Back to list All Articles Archives Search RSS Terug naar lijst Alle artikelen Archieven Zoek RSS

Klein studentenleed

Klein studentenleed

Photographer:Fotograaf: Simone Golob

Germanicus riep me laatst weer eens bij zich. Of ik zo vriendelijk zou willen zijn me met het dagelijkse kleine leed van de student te bemoeien. Hij was in een filosofische bui. Mijmerde wat over de hiërarchie in leed die sommige mensen aanleggen waardoor het kleinere leed achter een muur van schaamte verdwijnt omdat niemand het nog durft te melden. Volgt u me nog? Hij gaf een voorbeeld: “Ick zit op de sofa met mein frau en op de televisie sehe ich fluchtlingbootjes. Als ich dan tot beispiel zahneschmerz heb, dann vertel ik het niet aan mijn liebling want dan bekomme ich die wind van vorn, versta jij? Dann sagt ze das ich niet so moes sauern en das het auch meine eigene schuld is weil ik zuviel bonbone esse. Maar inzwischen verreckke ich van die pein, und das ist natuurlich een reales probleem, nah, das sollen we niet oentkennen, nicht?”

Ik antwoord dat ik het geheel met hem eens ben en dat ik hem beklaag dat hij zijn  lichamelijke pijntjes niet met de echtgenote kan bespreken (ik doe immers niet anders) maar hij onderbreekt me, zegt dat het maar een voorbeeld is en dat hij over mijn pijntjes helemaal niets hoeft te horen en dat ik als de sodemieter - zijn beheersing van het Nederlands taaleigen gaat echt met sprongen vooruit! - an die arbeid moet.

Dus ik begeef me naar Randwijck waar ik vertwijfelde studenten voor de opbergkluisjes aantref. Eentje studeert hier al jaren en weet me half in tranen te vertellen dat er weer gedonder is. Het verhaal is wat onsamenhangend maar het komt erop neer dat die dingen vroeger om de haverklap dicht bleven zitten als ze open moesten en omgekeerd. Dat er spullen gejat werden. Dat er na veel gezeur nieuwe deurtjes zijn geplaatst en dat nu blijkt dat Pietje met zijn eigen sleutel in het kluisje van Marietje kan. Of iets dergelijks. Dus ik troost het meiske met een welgemeende knuffel en zeg dat ik het op zal nemen met de gebouwenbeheerder, een trotse maar wat moeilijk bereikbare Fries. Het meisje weent nu hartverscheurend en zegt dat het hele facultaire bestuur en alle mogelijke beheerders er al op zijn aangesproken. Dus ik beloof haar dat ik het een niveautje hoger zal tillen. Naar de man die als geen ander begrip heeft voor klein menselijk leed. Als ik zijn naam noem breekt achter de tranen een lach door.

De volgende klus. Opnieuw klein studentenleed. Bij rechten, bij psychologie, bij de economen alias bedrijfskundigen, overal borrelt het. Pasen is nog maar koud voorbij of ze zijn al met Kerstmis bezig. Zijn ze allemaal ineens in de Heer? Welnee, ze maken zich druk over hun vlucht naar huis. Want 24 december valt op een zaterdag en als ze vrijdag nog toetsen hebben is het te laat voor de goedkopere vluchten naar Bratislava of Passau of Berlijn dus dan zijn ze èn een smak geld kwijt èn waarschijnlijk ook nog te laat voor het familiediner. Gevolg: ontwrichte gezinnen en dito portemonnees. Dat kan de UM toch niet op haar geweten hebben? Deze keer neem ik me voor om de studenten streng toe te spreken. Zal ze herinneren aan de kerstgedachte, de èchte, dat Jozef en Maria dagen moesten reizen en er nergens plaats was in de herberg. Dat die zich niet druk maakten om de tarieven van boevenfirma’s als Ryanair. Dat die op kerstavond al blij waren met een wortel en een bordje linzen. Dat Jozef en Maria vooral oog hadden voor het grotere plaatje, en dat ze in dat licht alle tegenslag gelaten over zich heen lieten komen. En dat de moderne student daar nog wat van kan leren.

Echt, ik weet zeker dat ze me voor deze levensles warm zullen bedanken.

Albert Bergbroeder

Categories:Categorieën:
Tags:

CommentsReacties

There are currently no comments.Er zijn geen reacties.

Post a Comment

Laat een reactie achter

Naam (verplicht)

E-mail (verplicht)

CAPTCHA Afbeelding
Enter the code shown above: