Back to list All Articles Archives Search RSS Terug naar lijst Alle artikelen Archieven Zoek RSS

Game, Set en Match: de sporthal komt eraan

Game, Set en Match: de sporthal komt eraan

Photographer:Fotograaf: Satijnplus

MAASTRICHT. “We hebben uit allerlei hoeken en gaten van de universiteit mailtjes gekregen om ons te feliciteren. Van de afdeling Inkoop tot het UCM. Ontzettend leuk, zo zie je hoe het leeft, een sporthal. En wij zijn héél erg blij.”

Ze herhaalt het nog een paar keer, en het is haar aan te zien. Birgitte Hendrickx, hoofd van UM-sport, heeft de afgelopen jaren menigmaal tussen hoop en vrees geleefd of het ooit nog goed zou komen met de sporthal. Of liever, een sporthal. Een fatsoenlijke accommodatie waar studenten en medewerkers hun favoriete sport kunnen beoefenen en ook anderen kunnen tegenkomen. Want ook dat laatste was de afgelopen jaren nogal problematisch. Als de schermers in het ene Maastrichtse zaaltje oefenen en de badmintonners heel ergens anders, zien ze elkaar niet, spreken ze elkaar niet en blijft ieder op zijn eigen eilandje. Terwijl UM-sport het adagium huldigt dat drie dingen bevorderd moeten worden: gezondheid, integratie, vooral van en met buitenlanders, en ‘socializing’, het elkaar ontmoeten.

 

Koperen campus

Maar dan moet je dus wel de beschikking hebben over een complex waar dat mogelijk is. Daar wordt al jaren, een vol decennium zelfs, over gesproken. En als alles goed was gelopen had die sporthal er nu zo ongeveer gestaan, samen met de rest van het prachtgebouw dat architect Santiago Calatrava in Randwijck had zullen neerzetten. Inclusief studentenhuisvesting, kantoorruimtes, een waterpartij. De ‘koperen campus’, zo luidde een van de bijnamen vanwege de grote koperen platen die op de gevel zouden worden gemonteerd. Een blikvanger voor Randwijck, voor de universiteit, voor de stad als geheel. Calatrava is geen kleine jongen. Hij bouwde overal ter wereld, van New York tot Malmö en dicht bij huis, het nieuwe station Guillemins van Luik, en altijd betreft het beeldbepalende architectuur. Vol goede moed ging woningstichting Servatius, de opdrachtgever - de UM zou het complex huren - aan de slag. Men brak alvast de bestaande sporthal Randwijck af omdat het terrein bouwrijp gemaakt moest worden, de fundering werd aangelegd, honderden betonnen palen van zo’n vijf meter lengte, tot het moment dat Servatius erachter kwam dat het een te grote broek had aangetrokken, dat de financiële consequenties haar krachten te boven gingen en het hele project werd afgeblazen.

 

Stagnatie

Dat was in 2009. Daarna was het oorlog tussen de drie betrokken partijen. De UM, die met een gigantisch terrein vol palen zat waarmee niets aan te vangen viel - en nog steeds geen sporthal; de gemeente die beloften had gedaan aan de UM, zelf haar accommodatie voor de basisscholen kwijt was en compensatie van 7 miljoen eiste; Servatius dat zich verweerde tegen alle claims terwijl het intern in een diepe crisis was geraakt. Het bleek het recept voor stagnatie. En voor diepe radiostilte. In de universiteitsraad werd de afgelopen jaren telkenmale en met grote hardnekkigheid door vooral de studenten gepleit voor het doorhakken van knopen, de overkoepelende studentensportorganisatie Musst schreef brandbrieven en nota’s, maar veel meer dan vage antwoorden waarin het college van bestuur zijn goede bedoelingen ventileerde, kwam daar niet uit.

Achter de schermen werd intussen hard gewerkt om het dossier vlot te trekken. Servatius en de UM waren er eind 2011 uit, de gemeente had het er moeilijker mee. Niet onvoorstelbaar, want bouw van een nieuwe hal terwijl er in de stad onrendabele sportvoorzieningen liggen en bovendien bij de Geusselt een nieuw complex was gepland; zoiets is in tijden van crisis politiek niet makkelijk te verkopen. En verder is de gemeente natuurlijk de gemeente, met de inherente interne belangenstrijd tussen verschillende ambtelijke afdelingen en alle vertraging die daarbij hoort. Wat hielp was het besluit van de drie partijen, gaandeweg het proces, om geen bilaterale onderonsjes meer te houden maar er een gezamenlijk dossier van te maken waarin ieder medeverantwoordelijk zou zijn. Wat ook hielp, zegt Jacques Knoppen van de UM-afdeling vastgoed (en volgens Birgitte Hendrickx de man zonder wie het huidige resultaat niet geboekt zou zijn), is de gezamenlijke overtuiging die uiteindelijk postvatte “dat we het verleden achter ons moesten laten, dat ieder zijn verlies moest nemen en dat we weer moesten kijken waar we het allemaal voor deden: een universitair sportcomplex waar ook de omliggende buurt en scholen gebruik van konden maken”. De UM had intussen een belangrijke bocht genomen: in plaats van huurder te worden besloot het college van bestuur om het complex zelf te bouwen en zo de stagnatie te boven te komen. Het hielp.

 

Spannend

En toen werd het eindelijk 28 februari 2013, de dag dat de drie partijen hun intentie publiek maakten om het nieuwe complex te realiseren. Maar het bleef tot op het laatst spannend, zegt Knoppen - die alleen in algemene termen over de kwestie praat “want de gevoeligheden over en weer zijn groot”. Ook hij slaakte dus een zucht van verlichting, net als Birgitte Hendrickx, net als Musst, net als alle sportende studenten en medewerkers.

Maar nog steeds is geduld geboden. Er circuleren wat verschillende data maar het zal op zijn vroegst eind 2015 zijn dat er gesport kan worden. Wellicht wordt het 2016. Tekeningen van het complex zijn er wel, althans van de buitenkant. Die waren nodig om het geheel langs de gemeentelijke welstandscommissie te krijgen, zodat iedereen wist waar men aan toe was. Het ontwerp is gemaakt door architectenbureau Satijnplus, ooit de hulparchitect van Calatrava en daarom nu opnieuw ingehuurd. Door Servatius, dat tot aan de officiële ‘vaststellingsovereenkomst’ die over maximaal negen maanden gesloten moet zijn, verantwoordelijk blijft. Ook de UM heeft een band met Satijnplus, zegt Knoppen: “Ze hebben de Minderbroedersberg verbouwd, het Bonnefantenklooster; we hebben goede ervaringen.”

 

Breedtesport

Hoe het er precies van binnen uit gaat zien is nog niet helemaal duidelijk, dat hangt mede af van de uiteindelijke aanbesteding, maar volgens Hendrickx wordt het even goed als, zo niet beter dan de Calatravasporthal. Functioneler, zegt ze, met een efficiëntere besteding van de ruimte want Calatrava had een halfrond ingetekend en dat levert veel loze ruimte op bij rechthoekige zaalsportvelden. Het enige verschil: “Calatrava bouwde voor topsport, voor internationale wedstrijden, en dat doen wij niet. De UM is geen topsportuniversiteit, we hebben hier voor breedtesport gekozen. Anders kunnen we zeker 10 procent op de bouwkosten zetten. Topvolleybal vereist een zaalhoogte van twaalf meter, wij krijgen zeven meter. Als er al een keer zoiets in Maastricht nodig is, kan dat in het Mecc.”

 

En Hendrickx somt op: de vierkante meters, de multizalen, welke sporten er allemaal terecht kunnen en dus hun huidige stek eindelijk kunnen verlaten. Zoals de klimmers, die tot in Heerlen aan hun gerief moesten komen, want er komt een klimmuur van elf meter hoog, boulder (tot drie meter) kan ook, vier squashbanen, een grote hal van zo’n 1350 vierkante meter voor voetbal, handbal, volleybal, basketbal, en 650 voor een gymzaal, fitnessruimtes, eindelijk een spinningzaal met dertig fietsen waar niet alles bovenop elkaar staat, multifunctionele zaaltjes voor het “huppelen” (Hendrickx) zoals aerobics, een dojo voor de vechtsporten, noem maar op. Alleen geen zwembad, indoortennis of een balletstudio. Te duur, te specifiek, zegt ze.

Wel horeca; hoe en wat staat nog in de sterren, ook de exploitant (kan Albron zijn, kan Bandito zijn, of een ander) maar er komt een ontmoetingsruimte waar een pilsje gedronken kan worden en iets van broodjes of snacks. En kantoren natuurlijk, voor UM-sport, voor Musst, vergaderruimtes voor de verenigingen.

Buitensport naast de deur? Dat blijft voorlopig een droom, zegt Hendrickx. Maar ooit hoopt ze dat het zover komt.

 

 

 

 

Categories:Categorieën:

CommentsReacties

2013-03-07: Ben Callemeijn
Komplimenten, heel mooi dat er weer een mooie accomodatie bijkomt. Samenwerking met Atletiek Maastricht mogelijk? Denk aan een goede vloer waar bijvoorbeeld met spikes gelopen kan worden voor indoorwedstrijden atletiek, verplaatsbare zandbak voor verspringen? In Dordrecht en Utrecht ligt zo'n vloer met multi funtionele doelen.

Post a Comment

Laat een reactie achter

Door een reactie te plaatsen gaat u akkoord met de verwerking van de ingevulde gegevens door Observant.
Voor meer informatie: Privacyverklaring
By responding, you agree to send the entered data to Observant.
For more info: Privacy statement

Naam (verplicht)

E-mail (verplicht)