Back to list All Articles Archives Search RSS Terug naar lijst Alle artikelen Archieven Zoek RSS

“Ik zou meteen meedoen met Expeditie Robinson”

“Ik zou meteen meedoen met Expeditie Robinson”

Zing, vecht, huil, bid, lach, werk en bewonder

Gaby Odekerken-Schröder (Heerlen, 1971)

Directeur Service Science Factory, sinds 2010

Woont in Born

Getrouwd met Armand, en samen een dochter, Sterre (11)

Ik ben een vaste klant van… C1000. Puur gemakzucht hoor, deze supermarkt ligt gewoon het dichtstbij. Ik ben er ook tevreden over. Vriendelijk personeel, uitgebreid assortiment, van goedkoop tot duur. Toch vraag ik me af of ik een trouwe klant ben. Stel, er vestigt zich een Albert Heijn in ons dorp, in Born. Zou ik dan nog steeds naar de C1000 gaan?     Youp of Freek? Youp. Van ‘t Hek heeft de Service Science Factory en mijn vakgebied op de kaart gezet. Hij haalde T-mobile door de mangel toen zijn zoon slecht behandeld was door dat bedrijf. Hij kreeg duizenden e-mails van mensen met dezelfde ervaringen. We hebben toen aangeboden om die reacties te analyseren. En daar hebben we nog steeds profijt van. Ik word nog regelmatig aangekondigd als de hoogleraar die Youp heeft bijgestaan.     Als ik iets mocht overdoen, dan kies ik voor… mijn promotieonderzoek. Heerlijk, al je aandacht richten op één onderwerp. Ik ben een onderzoeker in hart en nieren. Als bestuurder heb ik er minder tijd voor, maar ik ben nog wel promotor van drie aio’s, zo’n promotor die met zijn voeten in de modder staat, die ook betrokken is bij de ruwe data. Ik wil blijven leren. Dat is voor mij een belangrijke reden om elke dag naar mijn werk te komen. Zodra ik het trucje ken, is de lol eraf. Deze baan heb ik ook gekozen om te zien of ik het kan, of ik het leuk vind. Het antwoord is ja. Wat voldoening geeft, is dat ik dingen voor elkaar blijk te krijgen. Je bent toch een soort van kapitein op een schip.     Ik verzamel… Foto’s. Ik heb hele boekenkasten vol, van mijn hele leven. Vroeger had ik altijd een cameraatje bij me, nu fotografeer ik met mijn iPhone, bijna dagelijks. Van evenementen op het werk tot privé-situaties, van onze dochter die de open dag van een middelbare school bezoekt, maar ook van de eerste sneeuw in december. Ik heb me weleens afgevraagd wat daarachter zit. Het is de angst om te vergeten. Ik ben met zoveel dingen tegelijk bezig, mijn werkgeheugen raakt zo vol dat allerlei dingen me ontgaan. Ik wil betekenisvolle momenten juist oprekken, vasthouden.      Breaking Bad of Dexter? Zegt me allebei niets. Ik ben meer van Expeditie Robinson en Peking Express. Boeiend om te zien hoe mensen worden teruggeworpen op zichzelf, hoe ze zich gedragen in erbarmelijke omstandigheden. In ons alledaagse comfortabele leven kunnen we de rol spelen die we willen spelen, maar op zo’n eiland komen denk ik oerkrachten vrij. Ik zou meteen meedoen als ze me zouden vragen, vooral om meer over mezelf te weten te komen. Tegelijk hou ik van reizen, andere culturen. We zijn in 2010 naar Vietnam geweest en gaan komende zomer naar Zuid-Afrika. Nee, niet in erbarmelijke omstandigheden. Vroeger wel, toen sliep ik met mijn rugzak op stations.     Wat is de grootste misvatting over jou? Lastig om dat voor anderen te bedenken… moet ik over nadenken.     Mijn wortels liggen in… De UM. Ik ben in ’89 begonnen en gebleven. Gestudeerd, gepromoveerd en gewerkt. Ik vermoed weleens, wat tegelijk een antwoord is op de vorige vraag, dat mensen denken dat ik iemand ben die veiligheid opzoekt. Dat is niet zo. Als student koos ik niet voor Maastricht omdat het dichtbij was maar vanwege het pgo. En later heb ik de kansen gegrepen die ik kreeg. Prettig aan deze universiteit is dat die open staat voor nieuwe initiatieven.     Merkwaardig trekje? O ja, meerdere. Ik ben echt een control freak, iemand die strak plant. Op zaterdag halen we alle boodschappen voor de hele week en ik weet precies wat we gaan eten. De bedtijd voor mijn dochter is half negen en geen twee minuten later. Ook ben ik nu al de reisgids van Zuid-Afrika aan het doornemen. Ik wil precies weten wat er te zien is. Op die manier is het misschien minder verrassend allemaal, maar ik heb anders het idee dat ik van alles mis.     Ik ben de vrouw die op zondag het vlees snijdt. Absoluut niet. Mijn man en ik hebben onze werktijden aangepast aan de schooltijden van onze dochter. Eén van ons is altijd om 15.00 uur thuis. Ik bemoei me nadrukkelijk met de opvoeding en wil niet dat de jeugd van onze dochter aan me voorbijgaat. De eerste stapjes, de schoolreisjes, de Cito-toets, daar wil ik bij zijn.     Hoe heette je eerste vriendje?     [Schiet in de lach] Armand. Echt waar. Mijn eerste kus, ook met hem. Schot in de roos. Ik was toen 19 en studeerde aan de UM, hij had elektrotechniek aan de HTS gedaan en werkte al. We zaten in hetzelfde Gospelkoor. We kenden elkaar al een jaar. Mensen vroegen zich af of we iets hadden. We zeiden dan van niet, maar ondertussen groeide er van alles.    Ik reis graag met de NS. Ja. Althans met de trein. Ik vind het verschrikkelijk om auto te rijden. Dat heeft ook te maken met de hang naar controle, je hebt de andere weggebruikers niet in de hand. In het vliegtuig heb ik daar minder last van. Misschien naïef maar ik vertrouw op de techniek en de scholing van de piloten. De trein heeft voor mij iets magisch, al die mensen om me heen, met hun eigen verhaal, hun rugzak, letterlijk en figuurlijk, hun bestemming.

CommentsReacties

There are currently no comments.Er zijn geen reacties.

Post a Comment

Laat een reactie achter

Door een reactie te plaatsen gaat u akkoord met de verwerking van de ingevulde gegevens door Observant.
Voor meer informatie: Privacyverklaring
By responding, you agree to send the entered data to Observant.
For more info: Privacy statement

Naam (verplicht)

E-mail (verplicht)