Back to list All Articles Archives Search RSS Terug naar lijst Alle artikelen Archieven Zoek RSS

Geen CV met 500 publicaties

Geen CV met 500 publicaties

Photographer:Fotograaf: Joey Roberts/Simone Golob

Anne Roefs geïnspireerd door Colin Macleod

“Let op”, zegt onderzoeker Anne Roefs (Liempde, 40). “Er zijn twee psychologiehoogleraren die Colin Macleod heten. De een komt uit Australië en de ander uit Canada. Ze noemen het zelf het Two-Colin-Problem. Ze hebben elkaar een keer ontmoet en samen een artikel geschreven, want ze doen ook nog eens allebei onderzoek naar aandacht.”

De Australische Colin zit onder meer in de klinische hoek en heeft trainingen ontworpen voor mensen met angststoornissen. Hoe leid je de aandacht van patiënten weg van hun angst? De Canadese Colin – de inspiratiebron van Roefs - is fundamenteler bezig: hoe werkt aandacht? Hoe werkt het geheugen? De Canadees geniet inmiddels wereldfaam in kringen van de cognitieve psychologie.

Roefs heeft als masterstudent stage gelopen in zijn lab aan de Universiteit van Toronto,. “Ik deed afstudeeronderzoek naar valse herinneringen en heb in Macleods lab computertaken afgenomen om te laten zien dat het geheugen geen letterlijke herinneringen opdiept maar een reconstructief proces is.”

Slim, betrokken en een échte wetenschapper: dat zijn de typeringen die Roefs als eerste te binnen schieten. Een echte wetenschapper? “Macleod is geen handige jongen die jaagt op zoveel mogelijk publicaties, subsidies en projecten, maar een academicus die uit nieuwsgierigheid wil weten hoe de mens cognitief in elkaar steekt. Zijn cv telt geen vijfhonderd publicaties, maar alleen artikelen die ertoe doen. In zijn wetenschappelijke houding is hij een voorbeeld voor me.”

Ook wat betreft zijn schrijfstijl, zegt Roefs. “Hij heeft meerdere versies van mijn scriptie bekeken, die aanvankelijk volledig rood van de correcties terugkwamen. Hij is heel secuur en kan complexe dingen helder uitleggen, zonder onnodig jargon. Hij heeft altijd een boeiende boodschap, waardoor zijn stukken nooit saai zijn. Ik heb hem later nog vaak om advies gevraagd, ook voor mijn Vidi-voorstel. Als aio heb ik ook nog een half jaar met hem samengewerkt aan de Universiteit van Toronto.”

Ze beschouwt de Canadees als iets tussen een collega en een vriend in. Als stagiaire heeft ze zelfs een paar weken in zijn huis gebivakkeerd. “Ik woonde met drie andere studenten bij een huisbazin die te veel dronk en dan voor aardig wat overlast zorgde, lawaaiige ruzies met haar vriend uitvocht. Op een dag was ik het zat en bood Macleod aan om een paar weken bij hem te logeren. De eerste twee weken was hij in het buitenland en zat ik in mijn eentje in een prachtige villa aan het meer van Ontario. Toen hij terugkeerde, voelde dat soms ongemakkelijk. Ik weet nog dat ik om drie ’s nachts thuis kwam na het uitgaan en dat hij de deur openmaakte. Ik had net als bij mijn ouders het gevoel dat ik me moest verantwoorden voor het late tijdstip. Hij was gewoon nog wakker vanwege een jetlag.”

Mensen zijn niet volmaakt; als Roefs één eigenschap van Macleod moet noemen waar ze minder mee uit de voeten kon, dan is het dat hij zo positief was over alles. “Wat ik me weleens afvroeg: zou hij het ook zeggen als hij een idee of stuk helemaal niks zou vinden? Hij verpakte alles heel vriendelijk. Iets directer communiceren kan geen kwaad in de wetenschap als je goede argumenten hebt.”

Dit is de laatste aflevering van deze rubriek

Categories:Categorieën:
Tags:

CommentsReacties

There are currently no comments.Er zijn geen reacties.

Post a Comment

Laat een reactie achter

Door een reactie te plaatsen gaat u akkoord met de verwerking van de ingevulde gegevens door Observant.
Voor meer informatie: Privacyverklaring
By responding, you agree to send the entered data to Observant.
For more info: Privacy statement

Naam (verplicht)

E-mail (verplicht)