat ze niet los gingen. In mijn herinnering heb ik uren geschaatst. Mijn vader kwam eens kijken of ik er niet doorheen was gezakt.
Ik kan heel goed tegen kritiek. Nee, dat is een van mijn valkuilen. Ik wil er van leren, maar ben ook geneigd om meteen de verdediging in te gaan. Ik wil alles goed doen, vind het belangrijk wat mensen van me vinden. De opleiding biomedische wetenschappen scoort al een tijdje niet zo goed in de rankings. Het liefst wil ik zo snel mogelijk de problemen oplossen. Daar komt mijn ongeduld om de hoek. Gelukkig heb ik op dat gebied veel geleerd van mijn vrouw die haptotherapeute is. Zij helpt me meer om vanuit mijn gevoel te handelen. Academici zitten veel in hun hoofd, ik in elk geval wel.
Eens een Limburger altijd een Limburger. Ik voel me niet in de eerste plaats Limburger hoewel ik hier wel geboren en getogen ben. Met mijn moeder en zus spreek ik nog altijd dialect, maar ik kan me niet herinneren dat ik dat met iemand anders uit het dorp deed. Er woonden in de mijnstreek heel wat mensen uit Den Haag en elders. Bij de bakker bestelde ik altijd in het Nederlands een brood. Die Calimero-houding van Limburgers vind ik niet nodig. We zijn toch niet minder dan de rest?

Tags:

CommentsReacties

There are currently no comments.Er zijn geen reacties.

Post a Comment

Laat een reactie achter

Door een reactie te plaatsen gaat u akkoord met de verwerking van de ingevulde gegevens door Observant.
Voor meer informatie: Privacyverklaring
By responding, you agree to send the entered data to Observant.
For more info: Privacy statement

Naam (verplicht)

E-mail (verplicht)